Trzeci: "Now I find, that I am weaker fare, that I am ashamed of crying"

         Roger wraz z ekipą pewnego sportowego programu spacerowali po jego aktualnym lokum. Kręcono relację z przygotowań do turnieju, tenisista przedstawiał członków swojej ekipy, prezentował stroje zaprojektowane specjalnie na tą okazję, omawiał wszystko – poprzez wnętrze torby tenisowej do chociażby zawartości lodówki, wszak jego wielbiciele chcieli wiedzieć o nim najdrobniejsze szczegóły, a on postanowił jak najlepiej wczuć się w ich sytuację i dostarczyć im upragnionych informacji.  

            - Zbliżamy się do końca naszej „wycieczki” – powiedział, przemierzając długi korytarz. – Pozostaje tylko jedna osoba, którą pragnę wam pokazać. – Stanął wreszcie przed odpowiednimi drzwiami. – Oto biuro Rachel. Mam nadzieję, że nie będziemy jej zbytnio przeszkadzać. Poznanie jej było właściwie pewnego rodzaju nieporozumieniem, naturalnie pomyślnym. Ogólnie nasza znajomość obfituje w wiele sprzeczności. Zaczynając od początku: spadła na mnie niczym grom z jasnego nieba albo raczej jak anioł… Właśnie tym drugim terminem czasem ją określam. Jest niewiarygodna. Trudno uwierzyć, że jest z tej samej planety co ty i ja… - pociągnął za klamkę.

            Kobieta siedziała przy mahoniowym biurku i dokładnie analizowała „drabinkę” mistrzostw, które na dniach miały się rozpocząć. Słysząc dźwięk otwieranych drzwi, podniosła głowę znad swoich notatek i uśmiechnęła się zakłopotana. Sterowała wszystkim, ale wolała robić to zakulisowo aniżeli przed kamerą. To była jej największa słabość. Od kiedy Federer ostrzegł ją, że mają nakręcić o nim program i chce, żeby ona także tam wystąpiła, siedziała jak na szpilkach, bardzo się denerwowała. Nie potrafiła mu odmówić, nie chciała go rozczarować, ale od samego początku wiedziała, że nie będzie czuć się komfortowo.

            - Roger stwierdził, że to, iż cię poznał było szczęśliwym przypadkiem? Czy masz podobne odczucia? A może wcześniej planowałaś coś takiego?

            - Od dziecka uwielbiałam tenisa. Kiedy tylko mogłam podpatrywałam moich ulubionych sportowców na treningach czy później – na właściwych już meczach. Rog wyglądał mi na zagubionego, przygaszonego. Pobiegłam za nim. To z pozoru bezsensowna, desperacka, nieprzemyślana decyzja, ale nigdy jej nie żałowałam.

            - Urzekło mnie jej podejście do tenisa, wiedza na ten temat… A potem zaproponowałem jej współpracę – wtrącił Federer.

            - To było szokujące. – Na wspomnienie tej sceny mężczyzna uśmiechnął się delikatnie. – Nie raczył nawet przygotować mnie na to jakoś… Stanął naprzeciwko mnie dokładnie drugi raz w życiu. Na początku mówił jakieś brednie, że to jestem wróżką, że nie z tego świata… Następnie bez zdania wstępu zaproponował mi pracę. Roześmiałam się. Cóż mogłam więcej zrobić? Byłam więcej niż pewna, że żartuje. Sądziłam, że wrócił mu optymizm, pozytywne nastawienie, humor… 

            - Bo ogólnie tak właśnie było, ale wówczas byłem śmiertelnie poważny. Mimo wszystko nagłego wybuchu wesołości Rach nie uznałem za zły znak, nie dałem za wygraną. Wkrótce przedstawiłem jej to na spokojnie.

            - Nie miałaś żadnych wątpliwości?

            - Oczywiście, że miałam. Całe miliony, ale to była „propozycja nie do odrzucenia”. To kolejna sprawa, której nigdy nie będę żałować. Przekreśliłam całe moje dotychczasowe życie, to prawda, ale dzięki temu odrodziłam się na nowo, jako szczęśliwsza kobieta, która może realizować swoje pasje i marzenia w szeregach Rogera Federera.

            Czerwone światełko na obudowie kamery zgasło, a dziewczyna odetchnęła z ulgą. Tenisista podszedł bliżej i usiadł na rogu biurka.

            - Było aż tak źle? – zapytał wyraźnie rozbawiony. Potwierdziła skinięciem. Westchnął i pokręcił głową z politowaniem. – Też nie robię tego na co dzień, ale myślę, że poradziliśmy sobie.

