Szósty: "Touch me, take me to that other place, teach me, I know I'm not a hopeless case"

Nie wiem co zrobiłam. Z pewnością coś bardzo złego. W tych kategoriach postrzegałam każdy, najmniejszy przejaw nielojalności w stosunku do mojego brata czy mojego przyjaciela. Tym razem jednak Roger nie miał nic przeciwko, czemu miałby burzyć się o to, iż jego siostra, dorosła i niezależna, spotyka się z mężczyzną w swoim wieku? Owszem, dla Federera właśnie różnica wieku była bardzo istotnym wyznacznikiem i nigdy tego nie ukrywał. Zatem powodem moich wyrzutów sumienia musiał być Tommy. Nie pamiętam, co wydarzyło się wczoraj. Mogłabym mniemać, iż nic szczególnego, lecz zachowanie Haasa nie wskazywało na taki obrót rzeczy. A nawet jeśli…? Sądziłam, że raz na zawsze przestaliśmy ingerować w swoje życie osobiste.

Odpuściłam sobie. Zdawało sobie, że byłam o krok, że wyślizgnął się dosłownie o milimetry, ale zanim zdążyłam na nowo zbliżyć się do niego, Maria wykorzystała niewątpliwą przewagę sytuacyjną. Żadnemu z tenisistów ani tenisistek nie mogłam odmówić refleksu. Niektórym także nie mogłam odmówić empatii, rozumienia… Sharapovej mogłam. Cała reszta bezwzględnie udowadniała swoją wyższość na korcie, wtedy brakło sentymentów, ale kiedy już z niego schodzili, odmawiali sobie tej zimnej rachuby, zaczynali podchodzić do wszystkiego emocjonalnie, odnajdywałam w nich człowieka zamiast robota przystosowanego wyłącznie do wygrywania. Rosjanka była zupełnym przeciwieństwem. Tak jak niegdyś jej celem było wygranie Wimbledonu, tak teraz… No cóż, Haas.

Przegrał w trzeciej rundzie, „jego nowa koleżanka” kreczowała w związku z kontuzją ramienia. Łudziłam się, że będzie oczekiwał mojego wsparcia, nie zwykł tak wcześnie odpadać z rywalizacji, szczególnie w turniejach wielkoszlemowych, ale ta dwójka doskonale poradziła sobie bez jakiejkolwiek pomocy. Zapragnęli jak najpełniej wykorzystać czas, który pozostał do kolejnych turniejów.

- Flo, chcemy wrócić do Bradenton. – Jakaś niewyjaśniona grzeczność nakazywała zapytać czy zechcę im towarzyszyć. Grzeczność, tak to nazywałam, bo na tym etapie naszej relacji trudno było mi mówić o przywiązaniu czy chociażby sympatii.

- Chcę zostać z Rogerem. – Ta odpowiedź spłynęła na niego niczym błogosławieństwo. – Chcę być świadkiem jak mój brat wygrywa swój kolejny tytuł i być z niego dumna. To ważniejsze niż… - Być może troszeczkę się zapędziłam?

- Ważniejsze niż co? – Wszedł mi w pół słowa. Z jednej strony mogła być to chwila szczerości, porozumienia, moment zwrotny; z drugiej natomiast – powód do kłótni. I to właśnie wybrałam, było znacznie łatwiejsze. Z cudem zrównywałam wypowiedzenie do niego kilku słów należytym tonem, bez pretensji, ironii… Tym razem także nie zdołałam wybić się poza ową intonację:

- A od kiedy to moje zdanie zaczęło się na nowo liczyć? – Mogłabym wdawać się w polemikę, mnożyć miliony argumentów i krzyczeć dopóki nie przyzna mi racji, tak postępowałam zawsze, ale aktualnie każda spędzona z nim chwila rysowała się jako męczarnia. Czułam się jakoby brakowało powietrza choć pomieszczenie było ogromne, a otwarte okno nieprzerwanie zapewniało jego dopływ. To atmosfera była przeładowana: negatywnymi emocjami, niewypowiedzianymi słowami, poczuciem niezrozumienia, a dla mnie wręcz – popadłam w paranoję – triumfalnym śmiechem Sharapovej; choć była dostatecznie daleko stąd, abym nie mogła jej usłyszeć, dla mnie wciąż za blisko.

♥♥♥

                Nakreśliwszy odrobinę sytuację pomiędzy, jak się wydawało, dwójką przyjaciół, którzy zdaje się, właśnie przestali nimi być, mogłam w końcu powrócić do czasu aktualności. Dziś rano wszystko wydawało się ironiczne: piękna pogoda, zapach mojej ulubionej kawy, „Beautiful day” pobrzmiewająca w radiu, nucona dodatkowo przez – Uwaga! Najbardziej ironiczne! – Tomasa. I o dziwo wcale nie miałam na myśli tego, który wyjechał właśnie z Marią. Mowa o Berdychu. Na chwilę obecną lubiłam w nim wszystko, poza imieniem. Był cudowny, opiekuńczy, wyrozumiały… Potrzebowałam ogromnej ilości superlatywów, żeby opisać jak ważną rolę pełnił w moim życiu, szczególnie teraz: kiedy na każdy z możliwych sposobów starał się zapobiec mojemu bólowi głowy, niezwiązanego do końca z wyrzutami sumienia (jeszcze przez kilka minut nie miałam czego żałować), a z wczorajszą imprezą.

