Piąty: "Wanted you to know that I love the way you laugh, I wanna hold you high and steal your pain away"

                Przebywanie na treningu Djokovica nie było szczególnie intratną propozycją dla dziewczyny, która w ten sposób spędziła ponad połowę swojego życia. Ciągłe obserwacje, podczas których nie mogła oderwać wzroku od piłki nawet na krótką chwilę, formułowanie wniosków, pouczanie… Miała tego pod dostatkiem u Federera, ostatnią rzeczą, jakiej pragnęła było budowanie kolejnej relacji na podwalinach jej rzekomego talentu strategicznego. Właściwie nigdy nie mogła mieć stuprocentowej pewności, czy poza branżowymi pogawędkami, jej pracodawca widzi w niej kogoś wartościowego. Tym razem nie chciała mieć podobnych wątpliwości. Przede wszystkim nie powinna była wyznać Serbowi jaką rolę pełni w teamie Szwajcara. Najlepiej gdyby w ogóle o to nie pytał…

                - I jak się pani podobało? – Ukłonił się teatralnie przed prowizorycznym sektorem VIP, w którym siedziała Rachel. Oczywiście nie pytał na poważnie, nie musiała wysnuwać swoich teorii co do ograniczeń pewnych uderzeń, grania bardziej pasywnie, serwisu na ciało… Czuła słodką błogość, ostatnimi czasy najwyraźniej zupełnie zapomniała o istnieniu tego stanu. Niezobowiązująca miłość do Białego Sportu powracała, a wraz z nią ten uroczy uśmiech. Wymienili parę komentarzy, które nie brzmiały zbyt profesjonalnie oraz nie zdradzały jej potencjału.

                Sytuacja powtarzała się jeszcze kilkukrotnie. Spotykali się podczas jego ćwiczeń, próbowała nie okazywać znudzenia, dlatego zazwyczaj wpadała mniej więcej w połowie, wykończona poprzez poranną sesją z Rogerem, gdzie rzeczywiście musiała skupić się na każdej piłeczce, prędkości i kierunku jej rotacji… Mimo pewnego zniechęcenia, w pracy była sumienna i obowiązkowa. Federer zdecydowanie nie mógł na nią narzekać pod względem zawodowym, ale martwiła go jej stosunkowo częsta absencja. Oczywiście była dorosła, miała własne życie i mogła z nim robić co tylko jej się rzewnie podobało, a on z kolei nie był zaborczym egoistą, który za wszelką cenę musiał ją mieć przy sobie, lecz chwilami naprawdę brakowało mu spędzanych wspólnie wieczorów.

        - Zobaczymy się jutro? – Zapytał Nole z nadzieją na natychmiastową aprobatę jak każdego dnia poprzedzającego aktualnie trwający. Wiedzieli doskonale, że obydwoje potrzebowali tych rozmów, czasem nawet bardziej niż powietrza. Rozumieli się idealnie i potrafili godzinami mówić chociażby o najbardziej skrajnych zagadnieniach. Praca nie znajdowała się na piedestale, czasem wplatali temat tenisa, ale robili to tak subtelnie, że żadnemu to nie przeszkadzało, było wręcz przyjemnością. Mieli podobne postrzeganie świata.

                - Obawiam się, że nie. – Obydwoje byli wyraźnie niepocieszeni. Nieubłagalnie zbliżały się pierwsze mecze, co oznaczało poświęcenie niemalże całego swojego czasu grze, przygotowaniom… Pozostałe parę godzin to sen oraz dojazdy. Ta perspektywa wcale się im nie podobała. Novak jednak próbował nie tracić optymistycznego nastawienia. W wielu przypadkach wręcz zarażał ją uśmiechem i liczył na to, iż tym razem będzie tak samo.

