Drugi: "Every step that I take is another mistake, holding too tightly, afraid to lose control"

 

             - Zatem nie przyjedzie… Jaka szkoda. – Zupełnie nie dbałam o to, iż owa wypowiedź do cna przesiąknięta była ironią. Triumfowałam. Stan uniesienia jakiego doświadczyłam, z całą pewnością nie wypadłby blado przy radości Rogera, kiedy po raz pierwszy sięgnął po puchar Wimbledonu. Przed moimi oczami pojawiły się obrazki adekwatne do tego momentu w jego karierze: mój brat stał się najsłynniejszym szwajcarskim tenisistą, w dłoniach dzierżył złote trofeum, w jego oczach gromadziły się łzy wzruszenia, nie mógł pozbierać słów, przez dłuższy czas bezwładnie leżał na nieskazitelnej, londyńskiej trawie, zastanawiając się jakim cudem zwyciężył w finałowym meczu… Dobrze, uczucia jakie aktualnie mi towarzyszyły nie były równie silne. Nie zyskałam nic poza pewnością, iż Sandy nie wejdzie mi w drogę, że nie przerwie naszych rozmów, spacerów, treningów… Wystarczyło. Jak na tą chwilę nie mogłam oczekiwać wiele więcej, wymagać niemożliwego.

                - Wiesz, wydaje mi się, że chce zrobić mi niespodziankę. Mam taką cichą nadzieję, że jednak się pojawi – mężczyzna szeptał z przejęciem. Gdyby tylko podmiot naszej rozmowy różnił się od obecnego, byłabym dumna, że właśnie mnie wybrał, że ze mną zechciał podzielić się swoimi przemyśleniami… Teraz gotowa byłam paść na kolana, błagać do skutku, prosić, aby jednak mi tego oszczędził.

              - No pewnie, gdy tylko trzeba będzie uzupełnić jej portfel… - Jak mógł być równie naiwny? Kończyła mi się cierpliwość. Najbardziej obawiałam się momentu, w którym nie wytrzymam, utracę cenną umiejętność pohamowywania złości, frustracji i innych negatywnych emocji, wykrzyczę swe zarzuty w twarz Tommy’emu, postawię ultimatum, a on bezceremonialnie wybierze Alessandrę i tak skończy się przyjaźń, która znaczy dla mnie wszystko. Dlatego zaciskam wargi, dbając, aby spomiędzy nich nie wypłynęło jedno słowo za dużo. Złośliwości od zawsze były moją specjalnością… Pomyśleć, że dla niego zapragnęłam z nich zrezygnować. Dlaczego nieświadomie wprowadzał do mojego życia podobne innowacje? Dlaczego nie potrafiłam żyć bez niego, wściekła towarzyszyłam Haasowi i jego wybrankom niczym piąte koło u wozu zamiast odejść z honorem? I co najważniejsze – skoro był sensem mego istnienia: dlaczego żadne z nas…? Przepraszam, nie powinnam.

                  Opatrzność czuwała nad moją nieopisaną głupotą. Niemiec nie usłyszał złośliwego komentarza, mogłam się jeszcze zrehabilitować, uprzejmie skomentować jego gdybania, ofiarując mu odrobinę pozytywnego myślenia, budującej wiary… Ale jakie to miało znaczenie? Moje decyzje były wiążące, a opinie znamienne o ile poruszonym przez nas zagadnieniem nie były jego kobiety. Wówczas, cóż, obojętniał na wszelkie rady. – A jeśli się pomyliłeś? – zapytałam w końcu.

          - Cieszę się, że mam cię przy sobie. Wcześniej jeździliśmy tylko we dwójkę i niczego nam nie brakowało. Będzie tak samo idealnie jak zawsze. – Sam to powiedział! No prawie… Po co mu ta dziewczyna? Jest zbędna! Objął mnie i przysięgam, że mogłabym dzielić z nim ten gest do końca świata. Niestety nie taki był rozkład dnia aspirującego sportowca.

♥♥♥

 

          - Roger! – Mężczyzna zazwyczaj miewał trudności z pojęciem dlaczego tak entuzjastycznie reagowałam na każde nasze spotkanie. Wszelkie argumenty jakie wysnuwał były sprzeczne z realnymi intencjami. Tym razem nie pragnęłam odstraszyć jego wieloletniej partnerki, zmącić relacji między nimi… I przede wszystkim nigdy nie działo się nic złego u mnie, u nas… Starszy z Federerów posiadał naturalny talent do snucia domysłów, demonizowania. Był typowym przykładem nadopiekuńczego braciszka. Czasem wydawało mi się, że stawał się nieco zazdrosny o mojego towarzysza. Haas przejął większość jego obowiązków, a także przywilejów (o ile ktokolwiek pojmował to w ten sposób) w stosunku do mojej osoby. To jemu zwierzałam się, opowiadałam o sukcesach i porażkach, to on zobligowany był do gaszenia pożarów, moich małych, prywatnych katastrof…

         - Mam zabrać cię do domu? – dopytywał po stokroć jakbym miała coś przed nim ukrywać. Rozumiałam, chciał mnie chronić, ale przed kim? Tommy nie mógł mnie skrzywdzić. Może Rogelio po prostu zapragnął mieć mnie przy sobie? Lata, od kiedy zaprzestaliśmy dzielić rodzinny dom w Bazylei, płynęły niemiłosiernie. Musiał zdać sobie sprawę, że nigdy nie będzie jak w dzieciństwie.

            - Jeśli ten pan straci do mnie cierpliwość… – Akustyka owego zdania była inna niż przy okazji poprzednich wypowiedzi. Oznajmiłam to zdecydowanie głośniej, aby ten, o którym mówiliśmy, miał szansę zareagować. Zrobił to dokładnie tak jak się tego spodziewałam. Jego oblicze rozjaśnił uśmiech.

                - Nie oddam Ci jej! – W jednej chwili zjawił się przy nas.

