Jedenasty: “I’m screaming daisies from fourteen miles away, we are servants to our formulaic ways”

                Federer jako młodzieniec był zakładnikiem emocji – brały nad nim górę, dyktowały własne warunki. Na korcie wygrywały z nim praktycznie za każdym razem; krzyczał, awanturował się, rzucał rakietami, dekoncentrując się przy tym oraz niemalże całkowicie tracąc motywację do dalszej walki… Jednakże z czasem ukojenie owych namiętności dołączyło do listy czynności opanowanych wręcz do perfekcji. Przez to stał się jeszcze trudniejszym rywalem, żaden z jego przeciwników nie miał pojęcia co dzieje się w głowie Wirtuoza Tenisa – ten nie pozwalał sobie chociażby na przelotny uśmiech w momencie, w którym prowadził z ogromną przewagą. Złość, frustracja, radość, podekscytowanie… Nawet najbardziej różnorodne uczucia, nieistotne jak silnie targające jego duszą, wyglądały do złudzenia podobnie na obliczu mistrza. Roger nie był także zbyt ufny w stosunku do nowopoznanych zatem często powtarzał sobie jak również Rachel ostatnimi czasy „Nie pokazuj swoich myśli, słabości…”.

                Słowa jej ukochanego wybrzmiewały echem w absolutnej ciszy. Nie rozumiała jakim cudem ta istnieje skoro przebywały w gwarnej, tłocznej kawiarence, ale faktycznie nie słyszała nic poza słynnym już pouczeniem mężczyzny. Skupiała całą uwagę na panowaniu nad mimiką twarzy, aby nie stać się pożywką dla jakiegoś nazbyt czujnego dziennikarza i nie być zmuszona do czytania kolejnej historii z brukowca.

                - Proszę, powiedz coś. …Że mnie nienawidzisz, że życzysz mi śmierci, że zmarnowałam ci życie… Ale nie zabraniaj Rogerowi kontaktu z córkami. – Jej głos był błagalny, błagała o litość… Może wypowiedziała to dzisiaj po raz pierwszy albo powtórzyła już kilkukrotnie? Zupełnie straciła rachubę. Miroslava milczała; analizowała winę jej towarzyszki, ale i do siebie podchodziła krytycznie, przed jej oczyma stanęły chwile, kiedy zdecydowanie nie była idealną partnerką. Co jeśli przypuszczalnie Federer pragnął ratować ten związek? Ale nie podołał… Zakochał się. Gdyby tylko nauczył się kontrolować to uwielbienie, gdyby nie wymknęło się z jego rąk… Nie oskarżała go, po tych wyobrażeniach awansował w jej oczach na jeszcze wyższą lokatę niż do tej pory. Urazę należało podzielić między dwie kobiety – ją oraz pannę Wilson, wciąż nie wiedziała tylko w jakim stosunku. Pewnie nazbyt to uprościła, ale wówczas nie miała takiej świadomości.

                - Dubaj. – Tyle była w stanie wykrztusić Szwajcarka. Musiała zapewnić sobie czas, nie działać w afekcie… Nie ranić więcej osób niż byłoby to absolutnie konieczne. A może udałoby się tego całkowicie uniknąć? Takie miała marzenie. Mimo wszystko w chwili obecnej nie łaknęła niczego bardziej… Zawołała swoje dzieci, nie tłumacząc Rogerowi ani słowa. „Do widzenia” było bardziej ogólne niż skierowane do jednostek. Tenisista spoglądał na jej twarz przez dłuższą chwilę, nic nie potrafił z niej wyczytać wbrew temu, iż dzielił z nią dwanaście lat. Trzeba było przyznać, że do jego podpowiedzi zastosowała się perfekcyjnie. Za to tym razem Rachel nie zdała swoistego sprawdzianu z wytrzymałości psychicznej: kiedy znalazł się w jej zasięgu, przytuliła się do niego mocno i zaczęła łkać. Tak niepewna była ich przyszłości…

♥♥♥

                Zdawało się, iż jedynym, który mógł ofiarować jej pomyślność był sam Bóg. Podążając tym tropem, wnosiła kolejne prośby, modlitwy… Ze skruchą przepraszała za czyny, których się dopuściła. Zdawała sobie sprawę z faktu, że to raczej naiwne postępowanie i winna była wziąć sprawy we własne ręce, ale bała się tego. Zbyt duża odpowiedzialność spoczywałaby na niej, po nieudanej akcji mogłaby winić wyłącznie siebie. Opcja, którą ostatecznie obrała dawała jej możliwość sprzeniewierzenia się wobec Najwyższemu po porażce. A ta zdawała się być nieuchronna… Do momentu w którym stwierdziła, że istnieje ktoś niemalże równie miłosierny jak sam Stwórca; ktoś, kto mimo postanowień nie potrafił opuścić jej w potrzebie…