            - W takim razie spikniemy się na korcie. – Mrugnął do niej porozumiewawczo. – Widziałem już stroje obsługi, te króciutkie spódniczki… - Udawał rozmarzonego. – Podawaj mi najlepsze piłki, kotku! – Źle ją zrozumiał, a ona nie wiedziała czy jest sens to sprostować. Spowodowałoby to z pewnością lawinę pytań. Może i lepiej, że sam ułożył sobie takową historię? Nie chciała go okłamywać, ale nie była pewna czy zadawanie się z największym rywalem nie zrujnuje tego, co udało jej się zbudować.

***

                Wieczorna sesja nie obfitowała w wiele znaczących zaskoczeń. Wygrali faworyci, ot co. Nikt z czołówki nie zaliczył poważniejszego potknięcia, odbyło się niemalże bez utraty setów. Spokojna gra oscylująca w granicach pięćdziesięciu procent realnych możliwości graczy ze szczytu rankingu. Nierozstawieni zawodnicy wylewali na korcie siódme poty, niestety dla nich ich wysiłki kończyły się fiaskiem, co uspokajało Rachel odnośnie celności jej przewidywań. Bardzo ceniła sobie uroki tych mało emocjonujących początków, aby później przejść nagle z wspomnianego spokoju do meczów, podczas których siedziała niczym na szpilkach. Spojrzała na tabelę, z której ostatecznie wykreśliła Janko Tipsarevica, wedle oczekiwań. Po tej czynności plik kartek wrócił na swoje stałe miejsce w jej torebce. Nie mogła patrzeć na dalsze kondygnacje, utwierdzać się w swojej najpoważniejszej obawie, niestety było to więcej niż oczywiste: Roger i Novak spotkają się w półfinale. Jeszcze do niedawna ta myśl nie wzruszyłaby jej zbytnio, stwierdziłaby jedynie, że Djokovic jest ciężkim przeciwnikiem, zrecenzowała jego technikę, styl gry, słabości, ale okoliczności się zmieniły. Ostatnim czego pragnęła było wykazywanie się nielojalnością w stosunku do któregoś z nich. Mimo wszystko poprzysięgła sobie, że będzie obstawała po stronie Federera – pracowała dla niego, znali się dłużej… – to jemu, w potrzebie udzieli istotnych podpowiedzi, to jego będzie wspierała. Musiała uodpornić się na wzmagający ból, roztrzęsienie, burze emocji, na ten jeden dzień musiała stać się zimnym, oddanym, wyrachowanym pracownikiem, zdać się wyłącznie na chłodną kalkulację, przedłożyć to ponad przyjaźń. Tylko czy to istotnie było tego warte?

                Bębniła opuszkami palców o drzwi szatni Rogera jak to zwykła robić, kiedy ten w jej mniemaniu spędzał tam zbyt wiele czasu. Nerwowo przestępowała z nogi na nogę, bezskutecznie próbując zmusić pracodawcę do jak najszybszego opuszczenia obiektu. Wiedziała, że przed nimi jeszcze długa przeprawa. Ustąpienie z kortu nie oznaczało bezzwłocznego udania się do wynajmowanego przez nich domu, nic bardziej mylnego. Kroczący obok niej zwycięzca pochłaniał uwagę znacznej ilości osób, gratulowali mu, ściskali dłonie, gawędzili… To wewnątrz, a na zewnątrz całe rzesze fanów czekający na autografy. Szwajcar był na to szczególnie wyczulony, wiedział jak to jest czekać parę godzin na swojego idola, nigdy nie ignorował ich, nie odsyłał z pustymi rękami… Miał złote serce i najwidoczniej nadmiar wolnego czasu jak określiła to niegdyś panna Wilson, ale nie potrafiła się na niego gniewać, wystarczyło spojrzeć na jego uśmiech, zaangażowanie…

                - Mistrzu, czy nie nagli cię potrzeba ułożenia się w wygodnym łóżku? – Mówiła rozmarzonym głosem, próbując oddziaływać na tenisistę. Właściwie było to jej wielkie, a za razem bardzo przyziemne życzenie, ale miała ogromną nadzieję, że ten również myśli o tym samym. Faktycznie, mogła się tylko łudzić… Mężczyzna działał zupełnie inaczej aniżeli nakazywałoby wyobrażenie standardowego sportowca po zakończonej sesji. Wówczas był pełen energii, w stanie realizować najbardziej szalone idee. Opadać z sił? Taki termin w ogóle nie występował w jego słowniku. „Jedna minutka” – usłyszała zza drzwi.

