Czwarty: “My love throws me like a rubber ball, she’s got blue skies, but in this I’m a rain cloud”

To miał być jeden z najtrudniejszych turniejów w jego, jak dotychczas, czternastoletniej karierze profesjonalnego tenisisty. Winien był obronić punkty sprzed roku: taki postawił przed sobą cel. Nie mógł pozwolić na ciągłe ześlizgiwanie się ku coraz to niższym lokatom w rankingu. Nie robił się młodszy, nie robił się lepszy, to oczywiste, ale mimo to nie darowałby sobie gdyby już w wieku lat trzydziestu musiał zajmować czwartą pozycję. Trzecia nie zadowalała go zupełnie, ale nie powinien był wybrzydzać. Przynajmniej podium… Novak i Rafael – oni zdecydowanie zasługiwali na przodowanie w dyscyplinie, tego nie mógł im odmówić. Wielu przepowiadało koniec Federera; sam zaczął się zastanawiać nad poważną konkurencją wśród młodszych od niego. Mimo wszystko nie czuł się jakoby stał u progu, może faktycznie był w jakimś sensie uprzywilejowany fizycznie do uprawiania tego sportu? W istocie nie liczba widniejąca przy jego nazwisku stała się największym problemem. Ponad osiem tysięcy odzwierciedlało rzekomo jego aktualny poziom. Nawet przy potknięciu wystarczyłoby, aby wciąż plasować się na dotychczasowym miejscu. Co więc tak zatrważało Szwajcara? Pierwszy od lat wyjazd bez córek, ich obecności, słodkich skarg, budzenia się w nocy… W zamian: konfrontacja z Rachel.

Przypominał sobie najbardziej bolesną chwilę z panną Wilson w roli głównej: rozstanie. Nienawidził ich w każdej postaci. Cierpiał, kiedy musiał zostawić Charlene i Myla’ę w Szwajcarii, ale ta mała udręka nie mogła równać się z rozpaczą jaką całkowicie nieumyślnie zostawiła po sobie kobieta jego życia. Jeśli karmił się nadzieją, iż rany zdołały się zabliźnić, teraz ze zdziwieniem oraz bezsilnością spoglądał jak gęsta, szkarłatna ciecz oblewała jego duszę z każdej możliwej strony. Poczuł emocje, których próbował się uprzednio wyzbyć; egzystować jakoby nie posiadał serca, rozumu czy chociażby układu nerwowego… Nie pamiętać. Zdał sobie sprawę, że nie było to żadnym wyjściem, tylko kumulował w sobie różnorakie namiętności. Wreszcie pozwolił im wypłynąć. Ciepło… Nie to samo, które towarzyszyło mu, kiedy trzymał w ramionach swoją dziewczynę, lecz także nie wypalające, dręczące do granic wytrzymałości… Inne, zapomniane, trudne, ale za nic nie oddałby tego, co odbierał w tej chwili, angażując wszystkie zmysły w jak najpełniejsze rozeznanie się w sytuacji. Wola walki i to nie tej na korcie…

- Roger. – Spojrzał na nią pytająco. Wówczas po raz ostatni był z nią tak blisko… Dostatecznie, aby spojrzeć w jej przepiękne, zielone oczy, dostrzec łzy, których widoku nigdy nie będzie potrafił wymazać z pamięci… Pokręciła głową jednocześnie z politowaniem dla swojego pomysłu, ale i za złością z powodu bierności jaka jej przypadła, niewdzięczna rola... – Zapomnij, nie chcę ci tego mówić. Nie chcę, abyś kiedykolwiek, na jakimś życiowym zakręcie, w momencie ważnej decyzji sugerował się moją osobą… - Długo nalegał, a ona wbrew swym postanowieniom nie umiała się mu oprzeć. – Na własną odpowiedzialność. – Westchnęła przeciągle, usiłując odwlec ten moment. – Zawsze będę cię kochała. – W tym momencie wydało mu się to błogosławieństwem, wodą na jego młyn, skrzydłami, które niosły go przez przestworza.

♥♥♥

                - Jak się czujesz? W porządku? Mogę ci jakoś pomóc? – Jacqueline zasypywała przyjaciela pytaniami. Biła od niej troska, ale to nie jedyne, co mógłby zauważyć nawet człowiek nie miejący z tą sprawą nic wspólnego. Radosna, wniebowzięta; bezgraniczny entuzjazm przejawiał się w każdym jej geście. Rafael cieszył się z względnie dobrej formy psychicznej i fizycznej Federera, ale wciąż nie zyskał stuprocentowej pewności co do słuszności jego decyzji. I nic nie wskazywało na to, aby los miał mu dostarczyć jej w najbliższej przyszłości.