             Sparingi tej dwójki zawsze wyglądały łudząco podobnie. Więcej było wygłupów niż prawdziwej, rzetelnej gry. Jak różne to było od ćwiczeń chociażby Rafaela Nadala… Ten schodził z kortu mokry, miał świadomość, iż każdy element jest gruntownie przeanalizowany, że podczas meczu nie powinny wkraść się żadne błędy, zyskiwał tak istotną pewność siebie… Nie zdarzało się, żeby Federer wygrywał pojedynki podczas treningów, wówczas nie zależało mu na jakiejkolwiek punktacji, przegrywał z kretesem. Tak było i tym razem. Za każdym razem zadawałam sobie to samo pytanie: „Po co właściwie tutaj przesiaduję? Tracę swój czas?”. Moja motywacja była zbieżna z pobudkami wielbicieli owych tenisistów: ich wyrzeźbione klatki piersiowe… Zawsze grali bez koszulek. Abstrahując: musieli wykorzystać chwilę, w której straciłam czujność, gdyż jakimś cudem umknęła mi ta rozmowa:

               - Nie masz jej dość? - Jak mogłam przegapić to wymowne spojrzenie w moją stronę? Nigdy tego nie pojmę… Jednakże nawet jeśli wówczas byłabym uważniejsza bardziej zastanowiłoby mnie dlaczego Roger próbował wybadać sprawę tak okrężnie? – Rozmówca bez trudu podnosił piłeczki, nawet nie schylając się. Żółte maleństwa posłusznie wskakiwały na jego rakietę, następnie do koszyka. Nie wkładał w to żadnego wysiłku czy koncentracji, zatem nic nie przeszkadzało mu w śledzeniu choćby najdrobniejszych zmian na twarzy kolegi po fachu.  

                - Florence? Przecież wiesz ile dla mnie znaczy… Jesteśmy ze sobą blisko.

                - Jak blisko? – drążył.

                - Rog, zmiłuj się… - Niemiec nie wyglądał na obrażonego, właściwie roześmiał się życzliwie. – Ja i ona? Ja i moja mała Flo? Przecież jest dla mnie niczym siostra, dużo młodsza… Nie widzisz tej gigantycznej różnicy wieku między nami? Pragnę Ci życzliwie przypomnieć, że jestem trzy lata starszy od ciebie, nie wspominając o niej... – Mimo najszczerszych zapewnień Haasa, Federer nie przyjął tego bezdyskusyjnie do wiadomości. Czego jeszcze potrzebował? – Poza tym spotykam się z kimś obecnie. – Zdawało się, że nic nie jest w stanie go uspokoić.

                - A jak wygląda to z jej strony?

                Tommy pokręcił głową zrezygnowany.

             - Nie łudź się, że znajdzie sobie mężczyznę w tenisowym światku. Nienawidzi WAGs, nie przeżyłaby gdyby miała stać się jedną z nich… - Faktycznie, znał mnie lepiej niż mój własny brat. – Nie sądzisz, że jesteś nieco nadopiekuńczy? Umiem się nią zająć i zapewniam, że nie pozwolę jej skrzywdzić. Przepędzę każdego nieodpowiedniego kandydata. – Szwajcar uśmiechnął się. – Spróbuję być chociaż w połowie tak przewrażliwiony jak ty. – Roger położył mu dłoń na ramieniu w ramach wdzięczności.

♥♥♥

 

           Każda chwila spędzona w towarzystwie Tommy’ego była błogosławieństwem. Nieważne co robiliśmy. Rozmawialiśmy, plotkowaliśmy, śmialiśmy się, milczeliśmy… Magia. Tym razem także nie potrzebowaliśmy wiele do szczęścia. Nawet analizowanie dzisiejszego treningu u jego boku wydawało się kuszącą perspektywą. Niemiec nie był najbardziej rozchwytywanym sportowcem, także nie mieliśmy większych problemów z powrotem do hotelu, spacerami… Nie musiałam ciskać piorunami w narzucające się wielbicielki. Idylliczny nastrój nie potrwał jednak dostatecznie długo, w niedalekiej przyszłości pojawił się inny problem. Co prawda mężczyzna nie rozpatrywał tego w tej płaszczyźnie, ale ja…

                - Nie odwracaj się, pod żadnym pozorem nie odwracaj się! – Rozumieliśmy się bez słów. Posłusznie zastosował się do mojej prośby. Bez najdrobniejszego zawahania kroczyliśmy ku naszemu apartamentowi.

                - Flo! – Cóż miałam robić? Udawać, że nic nie słyszałam? Przyjęta strategia nie podziałała jednak na niespodziewanego, a przede wszystkim niechcianego gościa. – Florence, tak się cieszę, że cię widzę… - wypowiedział wreszcie Novak, pokonawszy uprzednio kilkadziesiąt metrów biegiem. Jak zwykle optymistyczny, uśmiechnięty… Uniosłam okulary przeciwsłoneczne, mierząc go niezbyt przyjaznym spojrzeniem. Po tym co stało się między nami ostatnimi czasy nie mogliśmy dzielić się poglądami tak swobodnie jak wcześniej. Nawet standardowe uprzejmości były dla mnie nie do przejścia...

                - Pan Djokovic? Witam. – Nie pamiętam, kiedy ostatni raz zwróciłam się do niego tak chłodno i oficjalnie. Bolało mnie, iż nasza relacja doświadczyła tak gwałtownego końca. A sprawcą całego zła był nie kto inny jak Jelena Ristic. Że też on musiał zbierać tego plony… Myślał, że się wygłupiam. Powtórzył moje imię – zarówno w klasycznej formie jak i zdrobnione. Gdyby tylko wiedział jak zbędne są jego wysiłki… - To dla przyjaciół. Dla ciebie: panna Federer. – I pewnie dobrodusznie wytłumaczyłabym mu swe pobudki, gdyby mój jedyny przyjaciel nie odciągnął mnie na stronę, zostawiając Serba w osłupieniu.

                - Co próbujesz przez to zyskać?

            - Ratuję świat. – Moja stara śpiewka. Jego oblicze nie przejawiało zadowolenia z bezsensownej, nikłej argumentacji. Po raz kolejny próbował mnie umoralniać. Zaczął mówić. Słuchałabym go, przysięgam, ale, ale… Za plecami swego towarzysza ujrzałam obraz, którego ten nigdy nie powinien dostrzec. Choćbym nie wiem jak nienawidziła Sandy… Po prostu nie. To przysporzyłoby mu niewyobrażalną ilość bólu. Nie mogłam do tego dopuścić. Za wszelką cenę winna byłam ocalić go od gorzkiego rozczarowania. I łudziłam się, że uczyni to, o co go poproszę. - Ten jeden raz mnie posłuchaj.

                Jego wzrok był pytający.

                - Nie odwracaj się. – Mój natomiast błagalny…

              - Kto tym razem? Nadal? Soderling? Roddick? – Byłby w stanie wymienić jeszcze wiele nazwisk i bez końca naigrywać się ze mnie. Przeżyłabym to, nie protestowała… - A może ich dziewczyny?

                - Kiedyś mi za to podziękujesz. Wróć ze mną do hotelu.