                Wtem stało się coś, czego najbardziej się obawiała, ale wcześniej wydawało się to tak odrealnione, iż za żadne skarby nie dopuszczała do siebie owej myśli. Na drugim końcu korytarza ujrzała rozpromienionego Novaka, kroczącego w jej kierunku. Modliła się w duchu, aby jakimś cudem jej nie zauważył, przeszedł obojętnie. Tylko to jej pozostało, gdyż nie miała się gdzie schować. Rozpatrywała najróżniejsze, najbardziej skrajne scenariusze, lecz po chwili okazało się to całkowicie zbędne. Stało się! I winna była wyjść z tego z twarzą.

                - Rach, wygrałem! – wykrzyknął rozentuzjazmowany. Nie czekał na gratulacje czy pochwały, po prostu w ułamku sekundy znalazł się dostatecznie blisko, aby przytulić ją mocno do siebie. – To nigdy nie było aż takie proste… - Emocjonował się. – Twoja obecność na treningach to najlepsze co mnie spotkało. Jesteś moją szczęśliwą gwiazdą! –Targały nią różne uczucia. Zakłopotanie, rozrzewnienie, niedowierzanie, zażenowanie… Mogłaby wymienić jeszcze co najmniej setki tysięcy tych abstrakcyjnych rzeczowników, ale nie potrafiła zaprzeczyć, że czuła także pewną dozę radości. Wzruszyła ramionami, bijąc się ze swoimi myślami. „Nie zrobiłam nic złego, to nie przestępstwo, to nie żaden haniebny czyn. Po prostu cieszę się pomyślnością bliskiej mi osoby.” Miała ochotę go uściskać, zapomniała o całym bożym świecie. Ze stanu z pogranicza jawy i snu wybudziło ją ostatecznie trzaśnięcie drzwiami, tak silne, iż już to spowodowało, że odskoczyła od Djokovica. Całą scenę widział i słyszał Roger. Kątem oka zauważyła swojego pracodawcę, który starał się stąd wydostać, ulotnić, jak najszybciej zniknąć jej z oczu… Powróciło trzeźwe myślenie. Czuła się okropnie.

             - Gratulacje, Nole, gratulacje –wyszeptała z ledwością. Powiodła błędnym wzrokiem po jego wesołym obliczu i w mgnieniu oka ruszyła za Federerem. Jej dotychczasowy rozmówca nie zmartwił się tym, nie skojarzył faktów, jego tryumf przyćmiewał wszystko. Pogodny udał się do swej ekipy, aby i im się pochwalić.

       Bezgwiezdna noc idealnie wpasowała się w ich aktualny stan, tak drastycznie zmieniony przez nieporozumienie. Niska temperatura dawała się we znaki dziewczynie, która coraz szczelniej opatulała się bawełnianą bluzą. Przyśpieszyła kroku, musiała go dogonić za wszelką cenę, obawiając się najbardziej ostatecznej utraty go z pola widzenia. Konieczna była rozmowa, wyjaśnienie. Nie było nic ważniejszego. Właściwie, w pewnym sensie, on także tego oczekiwał, ale trudno było mu przełamać własne lęki. W głowie zdążył opracować wiele mrożących krew w żyłach wersji wydarzeń. Gdyby wiedział, że żadna z nich nie przybliżyła go do prawdy chociażby o milimetr… 

              - Rog! – nawoływała za nim, kiedy nie miała już siły dalej biec. – Błagam, pozwól mi to wytłumaczyć. – Nie była pozbawiona świadomości, iż słowa, które zaraz wypowie mogą podziałać na jej znajomego rozmaicie. Albo przyśpieszy, wściekając się na nią jeszcze bardziej, albo stanie w miejscu i wykrzyczy jej wszystkie zarzuty w twarz. Żadna z opcji nie wydawała się szczególnie kusząca, ale ustąpienie traktowała jako tchórzostwo. – To nie tak jak myślisz.

