Szósty: “Satellites of pain can't always be ignored, war on all sides, nothing like losing you”

                Bieganie dostarczało mu iluzji istnienia pozbawionego problemów, beztroskiego. Tłumaczył sobie, iż wszelkie zawiłości zostawia za sobą. Nie stosował zbędnej wylewności przy pożegnaniu z nimi, nie zamierzał do nich wracać; przyśpieszał kroku, aby spotęgować dany błogostan, poczucie słodkiej ulgi… Coraz więcej czasu poświęcał na przemierzanie jednej z najrzadziej uczęszczanych uliczek Melbourne. Podeszwy sportowego obuwia rytmicznie uderzały o chodnik, mężczyzna rozkoszował się stłumionymi dźwiękami stopniowo budzącego się miasta. Przez ostatnie tygodnie poznał tą trasę; mógłby zamknąć oczy i wciąż posiadłby niezłomną pewność, iż dotrze do upragnionego miejsca. Do tego stopnia, że na swojej drodze spotykał te same osoby co w uprzednich dniach – właściciela osiedlowego sklepiku, brunetkę spacerującą ze swoim pupilem, rowerzystę w komicznym stroju, z jednym wyjątkiem: nie przypuszczał, że właśnie Ją tu zastanie. Siedziała oparta o pień drzewa, oblicze skrywała w dłoniach. Skąd mógł mieć pewność, że to właśnie Ona? Czuł to, znał na tyle dobrze…

                Zapragnął natychmiast wycofać się. W przeciwnym wypadku ryzykowałby po raz kolejny złamanym sercem, bolesnym odrzuceniem, przekreśleniem szans, utratą wiary, sensu… Nie był gotów, lecz jednocześnie nie potrafił zobojętnieć w stosunku do niej. Wystarczyło jedno, przelotne spojrzenie na jej filigranową twarzyczkę oblaną łzami… Nie mógł zrozumieć dlaczego, choćby przez kilka sekund, zastanawiał się nad pozostawieniem jej samej sobie. Nie był egoistą, miał pełną świadomość, iż nie on pełni najważniejszą rolę – na piedestale znajdowała się panna Wilson i nie sądził, aby kiedykolwiek mogło się to zmienić.

                - Rachel… - zaczął miękko, chcąc łagodnie wybudzić ją z własnego koszmaru. Pogrążona była w tych zgubnych rozmyślaniach na tyle, że nie zauważyła go wcześniej. Spanikowała na jego widok. Ostatnim czego pragnęła była trudna konwersacja, druga; zbyt dużo ich jak na tak krótki czas, słabą wytrzymałość psychiczną dziewczyny i coraz niższe, nieustannie słabnące poczucie własnej wartości… Poczęła gwałtownie przecierać zaczerwienione oczy, lecz jego obecność nie pozwalała jej się uspokoić. Sam wywołał falę słonych kropelek. Co by dał, żeby mu wybaczyła… A przynajmniej nie cierpiała w jego towarzystwie. W jej wyrazie twarzy malował się irracjonalny strach. Czyżby sprawił tyle szkód, iż bała się mu zaufać, nie czuła się przy nim bezpiecznie? Przecież on nie potrafiłby wyrządzić jej najmniejszej krzywdy. Poza tymi, do których zmuszony został wcześniej… Obiecał sobie, że to nigdy się nie powtórzy. – Nie zrobię ci nic złego – zapewniał najspokojniejszym tonem na jaki było go stać choć cienkimi przesmykami wdzierała się frustracja, był bezbronny… - Po prostu strasznie się o ciebie martwię. Chciałem się tylko upewnić… - Słowa, które wypowiadał z nieopisaną troską nie wywierały na niej pozytywnego wrażenia, musiał zrezygnować, poddać tą bitwę. Wciąż szlochała. – Rach, proszę… Nie płacz już. – Aktualnie i jego oczy były jakby za szklaną poświatą. Westchnął ciężko. Cóż mógł jeszcze uczynić? W dalszym ciągu nie miała świadomości jak wiele dla niego znaczy, choć wiedziała, że w skład jego umiejętności aktorskich nie wchodzą sztuczne łzy, udawanie współczucia, miłości… Z kieszeni spodni wydobył swój telefon. – Zadzwonię po Novaka – oświadczył, szukając odpowiedniego numeru. Wypowiedź nie miała nic z groźby, łaknął wyłącznie jej pomóc. Sądził, że to on jest winien, a Djokovic jest w stanie ukoić jej nerwy. Mylił się, było zupełnie na odwrót.