                - Jackie, a co jeśli faktycznie popełniliśmy błąd? Będzie nas obwiniał… - wyszeptał wyjątkowo poruszony Hiszpan po opuszczeniu apartamentu Szwajcara. Ścisnął mocniej rękę swojej kobiety, dziękując opatrzności, iż sam nie musi dokonywać podobnych wyborów. Pomimo młodego wieku posiadał stabilizację. Mógł być pewien, że panna Moliner nie zostawi go z byle powodu, że za parę lat pobiorą się, stworzą dom dla gromadki dzieci, będą szczęśliwą rodziną jakiej inni mogliby tylko pozazdrościć… Roger – nawet jeśli zdoła na nowo ułożyć sobie życie z Rachel, zawsze będzie ciągnął za sobą walizkę doświadczeń; zobowiązany do odwiedzania swych córek, o ile sprowadzi na świat kolejnego malucha jego sytuacja jeszcze bardziej się utrudni. Rywalizacja między dziećmi, wieczne pretensje, czas, którego przy specyfice ich pracy nie da się podzielić po równo… Może przesadzał, dostarczał czarnych scenariuszy, ale dobro tego mężczyzny nie było dla niego obojętne.

                - Rafael, nie szukaj problemów tam, gdzie ich nie ma – jęknęła rozdrażniona. Szczerze pragnęła uwierzyć w obrazy uświadczone w hotelu: szczęśliwego, uśmiechniętego Rogera, którego miała nadzieję zobaczyć przy boku jego największej miłości. Bardzo im kibicowała, może trochę na wyrost…? Nie potrzebowała bolesnego sprowadzania do parteru, a jedynie więcej ufności… Wbrew założeniom Nadal coś jej uświadomił: co jeśli przyjdzie kryzys? Czy będą potrafili mu pomóc?

♥♥♥

                Rachel bardzo często bywała na meczach Rafaela. O ile w tym samym czasie nie grał jej teraźniejszy partner – Novak Djokovic. Uwielbiała spoglądać na jego poczynania na korcie, prowadził niewiarygodne, dynamiczne wymiany, momentalnie przejmował inicjatywę i kończył spotkanie jak mu się rzewnie podobało. Sprawiał wrażenie jakoby tenis nie wymagał od niego żadnego wysiłku. Dodatkowo był bardzo zaangażowany, waleczny, nie odpuszczał ani na chwilę, dobiegał do każdej piłki; skutkowało niczym innym jak zdobytym punktem, uwielbieniem publiczności i wieczną chwałą.

                - Kochana, pojawisz się na półfinałach? Mam dla ciebie zarezerwowane miejsce. Bardzo mi na tym zależy, Rafael także byłby przeszczęśliwy. Z resztą wiesz jak bardzo stresuję się, kiedy ma przed sobą poważnego przeciwnika… - Mimo rezygnacji z pracy związanej z Białym Sportem, Rachel w dalszym ciągu śledziła turniejowe drabinki. Wiedziała doskonale, że w półfinałach jej przyjaciel ma największe szanse na spotkanie z Federerem. Musiała odmówić! Jednakże Jackie nie była osobą, którą zadowalał pierwszy lepszy argument. Wreszcie zmęczona nieustannym zaprzeczaniem panny Moliner, wyznała co leży jej na sercu:

                - A co jeśli Roger tam będzie?

                - No wiesz co? – powiedziała z udawanym oburzeniem. – Czego ty życzysz mojemu mężczyźnie? Federera?! To byłby dla niego ciężki mecz. Masz w zanadrzu jakieś inne opcje? Del Potro? Fish? – Próbowała wyłudzić od niej zgodę, wywołać uśmiech na jej twarzy, co było trudniejsze niż zakładała. – A nawet jeśli rzeczywiście tam będzie? Przecież nie przerwie meczu, żeby z tobą porozmawiać… Po zakończonym też nie będzie cię gonił, nie złapie cię za rękę, nie przyciśnie do ściany, nie zatrzyma na siłę… - Szczerze mówiąc Jacqueline chciała, aby tak właśnie się stało.