            - A jak? – Zatrzymał się, odwrócił się gwałtownie i przez dłuższą chwilę mierzył ją pogardliwym spojrzeniem. Zatem alternatywa druga. – Dlaczego spotykasz się z moim największym rywalem? – Zamilkł, wiedziała, że to tylko początek. Cokolwiek teraz nie powie, doda oliwy do ognia. Oby ten pożar dało się jakoś ugasić…

                - Jest moim przyjacielem, nic więcej.

               - Przyjacielem powiadasz – warknął drwiąco. – Więc jak zamierzasz wytłumaczyć mi serię jego zwycięstw? Nigdy nie był aż tak dobry! Pomagasz mu, pracujesz dla niego! – To nie było pytanie ani zwykłe stwierdzenie, oskarżył ją, nie oczekując na żadne wyjaśnienia. Pokręciła głową, a niosło to ze sobą wiele ukrytych przekazów: zaprzeczenie, bezsilność, brak możliwości wyjścia z danej sytuacji zwycięsko.

                - Pracuję tylko dla ciebie i zapewniam cię, że z mojej strony się to nie zmieni. – Mówiła w miarę możliwości spokojnie, usiłując sprawić, aby i jemu udzielił się ten nastrój.

                - Może czas na zmiany? – Wcale nie zamierzał się z nią rozstawać, przerywać współpracy, to zdecydowanie ostatnie na co kiedykolwiek by się zdecydował... Palnął bez sensu, w afekcie, żałował tego, ale czasu nie dało się cofnąć.

                - Najpoważniejsze zmiany już nastąpiły. U ciebie, być może i u mnie…? Przepraszam, że oczekuję od życia czegoś więcej aniżeli ciągłego włóczenia się po świecie za swoim idolem z dzieciństwa. Chcę mieć solidne podstawy, fundamenty, poczuć w końcu, że coś dla kogoś znaczę, że się liczę i co najważniejsze obecnie: ukrócić tą okropną samotność. Ty się w jakiś sposób ustatkowałeś, nie zabraniaj tego reszcie, nie zabraniaj tego mi, proszę…

                - Dlaczego akurat Djokovic? –jęknął podłamany.

            - Dlaczego akurat Mirka? –Wypowiedziała to z identyczną intonacją, pretensją w głosie jak stojący naprzeciw mężczyzna, pozwalając niejako wyrazić emocje, jakie towarzyszyły jej kilka dni temu. Oniemiał. – Jak sam widzisz są pytania, na które nie da się jednoznacznie odpowiedzieć. – Milczał, nie mówił nic. Być może jej słowa dały mu nieco do myślenia? Albo zwyczajnie nie wiedział co jeszcze dodać? – Roger, nie ma jeszcze „nas”, jest Rachel, jest Novak, oddzielnie, nie można o nas mówić jako o jednostce i być może nigdy do tego nie dojdzie. – Wydawało się, że najgorsza burza minęła.

                - Zabraniam ci się z nim spotykać! – Była oburzona! I bardzo chętnie by to wyraziła, gdyby nie tłum wielbicielek, które nagle pojawiły się na horyzoncie. Jak się okazuje wszędzie były w stanie go znaleźć, dostrzec… Jednak tylne wejście również nie okazało się dostatecznie „bezpieczne”… A już na pewno nie było odpowiednie do kontynuacji ich żywiołowej wymiany poglądów.