                Gdyby tylko wiedział jaki wywoła tym popłoch… Momentalnie wstała, znalazła się u jego boku, umiejętnie odbierając mu niewielkie urządzenie, zacisnęła mocno pięść i ukryła ją za swoimi plecami. Federer był zdezorientowany; nie starał się nawet odzyskać swojej komórki. Pozwoliło mu to wysnuwać pewne wnioski, ale błagał Boga, opatrzność, aby odezwała się, zaprzeczyła jego domysłom. Jej wargi poruszyły się, jednakże z ust nie popłynęły żadne słowa. Nie umiała podzielić się z nim kolejną życiową porażką.  

                - Skrzywdził cię – Nie było to pytanie, a twierdzenie w najczystszej postaci. Tęczówki Szwajcara zapłonęły żywym ogniem. Miała pewność, że tylko ona mogła go poskromić, jednakże nie powstrzymała się od złośliwego, ale jakże prawdziwego komentarza:

- Dokładnie tak jak ty niegdyś. – Skruszony, nieobecny, pogrążony w nawracających wyrzutach sumienia patrzył w horyzont, unikał jej spojrzenia. Popełniła błąd. Wcale nie chciała przypominać mu o najboleśniejszych momentach. Miał szansę stać się jej jednym oparciem, sprzymierzeńcem. Wtuliła się w niego, tylko tak mogła odpokutować. – Przepraszam, Roger – wyszeptała. – Oboje zawiniliśmy.

♥♥♥

                - Dlaczego nie zostawisz tego tak jak jest? Czy paradoksalnie nie stało się lepiej? Otrzymałeś swoją wyczekiwaną szansę, możesz ją odzyskać, wasze relacje się polepszą… - Jego niezawodny przyjaciel jak zawsze służył radą, nie zostawiał go samego z dylematami. Przyśpieszył kroku, aby nadążyć za rozzłoszczonym Rogerem.

                - Nie mogę dać mu przyzwolenia na ranienie jej! Muszę wiedzieć co zrobił! – Nastawiony był bojowo. Rafael wiedział, że żadnym argumentem nie będzie w stanie go przekonać, mógł tylko go wspierać, odstawić w odpowiednie miejsce i mieć nadzieję, że Federer nie zrobi nic głupiego. Wcześniej nie miał postaw, aby w powątpiewać w jego opanowanie, żelazne nerwy… Wydawało się, że ten mężczyzna brzydzi się przemocą, lecz tym razem nie mógł za niego poświadczyć. Został ugodzony głęboko, zbyt głęboko… Gdyby wyrządził krzywdę jemu – może i umiałby mu to zapomnieć…? Ale Rach? Na to nie mógł się zgodzić. – Życz mi powodzenia – powiedział, kiedy stanęli przed wejściem do hotelu, w którym zatrzymał się Serb. Nadal przytulił go i odszedł w milczeniu. Pouczenia nie miały najmniejszego sensu, miał pewność, że i tak zadecyduje o wszystkim samodzielnie.

Wjechał windą na piętro wskazane przez jego informatorów, bez trudu odnalazł apartament zamieszkiwany przez Novaka. Jego dłoń zawisła w powietrzu, gdy zdecydował się zapukać. Wahał się, obawiał, ale koniec końców zrobił to, nie było odwrotu. Kiedy tylko ujrzał go w całej okazałości… Ledwo opanował falę gniewu.