            - To będzie świetna relacja! – emocjonował się mężczyzna, który był pomysłodawcą całego przedsięwzięcia. – Damy tutaj podpis „anioł”, „szczęśliwy talizman”, „strateg” czy „broń specjalna” – tłumaczył, obficie gestykulując. Dziewczyna zaśmiała się na dźwięk jego słów, szczególnie wyrazów jakimi ją określił. Był dość specyficznym człowiekiem, ale kreatywności nie można było mu odmówić. Zawsze samodzielnie zajmował się oprawą graficzną nakręconych dokumentów, które otrzymywały ostatecznie statusy maleńkich dzieł sztuki współczesnej. – Zabiorę się za to zaraz po powrocie, wieczorem powinienem dokonać ostatnich szlifów. – Cechowały go także ogromna obowiązkowość, ambicja, zaangażowanie. Z niczym nie czekał do ostatniej chwili, wszystko kończył na długo przed wskazanym terminem. – Do widzenia. – Rachel wyciągnęła ku niemu dłoń, aby ją uścisnął, ale ten uniósł ją ku swoim ustom i pocałował. Właściwie nie przepadała za takimi staroświeckimi gestami, ale nie miała mu tego za złe, w jakiś niewyjaśniony sposób pasowało to do jego sposobu bycia. Roger nie żegnał się z nim tutaj. Odprowadził go do wyjścia, aby nakręcić jeszcze kilka scen końcowych, a dziewczyna kontynuowała pracę.

            Kiedy do niej wrócił, miała już opracowany harmonogram mistrzostw:

            - W pierwszej rundzie grasz z Lucasem Lacko. Nie jest nawet w setce rankingu, więc oczywiście nie mamy się czym przejmować. Najpierw musisz go wyczuć. Już w rozpoczynającym secie pokaże ci swoje niedociągnięcia, ma niestabilny backhand, słabe akcje pod siatką, będzie się aż prosił, abyś go zmiażdżył. Bez presji, stresu, zmęczenia. Prezentujesz nic więcej aniżeli spokojnego, rekreacyjnego tenisa. To wystarczy.

            Ufał jej bezgranicznie i nigdy nie kwestionował jej podpowiedzi. Z resztą zawsze okazywały się słuszne. Zbierała dokumenty z biurka, porządkowała je w zaskakująco szybkim tempie, rozdzielając materiały pomiędzy parę różnokolorowych teczek.

            - Zrobię ci z tego notatki. – Śledził zgrabne ruchy jej nadgarstków. Właściwie ciekawe jak sprawdziłaby się na korcie…? Mimo kilkumiesięcznego stażu nie zdążył tego sprawdzić.

            - Jesteś niezastąpiona. – Uśmiechnęła się.

            - Już to mówiłeś… - Cóż, wbrew temu co właśnie powiedziała, uwielbiała, kiedy to powtarzał. Mogła słuchać tego całe życie i o jeden dzień dłużej.

***

            - Rach, jest film! Jeśli oczywiście masz ochotę… - Nawoływał Roger z niższego piętra ich apartamentu. Nie zastanawiała się nad tym ani chwili. Usadowiła się wygodnie na kanapie. Jeszcze chwilę czekali na zgromadzenie się wszystkich zainteresowanych, a kilka sekund później w skupieniu śledzili materiał.

            „Fundamentalna część Jego sukcesu” – Kiedy na ekranie pojawił się dany napis Rachel była pewna, że wreszcie mowa o niej.

            - Zmieniła mnie z chłopca w mężczyznę. Początkowo powiedziała mi, że jestem dla niej za młody, ponieważ jest trzy lata starsza. – Ten uśmiech mówił wszystko… A dziewczynie stopniowo łamało się serce, na coraz to mniejsze kawałeczki. -Pewnie stwierdzicie, że jestem typem z tych tanich komedii romantycznych jeśli powiem, że każdego dnia kocham ją coraz bardziej. Mirka jest wspaniałą pomocą dla mnie, jeździ ze mną wszędzie. Ludzie mogą uznawać za chore, że jesteśmy każdego dnia naszego życia razem, ale prawda jest taka, że nie chcę się budzić bez niej w łóżku. Kocha tenis i nie odciąga mnie od niego, tylko pcha ku niemu co jest fantastyczne.

            To, co czuła Rachel niemożliwe było do wyjaśnienia za pomocą słów. Żadne istniejące nie było adekwatne. Nie to, że czuła zazdrość, nigdy nie wyobrażała sobie siebie przy boku Federera… Gwałtownie posmutniała, tylko dlaczego? Spełniała swoje najskrytsze marzenia, realizowała się zawodowo, ale poza tym zespołem nie miała nikogo. Jak każdy pragnęła akceptacji, zrozumienia, przyjaźni, miłości… Tylko dotychczas szczelnie przykrywało to coś według niej istotniejszego – kariera. Postawiła wszystko na ową kartę.

            Jedno ją martwiło, a mianowicie „Fundamentalna część Jego sukcesu”. Tak ją nazwano. „Broń specjalna”, „anioł” czy nawet „szczęśliwy talizman” nagle straciły na znaczeniu, wyblakły… A rogerowe „jesteś niezastąpiona” nie poruszało tak bardzo jak wcześniej…