***

                Obydwoje nie wiedzieli czego spodziewać się po kolejnym dniu. Czy którekolwiek miało zamiar wyciągnąć dłoń, puścić w zapomnienie wczorajsze wydarzenia? Nie. Roger nie ufał Rachel. Upokorzony, zraniony, oszukany, wykorzystany… To tylko namiastka wyrazów jakimi określiłby samego siebie. A co działo się we wnętrzu dziewczyny? Ta niepokojąca scena spowodowała, iż poczuła się cholernie winna, ale dlaczego? Czyż doprawdy chęć miłosiernego ofiarowania jej samotnemu życiu nieco kolorytu była haniebnym czynem? Nie reprezentowała egoistycznej postawy jakiej hołduje obecnie większość społeczeństwa. Próbowała uszczęśliwić siebie, faktycznie, ale nie kosztem kogoś innego. Nie spodziewała się jednak, że znajomość jej i serbskiego tenisisty tak bardzo poruszy Federera. Nie oszukała go! Nie zdradziła Novakowi jego tajemnic! Właściwie niemalże wcale nie rozmawiali o tenisie… Ale cóż mogła tłumaczyć Rogerowi?

                Na długo przed rozpoczęciem turnieju wręczyła mu koperty z nazwiskami jego przeciwników. Wewnątrz znajdowały się najważniejsze informacje, takie, których zawsze od niej oczekiwał. Jednakże do tej pory zwykł o coś dopytywać. Nie chodziło nawet o zwątpienie, stres również nie wchodził w grę. To była integralna część jego codzienności, potrzebował rozmów z nią, jej obecności. Tym razem było inaczej. Czuł to samo co dotychczas, ale coś nakazywało mu zachowywać znaczny dystans. Próbowała do niego dotrzeć, bezskutecznie… Bolało ich oboje to fakt, ale mężczyzna pozostawał nieprzejednany, próbując zdusić w sobie wszelkie namiętności.

                - Rog, musisz mi uwierzyć – zaczęła. – Nigdy nie poruszyliśmy tematu tenisa. Na treningach, owszem, byłam, ale to był wstęp to kawy i długich przyjacielskich rozmów… - Godzinami wykładała mu swoje racje, a ten udawał, że jej nie słucha. „Udawał” mówi samo za siebie. Pragnął jej wybaczyć, pragnął jej wierzyć, pragnął jej ufać, ale najwyraźniej jego wysiłki były niewystarczające. Sam nie umiał wyjaśnić na czym polega jego niechęć, a kiedy wreszcie przyznał się do tego przed samym sobą, zaszokowały go owe wyniki. Nie chciał jej stracić, panicznie bał się tego, darzył ją przedziwnym uczuciem, mocniejszym niż zwykłe branżowe relacje czy nawet przyjaźń… „To nie miłość!” – zaprzeczał wielokrotnie i może faktycznie nie było to owe pełnowartościowe uczucie. Ale jak mógł to określić? Nie chciał,aby miała kogoś, pragnął być najbliższą jej osobą. Jakieś sugestie?

            Wracając do kopert: otworzył wszystkie, przestudiował dokładnie, poza Djokovicem. Tym razem jakakolwiek pomoc była całkowicie zbędna. Pragnął pokonać go samodzielnie, wyczuć go i z kretesem sprowadzić do parteru, przerwać passę jego zwycięstw, odebrać mu szanse na obydwa trofea – puchar Rolland Garros oraz Rachel.

                - Wiele razy z nim grałeś – tłumaczył sobie. – Nieistotne są statystki, nieważne czy to był twój tryumf czy porażka, przypomnij sobie jak prowadzi piłkę, jego najsłabsze uderzenia… - Z tymi założeniami wkroczył na kort sądnego dnia.

***

                Mirka, Rachel, jego trener i parę innych osób ze sztabu siedzieli w loży VIP i zniecierpliwieni oczekiwali inauguracji tego sportowego spotkania. Kiedy tenisiści pojawili się na stadionie, panna Wilson nie pragnęła niczego innego jak zapaść się pod ziemię. Póki co jednak nie zwracali na nią uwagi z czego cieszyła się niezmiernie, przejęci byli sobą. Początek jest prawie tak samo ważny jak match point. Jeśli już tutaj popełnisz błędy, nie poznasz się na potencjale rywala, twoje szanse na wyjście z pojedynku obronną ręką drastycznie się zmniejszają.