                - Co cię tutaj sprowadza? Udzielić ci jakichś porad odnośnie gry, jak wrócić znowu na szczyt rankingu…? – Był złośliwy, sarkastyczny, ale nie umiał się zachowywać inaczej w stosunku do swojego gościa. Z resztą Federer tym razem także nie zapunktował dobrymi manierami i wzorowym wychowaniem. Obwiniali się wzajemnie, nie znając całej prawdy. – Zapraszam. – Otworzył drzwi szeroko, nie wyzbywając się jednak kpiącego tonu.

                - Mamy do omówienia ważną sprawę.

                - Wątpię. Nie mamy już nic wspólnego. – Stał z założonymi rękami, opierał się o framugę i przyglądał jak Roger zajmuje miejsce. Nie proponował mu żadnych napojów, chciał tylko, aby ich konwersacja zakończyła się możliwie najszybciej. – Zupełnie nic, już nic. – Położył mocniejszy akcent na te słowa.

                - A Rachel? – warknął rozeźlony. Novak westchnął ciężko.

                - Po co właściwie tutaj przyszedłeś?

                - Zdradziłeś ją. – Miał świadomość, że jest to jego wyimaginowane oskarżenie, które mogło okazać się niesłuszne, ale winien był uczynić cokolwiek, aby wywołać dyskusję na ten temat.

                - Co ty możesz wiedzieć? – Zrobił kilka kroków w stronę okna. Wbił wzrok w zabudowania, przeciągając ten moment w nieskończoność. – Naprawdę myślisz, że mógłbym zdradzić kogoś tak cudownego jak Rachel? – Szwajcar spoglądał na niego z powątpiewaniem. – Jeśli mi nie wierzysz, o szczegóły zapytaj Jackie Moliner.

                - Mów!

♥♥♥

- Tak? – Novak nigdy nie był w stosunku do nikogo równie oschły jak dzisiaj. Może nie znał Jacqueline bliżej, ale nie miał żadnych powodów, aby okazywać ku niej niechęć. Był świadomy faktu, że jest wybranką Rafaela Nadala, jego najpoważniejszego przeciwnika, ale skoro z nim utrzymywał wyjątkowo poprawne stosunki wbrew opinii publicznej, musiałby długo szukać powodu, aby umyślnie zranić tą niewinną istotkę. Jednakże ona sama mu go dostarczyła. Niezaprzeczalnie chciała dobrze, jak zawsze. Tylko najwyraźniej zapomniała o fakcie, że i Djokovic posiada uczucia. Że on naprawdę kocha tę dziewczynę… Że nie można postawić wszystkiego na jedną kartę… Że to Federer powinien walczyć o swoje… Wbrew temu czuła się winna wobec Szwajcara, pragnęła wynagrodzić mu błędy jakie popełnił z jej namowy. Nie chciała tak tego nazywać: rozwód uważała za przykrą konieczność, ale gdyby nie ona pewnie dalej tkwiłby w tym związku, miał przy sobie córeczki, nie uganiał się za dziewczyną, która już nic do niego nie czuje i nie załamywałby się ze względu na to.

                - Jakie masz plany względem Rachel? – Jak miała zacząć temat skoro wątek panny Wilson i Rogera jako pary był jawny tylko dla nielicznych, a do tego elitarnego grona zdecydowanie nie zaliczał się serbski tenisista? Nie miała prawa go w tym uświadomić. Bez względu na decyzję jego aktualnej partnerki, ta wciąż pozostawała jej bliską przyjaciółką. Nie chciała burzyć całego jej świata, palić za nią mostów… Nie można zmusić kogoś do miłości. Może – najpiękniejszy według niej związek – faktycznie zakończył się wraz z ciążą Mirki? Uczucie wygasło. Co prawda nie w przypadku Szwajcara, ale jego była najwyraźniej poradziła sobie z tym perfekcyjnie. – Kochasz ją?