                Nie wytrzymał. Zanim zdążyłam go powstrzymać patrzył z szeroko otwartymi ustami na miłość swojego życia wdzięczącą się u boku Borisa Beckera. Także niemieckiego tenisisty. Na tym kończyły się podobieństwa. Ten drugi był dużo starszy, bogatszy, bardziej utytułowany… Wyglądaliby niczym ojciec z córką, gdyby owa panna nie przeczesywała z czułością jego marchewkowych włosów. Tommy wyglądał jakby dostał w twarz. „A nie mówiłam?” - przyczyniłabym się do jego cierpienia gdybym powiedziała to na głos, zatem milczałam. Przyjechała tutaj, częściowo wedle jego oczekiwań. Co chciała przez to zyskać? Z każdą chwilą, z każdą taką sytuacją utwierdzałam się jak cholernie nienawidzę WAGs.

Pierwszy: "Slip past his defense without granting innocence"

               Tommy, pomimo usilnych prób, nie potrafił opanować swego odwiecznego zamiłowania do zaglądania mi przez ramię. Szczególnie, kiedy pisałam kolejny artykuł, który w jego mniemaniu powinien zostać poddany natychmiastowej, wnikliwej analizie i autoryzacji. Coraz nachalniej proponował swoją pomoc, a przy tej czynności niezbędny byłby przycisk „backspace”. Wystarczyło kilka sekund, aby godziny mojej pracy poszły na marne. Wielokrotnie zarzucał mi stronniczość, przedstawianie rzeczywistości, posiłkując się niechęcią bądź sympatią do poszczególnych zawodników aniżeli rzetelnymi źródłami. Męczyło mnie tłumaczenie mu po raz setny, że takie właśnie jest założenie. Wyświechtane frazesy zarezerwowane były dla ponurych komentatorów.

                - To „ATP okiem kobiety”! Dlatego właśnie ten dział nie nazywa się „Według Haasa”. Wbrew twojej opinii dostarczam wam zwolenniczek. Nic nie działa na panie jak odnalezienie w poczytnym magazynie „Nie polecam. / To jest złe. / On nie jest seksowny”. One muszą temu zaprzeczyć i zapewniam, że znajdą milion kontrargumentów. Takie już jesteśmy, działamy zupełnie na odwrót niż tego od nas wymagają – uparcie tłumaczyłam, co wydawał się ignorować. Wczytywał się w każde pojedyncze zdanie, wyszukując kolejnych oskarżeń w stosunku do mojej osoby. Póki co wydawał się być nieusatysfakcjonowany moim niedostatecznie pretensjonalnym stylem (przyzwyczaiłam go do czegoś nieco innego). Najświeższa twórczość obfitowała zaledwie w delikatne sugestie. – A widzisz! Tym razem nie obsmarowałam twoich przyjaciół.

                - Tylko ich dziewczyny, żony… - westchnął, poszukując źródeł mojej skrajnej niechęci do nich. Gdyby tylko wyraźnie czytał… Nie musiałby się teraz zastanawiać. Dwie strony powodów, które w żadnym wypadku nie były wyssane z palca. Żeby to stwierdzić nie potrzebowałam wyciągu z karty kredytowej Rafaela Nadala czy innego sportowca, który niepostrzeżenie stał się ofiarą WAGs. Śmiem sądzić, iż owy dokument byłby dostatecznym dowodem dla mojego towarzysza. Nie mogę mieć jednak stuprocentowej pewności: jego osobista pijawka także wyciąga od niego pokaźną ilość pieniędzy, czego ten zdaje się nie zauważać.  

„Oficjalny komentarz Tommy’ego Hassa: Uważam, że moja przyjaciółka, autorka powyższego tekstu, ma rację. Obiecuję jak najszybciej zakończyć mój wyniszczający związek z Alessandrą Meyer Wölden.” – Moje palce prześcigały się, stukając w kolejne klawisze. Tym razem skasowanie owej treści przez tenisistę było nieuniknione, wspaniałomyślnie nie przeszkadzałam mu. Najważniejsze, by dostrzegł przesłanie. 

- Co tym razem nie pasuje ci w Sandy? – Irytacja wkradała się do jego, jak dotychczas niezmąconego negatywnymi emocjami, tonu głosu. To samo co w Sophie, April, Madeline, Holly… Mogłabym wymieniać w nieskończoność jego nieroztropne wybory życiowe, ale moim celem nie było dostarczenie mu jak najwięcej bólu. Pragnęłam go ocalić… Zależało mi na nim jak na nikim innym.

- Mam złe przeczucia.

- Jak za każdym razem… - Nieco się uspokoił, rozluźnił.

- Tommy, czy ja kiedykolwiek nie miałam racji jeśli weźmiemy pod uwagę twoje partnerki na przestrzeni ostatnich lat? Chociażby od momentu, kiedy się poznaliśmy, kiedy dobrodusznie wziąłeś mnie pod swoje skrzydła. – Niewątpliwie zawsze będę mu za to zobowiązana. Wyciągnięcie z cienia drugiego z Federerów, dostarczenie największej życiowej przygody, możliwość zwiedzania niemalże całej kuli ziemskiej przy jego boku, poznawania tenisowego światka…

- Błędem było, że nie zostawiłem ciebie przy twoim braciszku. – Oczekiwałam najgorszego, lecz mężczyzna tylko roześmiał się, nie mogąc opanować chichotu w momencie, kiedy dostrzegł na mym obliczu mieszankę smutku, zdezorientowania i złości. – Biedny Roger, nie zniósłby twoich niekończących się interwencji. Uratowałem mu życie. Będzie mi wdzięczny do końca swoich dni.

- Wredny… – wycedziłam przez zęby, rzucając w niego poduszką. Nie zniechęciło go to do dalszego spierania się ze mną. Przez dłuższą chwilę wydawałam się nieprzejednana, ani razu nie zwróciwszy uwagi na jego coraz to bardziej wymyślne zaczepki. Nie potrafił się na mnie gniewać ani wytrwać dłużej niż dziesięć sekund bez naszych słownych przepychanek… Dokładnie tak jak ja jeśli rozpatrywać by tą relację od drugiej strony. Wreszcie poddałam się pozwalając, aby usiadł obok mnie i bez dalszych komplikacji objął mnie troskliwie ramieniem. Niczym młodszą siostrę.

                - Daj nam szansę – prosił.

                - Twoim kobietom naiwnie ofiarowałam już zbyt wiele okazji.

                - Teraz to całkiem co innego. To ta jedyna. Zostanie moją żoną – mówił z niezłomną wiarą.

                - A co jeśli znowu wyjdzie na moje?

                - Uznam, że nigdy nie znajdę inteligentniejszej kobiety od ciebie, padnę na kolana i oświadczę ci się. – Śmiech pozostawał jedyną adekwatną reakcją.