                Początek był ciężki dla obydwu. Liczne szanse na przełamania, znikające zazwyczaj po kiepskich backhandach i forehandach lecących daleko w out. Dopiero wygrany „na czysto” gem serwisowy Rogera dał nadzieję na pomyślne dla niego zakończenie półfinału. Następują wspaniałe wymiany, frustrujące jest każde minimalne wykroczenie piłki poza kort. 6:6. Rozpoczyna się tie-break, będący grą o wszystko. Już za parę minut jeden z nich będzie miał przewagę seta. Roger jest zdecydowany, zgadza się na to, co dyktuje jego gniew. Ciska niemożliwą do odebrania piłką pod końcową linię.Djokovic patrzy na to z niedowierzaniem, nie może kłócić się o wynik, jest wyraźnie w korcie.

Rachel wstaje, zaczyna klaskać, to niewiarygodne! Jest z niego szalenie dumna choć coś nie zgadza się jej strategii, ona tego nie zaplanowała... Niepocieszony Novak wraca na ławkę, nieobecnym wzrokiem wędruje po trybunach, zauważa swą przyjaciółkę i jest o krok od uśmiechnięcia się do niej, kiedy uświadamia sobie jedno – ona jest tutaj dla Federera, pracuje dla niego! Sędzia wzywa na kort, ale on zdaje się go nie słyszeć, wciąż patrzy w jeden punkt, w nią. Następuje powtórzenie oficjalnej formuły. Serb wstaje gwałtownie jakoby został wybudzony ze snu, łapczywie pociąga parę łyków wody i wraca. Czas na jego serwis. Nie jest w stanie się skupić. Oczy ma wciąż utkwione w loży przeciwnika. Dostaje ostrzeżenie za zbyt długie przygotowanie się do uderzenia. Pośpiesznie próbuje rozpocząć wymianę, lecz jego rozproszone myśli skutecznie mu to utrudniają – podwójny błąd serwisowy. Do gry Djokovica wkradają się tragiczne, wiele go kosztujące pomyłki, a Federer umiejętnie wykorzystuje swoją przewagę. Ilość asów nieporównywalna jest z niczym. Poziom meczu jest niebotycznie wysoki.

- Come on! – krzyczy z wściekłością Serb, kiedy to Szwajcar wygrywa drugiego seta 6:3. Planuje wykorzystać swoją wściekłość w wyższych celach, ale nie wie czy będzie w stanie ją skutecznie opanować. Choć wydawało się, że tenis nie może być rozgrywany na wyższym poziomie niż dotychczas, staje się to rzeczywistością! Obydwoje są niesamowici, lecz w pewnej chwili Nole zaczyna wyraźnie górować nad przeciwnikiem. Pierwszy wygrany set i wyraz twarzy jakoby chciał powiedzieć „Twoje wcześniejsze sukcesy to rola przypadku, nic więcej!”.

Rog mobilizuje się, spina się w sobie i przysięga, że za wszelką cenę wygra ten pojedynek. Każdy punkt kosztuje wiele obydwu zawodników. Idą łeb w łeb, wygrywają swoje gemy serwisowe, ale szanse na przełamanie są nikłe, albo w ogóle nie istnieją. Po raz drugi tego wieczoru dochodzi do tie-breaka. Siedem punktów, które znaczą dla nich więcej niż cokolwiek innego na świecie. Dla Federera będzie to wygrana, zakwalifikowanie się do finału. Dla Djokovica – szansa na dokończenie meczu jutro i w ostateczności być może to samo.