                - Co to w ogóle za pytanie? – Wyglądał na oburzonego i tak też brzmiał. – Jest moim całym światem, najbliższą mi osobą, jedynym sensem… Ale cokolwiek bym nie powiedział, w jak piękne słowa ubrałbym me uczucia i tak uznasz, że Roger jest odpowiedniejszym kandydatem.  – Zbiło ją to z pantałyku.

                - Wiesz? – Potwierdził skinieniem głowy. – Jakim cudem?

                - Nie było to aż takie trudne jak się wydaje. – Pobladł gwałtownie na wspomnienie scen, które miał okazję obserwować przez ostatnie miesiące. – Nie życzę ci, żebyś kiedykolwiek przeżyła to co ja; myślę, że nie będziesz miała takiej sposobności i powinnaś dziękować za to Bogu. Wyobraź sobie, że osoba, którą kochasz co noc wylewa łzy nad nieznaną ci fotografią, a potem jakimś cudem odkrywasz, że to On, tylko czy poruszyłoby ją tak rozstanie w sensie zawodowym? Musiało łączyć ich coś więcej.

                - Owszem – westchnęła, wyczekując części dalszej.

                Udawał, że potwierdzenie nie ma dla niego żadnego znaczenia, lecz nie było to prawdą. Karmił się własną naiwnością, chorą nadzieją, słodkimi kłamstewkami; wmawiał sobie, że pewne rzeczy po prostu sobie uroił… Wolałby każdego mężczyznę poza Federerem. Co dawał mu fakt, że na korcie był w stanie go pokonać? Skoro w życiu, w pojedynku o serce umiłowanej przez nich kobiety przegrywał z kretesem.

- Chcę ją uszczęśliwić, nic innego…

                - To pozwól jej stanowić samej o sobie, czuje się zobowiązana.

                - Poradzę sobie doskonale bez twoich cudownych porad, zapewniam cię. – Wściekłość brała nad nim górę. Nie był w stanie dłużej wysłuchiwać wywodów panny Moliner. Postanowił wziąć sprawy w swoje ręce; wiedział co musi zrobić. Tylko, żeby dał radę, nie złamał się w ostatniej chwili… Był panem sytuacji, winien był decydować o wszystkim. Normalnie czułby się nadzwyczaj komfortowo, ale w tych okolicznościach pragnął tylko, aby ktoś zdjął z jego pleców ten ciężar, przejął inicjatywę i podjął decyzję. Żeby nie musiał niczego żałować…

♥♥♥

Waleczność obydwu mężczyzn nieco osłabła. Djokovic zbliżył się do swojego wieloletniego przeciwnika i położył rękę na jego ramieniu. – Roger, nie potrafiłbym jej skrzywdzić, zaufaj mi…

                - Mogłeś po prostu powiedzieć jej, żeby odeszła jeśli zechce. Czy ta cała szopka nie była zbędna? Nawet nie wiesz jak to przeżyła… - Starał się, aby w jego głosie nie pobrzmiewały wyrzuty, złość, irytacja…

                - I myślisz, że faktycznie by to zrobiła? Przecież znasz ją dobrze… Wolała być tutaj, przy mnie aniżeli stawić czoło tobie, twojej byłej żonie, swoim największym lękom… - W pomieszczeniu nastała absolutna cisza. Każdy miał czas na własne przemyślenia.

                - Wiesz co… Podziwiam cię – wyznał w końcu Federer. – Nie wiem czy byłbym zdolny do takiego poświęcenia. – Pokręcił głową przecząco, kiedy przed oczami stanęły mu podobne sceny. Pragnął je od siebie odpędzić. Z całą pewnością nie dałby rady, czyn Novaka uważał wręcz za heroiczny. – Czy mogę ci się jakoś odwdzięczyć?

                - Spraw, aby była szczęśliwa. Tylko ty jesteś do tego zdolny, nikt inny.