                - Wyobrażasz sobie nas? No wiesz... – Oboje pokręciliśmy przecząco głową w tym samym momencie. To, że od lat mieszkaliśmy razem, dzieliliśmy się każdą rzeczą, rozmawialiśmy godzinami, uwzględniając największe tajemnice, posiadaliśmy wspólne pasje, zainteresowania… Żaden z tych czynników nie sprawiał, że bylibyśmy dobrą parą.  

 

Prolog: "Take advantage while, you hang me out to dry"

Oficjalna lista znienawidzonych WAGs i ich ofiar:

(bez żadnej szczególnej kolejności)

- Maria Francisca Perello, a także opętany przez nią Rafael Nadal

- Jelena Ristic, a także opętany przez nią Novak Djokovic

- Brooklyn Decker, a także opętany przez nią Andy Roddick

- Jenni Moström, a także opętany przez nią Robin Söderling

- Biljana Sesevic, a także opętany przez nią Janko Tipsarevic

- Kim Sears, a także opętany przez nią Andy Murray

- Bec Cartwright, a także opętany przez nią Lleyton Hewitt

- Marta Tornel, a także opętany przez nią David Ferrer

- poprzednie, obecna i każda kolejna dziewczyna Tommy’ego Haasa, ale nigdy sam Tommy.

WAGs (wives and girlfriends) – żony, dziewczyny, kochanki tenisistów; innymi słowy: darmozjady i nieroby, które czekają tylko na pieniądze swoich mężczyzn, urządzające dzikie awantury jeśli ci odpadną z rywalizacji nazbyt szybko, zarabiając w rezultacie niedostatecznie dużo, aby wykupić całą aktualną kolekcję najsłynniejszych domów mody, kilka samochodów i rajskie wakacje na drugim końcu świata, robiące z wolnych, niezależnych, rozrywkowych facetów marionetki, pozbawiające ich własnego zdania i zabraniające kontaktów z innymi kobietami, a szczególnie ze mną – niewinną panną Federer, która nie pragnęła niczego szczególnego poza przyjacielskimi kontaktami, której właściwie przestało zależeć… 

Epilog: “But when we rise it’s like strawberry fields”

Must be your skin that I’m sinking in

Must be for real ‘cause now I can feel

And I didn’t mind, it’s not my kind

It’s not my time to wonder why

Everything’s gone white

And everything’s grey

Now you’re here, now you’re away

I don’t want this, remember that

I’ll never forget where you’re at

Don’t let the days go by Glycerine

I’m never alone, I’m alone all the time

Are you at one or do you lie?

We live in a wheel where everyone steals

But when we rise it’s like strawberry fields

I treated you bad, you bruise my face

Couldn’t love you more

You got a beautiful taste

Don’t let the days go by

Could have been easier on you

I couldn’t change though I wanted to

Should have been easier by three

Our old friend – fear and you and me

Bad moon white again

Bad moon white again

As she falls around me

I needed you more

When we wanted us less

I could not kiss, just regress

It might just be

Clear, simple and plain

That’s just fine

That’s just one of my names

Don’t let the days go by

Could’ve been easier on you

Glycerine

- To nie jest zbyt romantyczna piosenka – szepnęła Jacqueline do Rafaela. Już wcześniej miała co do tego mnóstwo obiekcji, których nie omieszkała wskazać. Jako zapalona organizatorka podsuwała im miliony innych utworów. Dane zagadnienie pozostało jedynym, w które ostatecznie nie pozwolili jej zaingerować. Gdyby nie powaga tej chwili, ich pierwszy taniec, z pewnością po raz kolejny jej mężczyzna usłyszałby całą litanię tytułów, które w jej mniemaniu lepiej pełniłyby swoją rolę. Pewnie próbowałby ją przekonać, że wybór był następujący ze względu na bliską znajomość z wokalistą. Zdawała się być nieprzejednana i uparcie trzymać swego… Aż do teraz. Panna Moliner była osobą wielce emocjonalną, już w następnej chwili łzy wzruszenia szukały ujścia, co zdołało zmienić jej punkt widzenia? Sposób w jaki na siebie patrzyli, w jaki Roger nucił do ucha swojej małżonce jego ulubiony fragment. Tekst był nacechowany ich wspólnymi przeżyciami. To było jak spisana przez nich historia… Na dwanaście lat przed ich pierwszym spotkaniem. Utwierdzała się w fakcie, że ta miłość to przeznaczenie.

- Jackie, mam świadomość, że to trochę mija się z twoją estetyką, ale zwróć uwagę na słowa… - Nadal chciał delikatnie przetłumaczyć swojej kobiecie słuszność ich decyzji. Wtedy już go nie słuchała. Oczarowana patrzyła na tą idealną parę, ich niemą radość, szczęście, które choć pragnęli ukryć, zdradzało ich w każdym, nawet najdrobniejszym geście. Hiszpan cichutko wymieniał nowe argumenty, nie otrzymując od dziewczyny żadnej reakcji. Kiedy spostrzegł jej wyraz twarzy, zrozumiał jak zbędne były jego wysiłki. Ta dwójka najlepiej, a zarazem zupełnie nieświadomie wyłożyła jej ten temat.

                Lista gości, wbrew założeniom Jacqueline, nie sięgnęła liczby czterocyfrowej. Ta traktowała ich ślub niczym najważniejsze wydarzenie roku, wielokrotnie powtarzała Rachel, że taki dzień spotyka ją tylko raz w życiu. Nowojorczanka nie dała się przekonać. Nazwiska zaproszonych przez nich osób zmieściły się na jednej kartce. Amerykanka z bólem serca wyeliminowała Novaka. Nie chciała dostarczać mu więcej cierpienia niż to było absolutnie konieczne, zmuszać go do patrzenia na ich uśmiechnięte twarze… Tylko najbliżsi. W związku z niewielką liczbą zaproszonych pewien mężczyzna musiał włożyć wiele wysiłku w dotarcie do panny młodej niezauważonym. Pojawił się nagle, bez trudu obrócił ją ku sobie, tak jakby tańczyli… Zdecydowany piruet i patrzyła mu prosto w oczy z mieszanką zdziwienia, niepohamowanej radości, ale i o dziwo irracjonalnego strachu. Nie chciała, aby ktokolwiek zniszczył te szumnie ochrzczone najpiękniejsze dwadzieścia cztery godziny jej istnienia. Bez obaw, on nie był do tego zdolny.