Dwanaście minut skrajnych emocji, nazbyt szybkiego bicia serca, wyjątkowo gorliwej modlitwy, kurczowego trzymania kciuków…

Pierwsza: Rewelacyjny drop shot Federera. Nerwy ze stali. 1:0

Druga: Niewiarygodny forehand po krosie Rogera. Mini-break. 2:0

Trzecia: Wzorowy serwis i wygrywający strzał po linii Djokovica. 2:1

Czwarta: Nieprawdopodobny return Novaka. 2:2

Piąta: Niemalże powtórka poprzedniego punktu, tyle, że z odwrotnym rezultatem. 3:2

Szósta: Drop shot Rogera w taśmę. 3:3

Siódma: Forehand Serba w siatkę. 4:3

Ósma: As Szwajcara. 5:3

Dziewiąta: Wygrywające podanie Federera. 6:3

Dziesiąta: Piłka, która powinna zatrzymać się na taśmie, ląduje po drugiej stronie kortu. Roger nie jest w stanie jej odebrać. 6:4.

Jedenasta: Idealny serwis Djokovica. 6:5

Dwunasta: Magiczny as, osiemnasty w tym półfinale w wykonaniu Wirtuoza Tenisa. Czy ktokolwiek może wątpić w ten tytuł? Że niby mu nie przysługuje…? Statystyki spotkania mówią same za siebie. 7:5. Gem, set, mecz - Roger Federer!

7:6; 6:3; 3:6; 7:6

***

                - Rach! – Novak zaczął rozmowę dokładnie tak samo jak poprzednim razem, jednakże teraz zaopatrzył swoją wypowiedź w adekwatną intonację, która wyrażała jednocześnie wściekłość jak i duży zawód. Nie wystąpiły także pośrednie etapy jak podczas konwersacji z Rogerem, od razu przeszedł do zarzutów. – Oszukałaś mnie, zdradziłaś, ufałem ci… - Z jego ust wypływał strumień nieskładnych słów, które mimo niedoskonałej formy wywierały na nią wielki wpływ. Próbowała zaprzeczyć, ale nie pozwolił jej dojść do słowa. – Nasza relacja nic dla ciebie nie znaczyła! Chciałaś tylko zdobyć informacje niezbędne dla twojego tenisisty!

                - Nie powiedziałam mu o tobie ani słowa! Nic na twój temat nie wypłynęło z twoich ust, przysięgam. Wcale cię nie okłamałam, nigdy nie pytałeś o moje stanowisko, sam wymyśliłeś sobie bajeczkę… - Próbowała się bronić, ale na niewiele się to zdawało.

                Ich kłótnię usłyszał Federer. Zachował odpowiedni dystans, aby pozostać niezauważonym. Przysłuchiwał się parę minut, ale po chwili nie wytrzymał. Nikt nie będzie tak traktować jego przyjaciółki!

                - Rachel, musimy już jechać – powiedział miękkim głosem, mierząc jednocześnie Djokovica od stóp po czubek głowy wrogim spojrzeniem. Dziewczyna wiedziała, że nie rzuci mu się w ramiona z powodu tych paru wyrazów, ale w jakimś stopniu była mu wdzięczna za wybawienie.

                Szli do auta w milczeniu. Nagle wybuchła, skumulowane negatywne emocje musiały w końcu znaleźć ujście:

                - Twoja dzisiejsza gra… Czy to była próba zamanifestowania, iż moja pomoc jest ci całkowicie zbędna? Może zaraz wyjmiesz ze swojej tenisowej torby wymówienie, wręczysz mi je i oświadczysz mi, że nasza współpraca minęła z dniem trzecim czerwca? Trzeba było powiedzieć mi to prosto w twarz!

                - Nikt z nikogo nie będzie rezygnował – oświadczył Roger, będący wówczas oazą spokoju. – Chciałem się przekonać czy będę potrafił go rozpracować, czy aby na pewno nie zna mojej techniki, upewnić się, że mówiłaś prawdę… I faktycznie tak było. Należą ci się przeprosiny.