♥♥♥

                Spełniły się najczarniejsze wizje panny Wilson. Cóż mogła czynić? Jak się wykręcać? Udawać chorą? Wyłączyć telefon i iść przed siebie, jak najdalej, aby nie byli w stanie jej odnaleźć przed rozpoczęciem meczu – tak zadecydowała. Jej orientacja w terenie ograniczała się do Nowego Jorku i umiłowanego przez nią Londynu. Australii nie znała, Melbourne było jej zupełnie obce poza tenisowym obiektem oraz parkiem, w którym niegdyś spędzała popołudnie ze swym ówczesnym pracodawcą. Gdyby tylko potrafiła tam dotrzeć… Wysłuchano jej próśb, jakimś cudem znalazła się w upragnionym miejscu.

                Spacerowała, wsłuchiwała się w dźwięki przyrody, czuła jak się rozluźnia, do czasu… Pewien widok sparaliżował ją. On? Tutaj? Ale jak to? Powinien być na treningu, rozgrzewać się przed meczem. Zapragnęła uciekać jak najszybciej zanim ją zauważy. Wyczulony Szwajcar nie mógł jej przeoczyć. 

                - Rach, zaczekaj, porozmawiajmy. – Zareagował momentalnie. Po raz kolejny dylematy nie dawały jej spokoju. Stanął naprzeciwko jej zanim zdążyła jednoznacznie zaprotestować, patrzył prosto w jej źrenice, walczył za sobą, żeby nie złapać jej za rękę, przytulić, zatrzymać przy sobie… Zrezygnował. To na pewno nie byłoby dla niej łatwe. Nie mogła tak po prostu go zostawić, musiała wyjaśnić sprawę raz na zawsze; zaprezentować swoje stanowisko, zapewnić, że pozostanie niezmienne.

                - Co ty tutaj robisz? – To pytanie od początku cisnęło się jej na usta.

                - Oddam mecz walkowerem, w ostatniej chwili, żeby nie mogli namawiać mnie na zmianę zdania. – Nie wierzyła w jego problemy zdrowotne, bo i takich nie było. Faktycznie spodziewał się, że uda mu się porozmawiać z dziewczyną, lecz nie sądził, że sama do niego przyjdzie.

                - Dlaczego?

                - Musimy sobie coś wyjaśnić. Jestem po rozwodzie… I jeśli… To może… Mam nadzieję… Rach… Daj nam szansę… Nic od ciebie nie wymagam… Ale proszę… Błagam… - wyraźnie się plątał.

                - Nie, po prostu nie! – Jej protest był stanowczy.

                Dlaczego łudził się, że to będzie proste?

                - Roger, nie kocham cię.

                Cierpiał.

                Kłamała.

                Łzy zebrały się w jego oczach.

                W jej też.

                Lecz dopiero w momencie, kiedy straciła go z horyzontu.

                - Kocham Novaka. – Wyszeptała tylko po to, aby dodać sobie otuchy.

                Tym razem też kłamała.  

♥♥♥

                Postanowił jednak zagrać – co miał właściwie do stracenia? Wszystko co cokolwiek dla niego znaczyło wyślizgnęło się z jego dłoni. Stracił ją, na zawsze… Wiarę w szczęście, przeznaczenie, samego siebie… Dzień Australii – wielkie święto, na które czekało miliony ludzi i mecz półfinałowy, nie mógł ich rozczarować… Od samego początku nie potrafił skupić się na poszczególnych uderzeniach, nawet swym niezawodnym serwisie... W uszach wciąż wybrzmiewały słowa najważniejszej dla niego kobiety. Rafael patrzył na niego ze zdziwieniem. Zwyciężał ze Szwajcarem wiele razy, nie dało się tego ukryć, ale wywiązywała się między nimi dość równa walka; tym razem Federer wyglądał na rozkojarzonego, nieobecnego, pozwalał zagrywać przeciwnikowi kończące, nie ruszając się nawet w stronę piłki, nie próbując niczego zmienić…

                Ze względu na święto narodowe i pokaz sztucznych ogni mecz został przerwany na ponad dziesięć minut. Obydwoje skierowali się do swych szatni. Zanim Roger przekroczył drzwi, Rafael zagadnął:

                - Nie chcę cię skrzywdzić.

                - Jesteś lepszy, ot co. – Wzruszył ramionami. – Nie krzywdzisz mnie. – Zniknął w swym pomieszczeniu. – Przed tobą zdołał to zrobić ktoś inny – powiedział sam do siebie, chowając twarz w dłoniach i zastanawiając się, dlaczego był aż tak głupi.