                - Novak, jesteś jedyną osobą, która może mi pomóc. Jesteś w takiej samej sytuacji jak ona. Tylko ciebie posłucha. – Jeszcze nigdy nie była równie zdenerwowana. Od jego uprzejmości zależało jej dalsze życie. W innym wypadku rzuciłby dla niej wszystko, ale… Teraz coś się zmieniło. Długo zastanawiał się nad słowami, analizował.

                - Pomagam ci po raz ostatni.

                - Dziękuję. – Jeśli ktoś nie wiedział czym jest wdzięczność, było to uczucie, które w tym momencie zawładnęło panną Wilson; najprawdziwsze, najpełniejsze… Rzuciłaby mu się na szyję, ale występowała między nimi jakaś dziwna bariera, coś nakazywało jej utrzymywać dystans, odpowiednią odległość… I na pewno nie był to Roger. To Serb dostąpił reformacji swojego istnienia. – Co zrobisz?

                - Nie wiem, pokaz slajdów z waszymi zdjęciami, żeby uświadomić jej z jakim błyskiem w oczach patrzy na ciebie Roger?! – W innym wypadku tryskałby optymizmem, gratulując sobie w duchu rewelacyjnego poczucia humoru i żartów na poziomie najlepszych kabaretów, lecz tym razem był jednocześnie zły i przerażony: jeśli jego misja się powiedzie, miał utracić ją na zawsze. Na dodatek sam przyczynił się do jej odejścia, na dodatek sam postawił takowy warunek… Marzył o podróżowaniu w czasie…

                - Przepraszam, za wszystko: że cię oszukiwałam, że potraktowałam cię tak podle, że teraz mam czelność cię o coś prosić… – Położyła mu dłoń na ramieniu, miała wrażenie, że na więcej już jej nie pozwoli, bliska była płaczu. Mimo wszystko wciąż pozostał dla niej bardzo ważny i absolutnie powodem nie był fakt, iż chciała się nim wyręczyć! Pragnęła, żeby został jej przyjacielem.

                - Mogłaś być moją żoną… - wyszeptał, błądząc wzrokiem.

                - Najgorszą żoną na świecie. – Siliła się o uśmiech, ale nie wyszło… 

                - Ty tak myślisz. Dla mnie byłaś idealna. Nawet jeśli nasza relacja była fikcją, złudzeniem… Naprawdę nic do mnie nie czułaś? – Jego wzrok przenikał ją, tęczówki śledziły najdrobniejszą zmianę. – Co to za pytanie? Znałaś Rogera zanim poznałaś mnie. To powinno być dla mnie oczywiste.

                - To nie tak, nie bawiłam się tobą! Przez pewien czas byłeś całym moim światem, a potem ktoś postanowił zabawić się naszym losem, namącić w moim sercu… Był moment, w którym kochałam was obu tak samo. I wciąż nie potrafię pozbyć się miłości do ciebie. – Wiedział co nastąpi.

                - …Ale jestem dla ciebie jak brat?

                Kiwnęła głową.

                - Za to ty nigdy nie będziesz moją siostrzyczką…

♥♥♥

                Niegdyś uwielbiał Dubaj. Sądził, że po ślubie zamieszka tutaj z Rachel, przynajmniej kilka miesięcy w roku… Teraz kojarzył mu się wyłącznie negatywnie. Nawet jeśli jakimś cudem miał wygrać niedzielny finał, triumfować w drugim turnieju w tym roku… Zmierzał na spotkanie, które miało przelać czarę goryczy. Przez okno zobaczył, że jego rozmówczyni nie jest sama. Nieznacznie i niepostrzeżenie cofnął się, aby móc obserwować sytuację z należytej odległości.

                - Wolałabym, żebyś mnie nienawidził aniżeli szanował. – W tych sześciu słowach Mirka doskonale opisała Rogerowi to, co przez długi czas Novak usiłował przekazać pannie Wilson.

                - A ja wolałbym, żeby zapanowały między nami normalne relacje. Ty, ja, Novak, Rachel, Myla, Charlene… – Djokovic wiedział, że powinien był uciekać równocześnie z zasłyszeniem tej niewiarygodnej treści, nie dać się na nowo zniewolić… Ale chyba nie potrafił.