                - Dzień dobry. – Wręcz uwielbiałam jego uśmiech, błękitne oczy z uwagą śledzące każdą najmniejszą zmianę na moim obliczu. Z nieopisaną wdzięcznością przyjęłam od niego kubek gorącego napoju. Znacznie trudnej było odwzajemnić ten ciepły gest, którym mnie obdarzył, uformować usta w kształt, który mówiłby „wszystko jest w porządku”. Póki co trwałam w błogiej nieświadomości, ale ile jeszcze mógł potrwać ten słodki stan?

                - Możesz powiedzieć mi co wczoraj zrobiłam złego? – Byłam niesamowicie zawstydzona, ale ta wiedza potrzebna mi była do pokazania się w większym gronie ludzi. Nie mogłam udawać, że nic się nie zdarzyło. Pokręcił głową jakby chciał wszystkiemu zaprzeczyć. – Albo inaczej, jeśli teoretycznie nie było to nic złego, opowiedz mi jak zrobiłam z siebie idiotkę.

                - Spokojnie. Powiedziałaś tylko paru osobom jak bardzo ich kochasz. – Mogłabym odetchnąć z ulgą, ale coś mi na to nie pozwoliło. Ciekawiło mnie (a może obawiało?) kto miał wątpliwą przyjemność wysłuchiwać tych wyznań. – Spędziłem przy tobie większość wieczoru, więc siłą rzeczy sam zostałem wyróżniony w ten sposób… - Jego twarz wciąż nie zmieniała wyrazu, w dalszym ciągu wyglądał na szczęśliwego, nie był zły. – Poza tym Gasquet, Lopez, del Potro… - Tą udawaną czułość w stosunku do wymienionych mogłam przełknąć. Nie było to pogwałceniem moich żelaznych zasad, nie znaleźli się w tym gronie mężczyźni, z którymi nie dane było mi utrzymywać kontaktów ze względu na ich życiowe partnerki. – ...W międzyczasie rozmawiałaś też chwilę z Haasem. – Z całą pewnością Czech nie zrobił równie dramatycznej pauzy przed jego nazwiskiem, tak zabrzmiało to wyłącznie w mojej głowie. – To było całkiem miłe – dokończył, ale już go nie słuchałam.

                - Był tam?

                - Nie przez cały czas. Ktoś zadzwonił po niego, żeby cię odebrał, ale za dobrze mi szła opieka nad tobą, abym potrafił zrezygnować ze wspólnie spędzonej reszty nocy i dzisiejszego poranka, a może nawet reszty dnia...? O ile pozwolisz. Zresztą miał samolot bardzo wcześnie; obiecałem mu, że zadbam o ciebie jak najlepiej potrafię. Zapraszam na śniadanie.  

♥♥♥

                Obrazy, które docierały do mnie ze znacznym opóźnieniem, usiłowałam poukładać w logiczną całość choć od początku czułam, iż przekracza to moje kompetencje. Pamiętam tylko, że Haas odciągnął mnie gdzieś na bok, tam gdzie nikogo nie było. Prosił, żebym pojechała z nim do apartamentu, a także nie stawiała oporu. Och, naiwny Tommy…

                - Możemy nie rozmawiać o Marii? – zapytałam.

                - Przecież wcale o niej nie rozmawiamy – zaprotestował.

                - A możemy w ogóle zapomnieć, że istnieje? – Spojrzał na mnie zdezorientowany. Wyraźnie nie rozumiał moich intencji i ja także nie byłam w stanie spojrzeć na sprawę racjonalnie. Władzę nade mną miały moje uczucia, a także alkohol i pożądanie… Moje wargi łapczywie przylgnęły do jego. Stanowczo odsunął mnie od siebie. Jego oblicze nie ujawniało wyłącznie irytacji, ale i zdziwienie. Czy spodziewał się, że nie zawiniły wyłącznie procenty? Ze to coś więcej niż kilka kieliszków? Czułam, że zamierza udzielić mi swoich słynnych pouczeń. Uprzedziłam go. – Wiem. Popełniłam błąd, ale nie dzisiaj. Zrobiłam to już dawno, w momencie, kiedy się w tobie zakochałam. – Odwróciłam się, lecz powstrzymał mnie przed zniknięciem w tłumie.

                - Flo, wcale tak nie jest… Nie mówisz poważnie… Jesteś pijana… - Jego wypowiedź była dziwnie rozpaczliwa.

                - Puść. – Wyrwałam dłoń z jego uścisku.

                Nagle przed oczami mignął mi mój wybawiciel, Tomas.

                - Hej, księżniczko…

                A potem dostałam pewnie kolorowego drinka i jeszcze jednego, i dwa następne… Kolejne wyznania miłości i przywiązania były mniej poważne, bardziej zabawne i potraktowane całkowicie ulgowo. Dlaczego wspomniane nie mogło się spotkać z podobną reakcją? A może jednak...? Marzyłam, żeby ta dramatyczna wersja wydarzeń to były wyłącznie moje domysły. Telefon milczał. Nie mogłam się aż tak bardzo pomylić. Choćbym nie wiem jak chciała... A tak bardzo, bardzo tego chciałam. Nie pogardziłabym wiarą w fakt, iż to wcale nie miało miejsca. Poza tym pragnęłam ufać, iż wcale go nie kocham. Nienawidzę go, tak właśnie, nienawidzę go. Och, wcale nie... Kocham go... Niestety.