                - Cześć, Rach – powiedział beztrosko na co niestety nie mogła liczyć ona. Jej głos był zawodny, gardło ściśnięte, a słone kropelki zbierały się w oczach. – Nie płacz, proszę… Jeśli tylko zechcesz, zaraz sobie pójdę. – To nie była groźba czy nawet fakt, miało to mieć charakter żartobliwy. Jej dłonie bezzwłocznie, łapczywie objęły jego klatkę piersiową. Tak bardzo chciała mieć go teraz przy sobie. Byłoby to dopełnieniem wszelkiego szczęścia – w jednym miejscu zgromadzili się wszyscy, których kochała. Zaczął się powoli kołysać, uprzednio układając jej dłonie na swoim karku. Tańczyli w rytm bicia jego serca, które niekoniecznie pokrywało się z muzyką, jednakże nie miało to dla nich żadnego znaczenia, nie zwracali uwagi na nic poza nimi samymi.

                - Tak się cieszę, że tu jesteś – wypowiedziała z wielką trudnością.

                - Nie mógłbym zostawić mojej siostrzyczki w dniu jej ślubu. – To było nawiązanie do ich ostatniej rozmowy, bynajmniej takim mianem określił ją wówczas tenisista. Tak bardzo cieszyła się, że nie miał racji, że znowu się spotykają, że nie zrobił użytku ze swojej żelaznej stanowczości i miała nadzieję, że dzisiaj nie powtórzy tych kilku zdań, że już nigdy nie przyjdzie mu na myśl ją zostawić… Patrzyła na niego oczami pełnymi ufności i wiary. – Mogę być twoim bratem? To nadal aktualne?

                - To ty będziesz Novak Wilson czy ja Rachel Djokovic? – Uśmiech jaki rozjaśnił jej twarz przy zadawaniu tego pytania powinien zostać uwieczniony. Niewątpliwie był najpiękniejszym jaki kiedykolwiek dane było zaobserwować. Roger, który spoglądał na „rodzeństwo” z pewnej odległości wcale nie był zazdrosny o jego sprawcę, był mu wdzięczny, bardziej niż dotychczas, bardziej niż będzie w stanie w przyszłości…

                - Teraz to już nieistotne. Nazywasz się Rachel Federer. – Uświadomił jej magię jaka tkwiła w jej nowym mieniu, nie mówiąc tego ani pretensjonalnie, ani z żalem. Wyglądało na to jakoby pogodził się z losem. W następnym zdaniu nadeszło potwierdzenie owej tezy: - Jak już będziecie mieli syna… Nie wiem co na to twój małżonek, ale straci bezpowrotnie tytuł najlepszego w historii. Z takimi genami i doświadczeniem jak wasze… Dodatkowo będzie miał najlepszego trenera na świecie, wujek Djokovic się nim zajmie… - Nie wiedziała nawet czy pragnie mieć dzieci, ale nie to teraz było najistotniejsze. W pewnym momencie zupełnie przestała go słuchać.

                - Zatem byłam panną Djokovic. – Serb przez dłuższą chwilę zastanawiał się jej nad słowami, w myślach gratulując swojej świeżo nabytej siostrzyczce spostrzegawczości. Uśmiechnął się do niej i chwycił w ramiona. Trwali przytuleni do siebie, nie kontrolując mijających sekund, może nawet minut…? W pewnym momencie Serb odezwał się, subtelnie przerywając moment bezruchu:

                - Piosenka się skończyła. Myślisz, że dadzą nam przetańczyć jeszcze jedną czy już przeciągam strunę? – Była gotowa powiedzieć mu, że zostanie u jego boku jak długo tylko ten zechce. – Mam lepszy pomysł: idź teraz do tego pana. – Palcem wskazał na jej małżonka. Wzrok dziewczyny był pytający, przejawiał wszystkie jej obawy. – Nigdzie się nie wybieram.

                - Kochanie, wszystko w porządku? – dopytywał zatroskany Roger.

                - Teraz już tak – wypłynęło z jej ust, kiedy przylgnęła do niego. – Ale nie mów do mnie „kochanie”, tak było przed ślubem. – Patrzył na nią badawczo i z zainteresowaniem. – Jestem pani Federer. – Był dumny. Została jego żoną, przyjęła jego nazwisko… Nie powinno być w tym nic wyjątkowego, już raz przeżywał coś takiego, aczkolwiek było. Jego pierwszy ślub, pierwsza żona w żaden sposób nie dorównywały tym drugim. 

Jedenasty: “I’m screaming daisies from fourteen miles away, we are servants to our formulaic ways”

                Federer jako młodzieniec był zakładnikiem emocji – brały nad nim górę, dyktowały własne warunki. Na korcie wygrywały z nim praktycznie za każdym razem; krzyczał, awanturował się, rzucał rakietami, dekoncentrując się przy tym oraz niemalże całkowicie tracąc motywację do dalszej walki… Jednakże z czasem ukojenie owych namiętności dołączyło do listy czynności opanowanych wręcz do perfekcji. Przez to stał się jeszcze trudniejszym rywalem, żaden z jego przeciwników nie miał pojęcia co dzieje się w głowie Wirtuoza Tenisa – ten nie pozwalał sobie chociażby na przelotny uśmiech w momencie, w którym prowadził z ogromną przewagą. Złość, frustracja, radość, podekscytowanie… Nawet najbardziej różnorodne uczucia, nieistotne jak silnie targające jego duszą, wyglądały do złudzenia podobnie na obliczu mistrza. Roger nie był także zbyt ufny w stosunku do nowopoznanych zatem często powtarzał sobie jak również Rachel ostatnimi czasy „Nie pokazuj swoich myśli, słabości…”.

                Słowa jej ukochanego wybrzmiewały echem w absolutnej ciszy. Nie rozumiała jakim cudem ta istnieje skoro przebywały w gwarnej, tłocznej kawiarence, ale faktycznie nie słyszała nic poza słynnym już pouczeniem mężczyzny. Skupiała całą uwagę na panowaniu nad mimiką twarzy, aby nie stać się pożywką dla jakiegoś nazbyt czujnego dziennikarza i nie być zmuszona do czytania kolejnej historii z brukowca.

                - Proszę, powiedz coś. …Że mnie nienawidzisz, że życzysz mi śmierci, że zmarnowałam ci życie… Ale nie zabraniaj Rogerowi kontaktu z córkami. – Jej głos był błagalny, błagała o litość… Może wypowiedziała to dzisiaj po raz pierwszy albo powtórzyła już kilkukrotnie? Zupełnie straciła rachubę. Miroslava milczała; analizowała winę jej towarzyszki, ale i do siebie podchodziła krytycznie, przed jej oczyma stanęły chwile, kiedy zdecydowanie nie była idealną partnerką. Co jeśli przypuszczalnie Federer pragnął ratować ten związek? Ale nie podołał… Zakochał się. Gdyby tylko nauczył się kontrolować to uwielbienie, gdyby nie wymknęło się z jego rąk… Nie oskarżała go, po tych wyobrażeniach awansował w jej oczach na jeszcze wyższą lokatę niż do tej pory. Urazę należało podzielić między dwie kobiety – ją oraz pannę Wilson, wciąż nie wiedziała tylko w jakim stosunku. Pewnie nazbyt to uprościła, ale wówczas nie miała takiej świadomości.

