Szesnasty: "She's taken over too quickly, no medication can cure the lust, so say a prayer, 'cause she belongs to heaven"

                Panna Wilson w skupieniu wykonywała swoje obowiązki. Oddawała się temu, co kochała najbardziej i na nowo zaczęło ją to radować. Z wielką starannością uzupełniała drabinki, przesiadywała godzinami na treningach innych tenisistów, nabywała niezbędne informacje o nich... Jej siłą napędową był Roger, jego poświęcenie, wierność, oddanie. Imponował jej.

                - Przepraszam. – Z drugiego końca korytarza, usłyszała paraliżujący głos swej konkurentki. Mirka. Czego mogła od niej oczekiwać? A co jeśli dowiedziała się o ich kłamstewku? Nad głową Rachel zbierały się czarne chmury, które starała się odpędzić. Musiała być spokojna, opanowana, przede wszystkim nie panikować.  

         - Jestem bardzo zajęta. – Zaczytana w służbowe notatki, próbowała oddalić się od niej na bezpieczną odległość. Chociażby zamknąć się w swym prowizorycznym biurze i ukrywać się tam do końca dnia, a nawet dłużej o ile zajdzie taka potrzeba… – Jeśli to coś ważnego to przyjdź później. – Może zapomni?

               - To nie jest ważne… – powiedziała cicho.

            - W takim razie obydwie powinnyśmy wrócić do swoich zajęć. – Dziewczyna nie domyślała się, iż przerwała swojej rozmówczyni w pół wypowiedzi.

           - To jest bardzo ważne! Od tego wiele zależy… Proszę cię, porozmawiaj ze mną, doradź mi… Przyrzekam, nie zajmę ci wiele czasu, błagam… Jesteś jedyną normalną kobietą w teamie Rogera. – Czyż to był komplement?

       - Mirka, nie wiem czy będę potrafiła ci pomóc, nie znam twoich problemów, nie znam ciebie… - Miała nadzieję, że jej chaotyczny słowotok ostatecznie powstrzyma Vavrinec przed realizacją jej zamiarów. Kiedy ta uraczyła ją spojrzeniem męczennicy, przytłoczonej problemami, zmęczonej egzystowaniem… - Dziesięć minut – wyszeptała. – Mam naprawdę dużo pracy.

             - Dziękuję.

***

            - Nie będę słodzić, zmyślać, kolorować… Wiesz, że między mną a Rogerem nie jest dobrze. Wszyscy to wiedzą, tylko ja nie zauważyłam jak wymyka mi się z rąk, wyślizguje się między palcami. – Że też ją Mirka wybrała sobie na wysłuchiwanie tego typu zwierzeń… Przecież Rachel… Nie mogła powiedzieć, że uszczęśliwiało ją to, byłaby potworem. W jakimś sensie jej współczuła, ale z drugiej strony… Przecież to właśnie dla niej Federer stopniowo oddalał się od swojej długoletniej kobiety.

                - Może nie jesteście sobie pisani?

                - Masz rację, słuszne podejrzenia. Wiele czasu poświęciłam na takowe rozmyślania. I pewnie dałabym mu spokój, z inną byłby o wiele szczęśliwszy… - Łamał się jej głos. – Ale to nie jest takie proste. – W jej oczach udawało się zaobserwować łzy choć wbrew nim próbowała się uśmiechnąć. – Jestem w ciąży, noszę w sobie jego dziecko.

                Ta informacja była dla panny Wilson niczym najsilniejszy cios, upadek z dużej wysokości. Nie mogła się podnieść przybita nadmiarem wrażeń. Nie zabiegała już o sens wypowiadanych słów, nie próbowała pomóc swej rozmówczyni, nie obchodziło ją czy otworzyła szeroko usta, a jej źrenice swym rozmiarem dorównują talerzom... W danej chwili nic nie miało znaczenia.

                - Nie możesz! To niemożliwe! – wykrzyknęła nagle.

                Szwajcarka była oszołomiona.

                - Nie spałaś z nim! To nie jest jego dziecko!