                - Dubaj. – Tyle była w stanie wykrztusić Szwajcarka. Musiała zapewnić sobie czas, nie działać w afekcie… Nie ranić więcej osób niż byłoby to absolutnie konieczne. A może udałoby się tego całkowicie uniknąć? Takie miała marzenie. Mimo wszystko w chwili obecnej nie łaknęła niczego bardziej… Zawołała swoje dzieci, nie tłumacząc Rogerowi ani słowa. „Do widzenia” było bardziej ogólne niż skierowane do jednostek. Tenisista spoglądał na jej twarz przez dłuższą chwilę, nic nie potrafił z niej wyczytać wbrew temu, iż dzielił z nią dwanaście lat. Trzeba było przyznać, że do jego podpowiedzi zastosowała się perfekcyjnie. Za to tym razem Rachel nie zdała swoistego sprawdzianu z wytrzymałości psychicznej: kiedy znalazł się w jej zasięgu, przytuliła się do niego mocno i zaczęła łkać. Tak niepewna była ich przyszłości…

♥♥♥

                Zdawało się, iż jedynym, który mógł ofiarować jej pomyślność był sam Bóg. Podążając tym tropem, wnosiła kolejne prośby, modlitwy… Ze skruchą przepraszała za czyny, których się dopuściła. Zdawała sobie sprawę z faktu, że to raczej naiwne postępowanie i winna była wziąć sprawy we własne ręce, ale bała się tego. Zbyt duża odpowiedzialność spoczywałaby na niej, po nieudanej akcji mogłaby winić wyłącznie siebie. Opcja, którą ostatecznie obrała dawała jej możliwość sprzeniewierzenia się wobec Najwyższemu po porażce. A ta zdawała się być nieuchronna… Do momentu w którym stwierdziła, że istnieje ktoś niemalże równie miłosierny jak sam Stwórca; ktoś, kto mimo postanowień nie potrafił opuścić jej w potrzebie…

                - Novak, jesteś jedyną osobą, która może mi pomóc. Jesteś w takiej samej sytuacji jak ona. Tylko ciebie posłucha. – Jeszcze nigdy nie była równie zdenerwowana. Od jego uprzejmości zależało jej dalsze życie. W innym wypadku rzuciłby dla niej wszystko, ale… Teraz coś się zmieniło. Długo zastanawiał się nad słowami, analizował.

                - Pomagam ci po raz ostatni.

                - Dziękuję. – Jeśli ktoś nie wiedział czym jest wdzięczność, było to uczucie, które w tym momencie zawładnęło panną Wilson; najprawdziwsze, najpełniejsze… Rzuciłaby mu się na szyję, ale występowała między nimi jakaś dziwna bariera, coś nakazywało jej utrzymywać dystans, odpowiednią odległość… I na pewno nie był to Roger. To Serb dostąpił reformacji swojego istnienia. – Co zrobisz?

                - Nie wiem, pokaz slajdów z waszymi zdjęciami, żeby uświadomić jej z jakim błyskiem w oczach patrzy na ciebie Roger?! – W innym wypadku tryskałby optymizmem, gratulując sobie w duchu rewelacyjnego poczucia humoru i żartów na poziomie najlepszych kabaretów, lecz tym razem był jednocześnie zły i przerażony: jeśli jego misja się powiedzie, miał utracić ją na zawsze. Na dodatek sam przyczynił się do jej odejścia, na dodatek sam postawił takowy warunek… Marzył o podróżowaniu w czasie…

                - Przepraszam, za wszystko: że cię oszukiwałam, że potraktowałam cię tak podle, że teraz mam czelność cię o coś prosić… – Położyła mu dłoń na ramieniu, miała wrażenie, że na więcej już jej nie pozwoli, bliska była płaczu. Mimo wszystko wciąż pozostał dla niej bardzo ważny i absolutnie powodem nie był fakt, iż chciała się nim wyręczyć! Pragnęła, żeby został jej przyjacielem.

                - Mogłaś być moją żoną… - wyszeptał, błądząc wzrokiem.

                - Najgorszą żoną na świecie. – Siliła się o uśmiech, ale nie wyszło… 

                - Ty tak myślisz. Dla mnie byłaś idealna. Nawet jeśli nasza relacja była fikcją, złudzeniem… Naprawdę nic do mnie nie czułaś? – Jego wzrok przenikał ją, tęczówki śledziły najdrobniejszą zmianę. – Co to za pytanie? Znałaś Rogera zanim poznałaś mnie. To powinno być dla mnie oczywiste.

                - To nie tak, nie bawiłam się tobą! Przez pewien czas byłeś całym moim światem, a potem ktoś postanowił zabawić się naszym losem, namącić w moim sercu… Był moment, w którym kochałam was obu tak samo. I wciąż nie potrafię pozbyć się miłości do ciebie. – Wiedział co nastąpi.

                - …Ale jestem dla ciebie jak brat?

                Kiwnęła głową.

                - Za to ty nigdy nie będziesz moją siostrzyczką…

♥♥♥

                Niegdyś uwielbiał Dubaj. Sądził, że po ślubie zamieszka tutaj z Rachel, przynajmniej kilka miesięcy w roku… Teraz kojarzył mu się wyłącznie negatywnie. Nawet jeśli jakimś cudem miał wygrać niedzielny finał, triumfować w drugim turnieju w tym roku… Zmierzał na spotkanie, które miało przelać czarę goryczy. Przez okno zobaczył, że jego rozmówczyni nie jest sama. Nieznacznie i niepostrzeżenie cofnął się, aby móc obserwować sytuację z należytej odległości.

                - Wolałabym, żebyś mnie nienawidził aniżeli szanował. – W tych sześciu słowach Mirka doskonale opisała Rogerowi to, co przez długi czas Novak usiłował przekazać pannie Wilson.

                - A ja wolałbym, żeby zapanowały między nami normalne relacje. Ty, ja, Novak, Rachel, Myla, Charlene… – Djokovic wiedział, że powinien był uciekać równocześnie z zasłyszeniem tej niewiarygodnej treści, nie dać się na nowo zniewolić… Ale chyba nie potrafił.

Dziesiąty: “He’s a solider of misfortune, how the truth hurts, the lies they crystallise”

                Cieszył się momentem, krótkim, niepozornym, niemalże nieuchwytnym, który w najbliższym czasie miał ustąpić miejsca gorzkiej świadomości porażki na drugim z frontów. Nie mógł walczyć równie efektywnie na skrajnie odmiennych pozycjach, nie mógł wygrywać w obu bitwach… W każdej z nich zwalczał bolesną przeszłość, nachalne wspomnienia, najrozmaitsze przeciwności złośliwego losu – kiedy zaczynał wierzyć we własną przewagę, w sprawiedliwe fatum nad nim czuwające, w przeznaczenie… Doszedł do wniosku, że z owym wyimaginowanym wizerunkiem pięknego świata zdecydowanie nie współgra jego była małżonka.

                - Oby się zakochała – wyszeptał, wzrok mając utkwiony w krajobrazie za oknem. Przy tym wyznaniu nie umiał spojrzeć w oczy Rachel. Ciężkie to były dla niego chwile, kiedy wściekał się na wszystko wokół bądź przeciwnie: zupełnie rozklejał. Dzieci były dla niego wartością nadrzędną. Wciąż wierzył, że cała trójka jest w stanie funkcjonować bez zarzutu. Były kobietami jego życia – panna Wilson, Myla i Charlene, jednakże Miroslava nie pozwalała o sobie zapomnieć… Tak jakby nie zamierzała odstąpić tego miana Amerykance.

                - Obawiam się, że już to zrobiła. Ulokowała swe uczucia w tobie. – Przymknął powieki, pokręcił głową, pragnął odrzucić od siebie jej słowa. Miała świadomość, że jest to dla niego niekomfortowy temat, powinna była go uciąć, ale nie umiała udawać jakoby to jej nie dotyczyło. - Roger, wiem, że myślisz, że nie potrafię ci pomóc, że mogę tylko pogorszyć sprawę, marzysz, żebym się tylko w to nie angażowała… - Mimo że odpychał swoją ukochaną od problemów, ta nie potrafiła na nie zobojętnieć, odseparować się od danego zagadnienia… Znała go zbyt dobrze; wiedziała, że będzie chciał zaprzeczyć jej słowom wbrew stuprocentowej słuszności. Przytuliła się do niego, na czas zapobiegając potokowi słów, który lada chwila miał popłynąć z jego ust. – Pozwól mi cię wspierać, nie zrobię nic przeciwko tobie, uwierz mi.

                - Nie mogę cię wykorzystywać choćby w najmniejszym stopniu, stawiać jako element przetargowy… Obiecałem, że nie pozwolę cię skrzywdzić. – Mówił głosem nieznoszącym sprzeciwu, lecz jednocześnie z czułością, troską. Spoglądał na nią niczym na największy skarb, wywalczone trofeum… Była dla niego całym światem.

                - Przecież to oczywiste, że chodzi o mnie, w stosunku do ciebie nie ma żadnych zarzutów… - Odrzucił jej przemyślaną argumentację, ona natomiast się nie poddała, nie zniechęciła do działania. Bezmyślnie potwierdziła tylko, iż nie zrobi nic, czego wcześniej z nim nie przedyskutuje, a chwilę później konsultowała plan działania z Jacqueline, dla której w kontekście słusznego celu zakazy i ograniczenia traciły na znaczeniu.

♥♥♥

                Na ekranie telewizora pojawił się mężczyzna, którego jednocześnie nienawidziła i kochała; gdyby tylko wyraził taką nadzieję, wybaczyłaby mu natychmiast, oby tylko do niej wrócił, zostawił pannę Wilson… Traktowała ją jako swoją osobistą porażkę, największą rywalkę – choć w danym momencie nie miały już o kogo konkurować, wybrał ją, nie miała w stosunku do tego żadnych złudzeń. A tak bardzo chciała ich nabrać… Żyć słodką iluzją.

                Styl jego gry był niemalże nieskazitelny. Czasami popełniał drobne błędy, zagrywał piłkę zbyt płasko, choć w większości przypadków żółte maleństwo tańczyło przez krótką chwilę na siatce, upadając ostatecznie na pole przeciwnika. Obserwując go na korcie nie dało się powątpiewać w pomyślność jaką ofiarowano mu, zdawało się, już w momencie przyjścia na świat – tak jakby urodził się z Wilsonem w dłoni, owa rakieta stała się naturalnym przedłużeniem jego ramienia... Przeciwnicy błagali w myślach, aby móc znaleźć się na jego miejscu, aczkolwiek nie pozazdrościliby mu zdecydowanie gdyby wiedzieli, że w relacjach międzyludzkich, życiu prywatnym fortuna absolutnie nie znajduje się po jego stronie.

                - Rachel! Tatuś! – Miroslava była zbyt zaabsorbowana własnymi rozważaniami, aby usłyszeć radosny głos jednej ze swoich córeczek. Dziewczynka popędziła ku ekranowi i wręcz przylgnęła do niego. Z uwagą śledziła każdy krok swojego ojca: po wygranym meczu skierował się w stronę swojego zespołu. Przyjął gratulacje od trenerów, przyjaciół, współpracowników, ale jedna osoba była ponad tym wszystkim, mimo że podszedł do niej na samym końcu… Złączyła swe dłonie na jego karku, odchylając się odrobinę do tyłu, z lubością przyglądając się błyszczącym oczom ukochanego. Ubóstwiała przypatrywać się tryumfującemu tenisiście. – To jest Rach! – Paluszkiem wskazywała oblicze kobiety i uśmiechała się szeroko.

                - Skąd ją znasz? – Trudno było przyrównać rozmiar źrenic jej rodzicielki do czegokolwiek. Pani Federer posadziła na swoich kolanach tę maleńką istotę, licząc na owocne dochodzenie, jednakże nie potrafiła dotrzeć do dwuletniego dziecka, które nieustannie zmieniało temat.

                - Mamo – wyszeptała w końcu Myla, gdy zrezygnowana Mirka zaprzestała śledztwa, sądząc, iż nie uzyska od niej żadnej informacji. – Chcę jechać do taty… I do Rachel. – Serce rodzicielki pękło na miliony kawałeczków i nie miała na myśli nawet zazdrości w najczystszej postaci. Jak mogła je tak unieszczęśliwić? Zaślepiona gniewem nie baczyła na to, czego tak pragną bliźniaczki… A nie łaknęły nic innego jak dobrego kontaktu ze swoim ojcem… I jego kochanką – to było dla niej już zbyt trudne, ale tym razem, spontanicznie i instynktownie, postawiła ich i swoje życie na jedną kartę.