                Nie miała pojęcia dlatego w ogóle jej to mówi…

                - Byłam tak przejęta sytuacją, że nie zwracałam uwagi na sygnały jakie dawało mi moje ciało. – Położyła dłonie na brzuchu w tym przesadnym geście, jak gdyby w ten sposób chciała ostatecznie zaznaczyć swoje zwycięstwo. „Ofiaruję mu coś, czego ty nie możesz mu dać. Wygrałam.” – Rachel wydawało się, iż jej niedawna rywalka śmieje się jej prosto w twarz. Niedawna? Tak, jak najbardziej; teraz już nie miały o co konkurować… Skąd te złudzenia? Uroiła to sobie za sprawą wyrzutów sumienia, które w końcu znajdowały swoje ujście – naprzeciwko przyszłej pani Federer. Oczy zaszły jej mgłą, nie mogła dłużej wytrzymać. Wybiegła. Słyszała za sobą nawoływanie Miroslavy, ale próbowała nie zwracać na to uwagi.

***

           - No już! Biegnij do niej! – Rachel łudziła się, iż przedstawienie sprawy w ten sposób będzie najlepsze z wszelkich ewentualności. Wyjdzie, trzaśnie drzwiami i nie wróci więcej; pozwoli jej cierpieć w samotności. W jego oczach stanęły łzy. Nigdy nie widziała słonych kropelek spływających po twarzy tego mężczyzny poza kortem. Wyłącznie na skutek wielkich tryumfów czy bardzo dotkliwych porażek. Właściwie i tam rzadko pozwalał sobie na ujawnienie swych emocji… A teraz stał naprzeciw niej i nie wiedział co zrobić; był wyraźnie rozbity pomiędzy dwoma równoważnymi opcjami. – Gratuluję ci serdecznie, naprawdę. Musisz być bardzo szczęśliwy. – Była sarkastyczna, udawała silną, ale tak naprawdę czekała na moment, w którym zostanie sama. Choć nie… Pragnęła, aby został. Niezdecydowanie udzielało się i jej. – Mógłbyś już iść – wycedziła przez zęby, tracąc jednak nadzieję na załatwienie tematu jak najmniej boleśnie.

               - Rach, kocham cię. – Stanowczo przyciągnął ją za nadgarstki i zmusił, aby skierowała swój wzrok ku jego twarzy. – Kocham cię jak nikogo innego, nigdy cię nie opuszczę, nigdy… - Powtarzał wielokrotnie te same twierdzenia; nie miał innego planu, nie wiedział jak ją zatrzymać. Musiał sprawić, aby mu uwierzyła, stała się bardziej przychylna… Co jeśli nawet się to uda? Czy faktycznie zostawi Mirkę, jego dziecko…? Przerażała go ta myśl. Wydarzenia go przerosły. Sądził, że jest dostatecznie odporny. Wiele razy radził sobie z przeciwnościami losu, jego stalowe nerwy odgrywały ogromną rolę w najtrudniejszych momentach meczu… Ale to tylko tenis, nie mający nic wspólnego z rzeczywistością! Wszystko skomplikował.

                - Też cię kocham. – Gładziła jego oblicze najwyraźniej po raz ostatni; agresja gdzieś uleciała. Wiedziała, że powinna była korzystać z ostatnich chwil w jego towarzystwie, czułych gestów... – Jesteś najważniejszą osobą dla mnie, jesteś całym moim światem. – Nie potrafiła uwierzyć, że z jej ust zaraz wypłynie coś podobnego… - Dlatego właśnie nie pozwolę ci popełnić największego błędu w twoim życiu.

                - Co masz na myśli?

                - Ona jest w ciąży, ona nosi twoje dziecko, część ciebie…

                - Jakoś to naprawię.

                Jak?!

            - To niemożliwe. – Miała pełną świadomość, że wypowiedziała to zbyt wiele razy, ale właśnie taka była prawda. Dobijało ją to. Ostatkami sił wierzyła, iż Szwajcar rzeczywiście jakoś wybrnie z trudnego położenia. Jak zwykł już robić…