♥♥♥

                Westchnęła ciężko, patrząc na wyświetlacz swojej komórki. Za kilka sekund miała nacisnąć zieloną słuchaweczkę, zadzwonić do Mirki, zrobić coś wbrew woli Rogera, ale nie do końca przeciwko jemu. Miała nadzieję, że jej wybaczy… Nie mogła biernie przyglądać się sytuacji. Jej mężczyzna był w skrajnie złym stanie, zapewniał, że poradzi sobie sam, weźmie sprawy we własne ręce, ale tym razem czuła jego bezbronność jak nigdy dotąd.

                Rozdzwonił się jej telefon. Kto tym razem zapragnął przesunąć w czasie jej interwencję?

                - Chciałabym się spotkać – powiedziała jej rozmówczyni, nie oczekując uprzednio żadnego powitania. Rachel była nie lada zaskoczona, serce biło jej ze wzmożoną prędkością… Znała ten głos doskonale. Słyszała go za swoimi plecami za każdym razem, kiedy spotykała się z Federerem, nierozliczonym z własną przeszłością. Wówczas próbowała go zagłuszyć, teraz w pierwszym odruchu także zapragnęła uciec od niego, rozłączyć się. Przyszło otrzeźwienie, to była niewątpliwie jej ostatnia szansa!

                - Podaj tylko czas i miejsce, zjawię się tam bezzwłocznie. – Była wyraźnie roztrzęsiona. Obawiała się, że może popełnić jakiś niewybaczalny błąd, zaprzepaścić ową sposobność… Ostrożnie dobierała słowa. Rozmówczyni szybko pojęła co działo się we wnętrzu nowojorczanki, przez chwilę jej współczuła…

                - Przylecę jutro po południu do Rotterdamu. – Ich tony były przeraźliwie oficjalne. – Czy uda ci się znaleźć czas na rozmowę?

                - Oczywiście – powiedziała niemalże w tym samym momencie. Podskórnie czuła, że Szwajcarka chce jak najszybciej zakończyć tą niewygodną konwersację. – Mirko – szepnęła nieśmiało dosłownie pół sekundy przed wciśnięciem przez nią czerwonego guzika. – Wiem, że nie mogę od ciebie nic wymagać, ale mam ogromną prośbę. Mogłabyś wziąć ze sobą córeczki? Roger jest naprawdę w słabej kondycji. Choć kilka minut spotkania… - Brzmiała błagalnie.

                - Dobrze. – Nie bez wahania… Panna Wilson nie potrafiła wyrazić swojej wdzięczności. Warto nadmienić, że nie zdążyła tego uczynić, gdyż połączenie zostało przerwane. – Zależy jej na nim, ona go kocha. – Nie sądziła, że kiedykolwiek dojdzie do podobnego wniosku. Jako że faktycznie, w dalszym ciągu, miłowała swojego byłego męża, jego szczęście stawiała na piedestale…

♥♥♥

                - Kochanie, doceniam fakt, że po raz kolejny próbujesz mnie gdzieś wyciągnąć, w coś zaangażować, ale czy nie lepiej byłoby zostać w hotelu?

                - Wiem, że moje poprzednie próby nie były udane, ale przysięgam, że tym razem będziesz zadowolony. – Miał wyraźne opory, ale w końcu jej uległ. Kroczyli ulicami holenderskiego miasteczka, trzymając się za ręce. Bardzo doceniał ten prosty, acz tak wiele znaczący dla niego gest. Przestali się ukrywać przed światem, ich związek stał się jawny… Mógł z dumą zaprezentować otaczającym go osobom kobietę swojego życia. Miało to także drugie dno. Starał się chwilowo zapomnieć, że przez swoją nierozwagę, nagłość utracił możliwość widywania córeczek…

                - Obiecaj, że nie będziesz się na mnie gniewał. Zrobię wszystko co w mojej mocy, żeby było w porządku, ale nie wiem co uda mi się osiągnąć… Czy cokolwiek uda mi się osiągnąć – wykrztusiła, kiedy stanęli przed drzwiami restauracji.

                - Nie rozumiem – przyznał. – I tak nie potrafię się na ciebie gniewać.

                - Zaraz zrozumiesz, obyś wówczas nie zmienił zdania – wyszeptała, popychając drzwi. Zdezorientowany ruszył za nią. Czego tak się obawiała? Co rzekomo mogłoby wyprowadzić go z równowagi?

Chyba nie widok jego dziewczynek… Dwa jasnowłose aniołki skutecznie oderwały jego uwagę od rzeczywistości, przylgnęły do niego całą powierzchnią swoich maleńkich ciał. Wydawało mu się, że śni. Tak jakby nie zdawał sobie sprawy z obecności Miroslavy, czekającej ich rozmowy…

                - Roger, idź z nimi na plac zabaw. – Głos Rach łagodnie go wybudził.

                - Ale jak? – Jego dezorientacja sięgnęła zenitu. Przytulił mocno swoje dzieci jak gdyby się obawiał, że zaraz znikną.

                - Proszę, zaufaj mi…

                Kobiety spoglądały przez okno na mężczyznę, który trafił do raju – przynajmniej takie wrażenie odnosiło się w danym momencie. W opiekę nad Mylą i Charlene wkładał całego siebie: zabawiał je, dbał o ich bezpieczeństwo, dostarczał pokaźnej porcji czułości, troski…

                - Spójrz tylko na nich – poprosiła niepewnie panna Wilson, nie miała pojęcia jak rozmawiać z byłą żoną swojego ukochanego. – Zobacz jacy są szczęśliwi, cała trójka… Nawet nie wiesz jak on ich potrzebuje. Nie zazna spokoju dopóki ich nie odzyska. – Pani Federer nie miała ku temu żadnych wątpliwości. – Moim celem nie było ich rozdzielić, przywykłam do niesprawiedliwości losu… – A może wcale nie powinna przedstawić tego w ten sposób, a raczej oczyścić Rogera z zarzutów, zrzucić całą winę i odpowiedzialność na siebie? Straciło znaczenie… Szwajcarka miała zupełnie inne pytania:

- Od kiedy to trwa?

                Zapanowało niewygodne milczenie.

- Wimbledon, ćwierćfinały, Jo-Wilfried Tsonga – westchnęła ciężko. Miała stale słabnącą nadzieję, iż owa data nie ostała się w odmętach pamięci jej rozmówczyni. Przez półcień panujący w pomieszczeniu nie było do końca pewne jakoby w jej oczach stanęły łzy czy wręcz przeciwnie: tęczówki zapłonęły żywym ogniem. Czuła, że odniosła porażkę… I raczej nic nie dadzą tłumaczenia jakoby w tamtym dniu nic w rzeczywistości między nimi nie zaistniało, że dojrzeli do tego związku znacznie później…