Epilog: "And it seems I'm alone here, hollow again, and the scars I am left with swallow again, never to change"

  

              - Przepraszam. – Tylko tyle był w stanie wypowiedzieć przygnębiony Roger, kiedy ze zwieszoną głową stanął przed Rachel. Nie mógł uwierzyć, że tak łatwo wypuszcza ją z rąk, że oddaje ją bez walki... Potrzebował jej; tyle, że ona nie zasługiwała na to, aby tak cierpieć. Nie był arogantem i egocentrykiem; nie mógł skazywać jej na gehennę, na życie przy jego boku w tajemnicy bądź bardziej jawnie: potępieni przez społeczeństwo, z bezustannym udziałem Mirki, opiekując się jego dzieckiem… To byłoby dla niej zbyt upokarzające.

                - Nie powiem, że rozumiem twoją decyzję, bo tak nie jest. Nie wiem jak mam z tobą rozmawiać… I czy jakiekolwiek słowa są tu pożądane, wymagane?  - W jej oczach zbierały się łzy, których powstrzymanie równało się z cudem. Wtem serce tenisisty pękło. Kawałeczki tego zmrożonego organu wbijały się w jego wnętrzności, powodując coraz to silniejszy ból, dyskomfort. Zapragnął chwycić ją w ramiona, głaskać po włosach, zapewniać, że będzie w porządku… Byłoby to zwyczajnym kłamstwem.

                - Rach, nigdy nie chciałem cię zranić. – To akurat była prawda.

                - Wiem – wyszeptała przez łzy.

           Jej wzrok mówił wszystko. Kochała go szczerze, ale jednocześnie ta miłość ją zabijała. Nie chciała żeby odchodził, ale właściwie sama kazała mu zaakceptować bieg rzeczy. Pragnęła, żeby miłował ją w dalszym ciągu, ale także, aby jak najszybciej o niej zapomniał. Mnóstwo było w niej sprzeczności…

               - Żegnaj, Roger. – Mężczyzna zdał sobie sprawę z faktu, iż po raz ostatni słyszy swe imię wypowiedzianą z tą czcią, szacunkiem, czułością… Otworzyła drzwi i prosiła go, aby wyszedł. Wzrok dziewczyny był wręcz błagalny. „Nie utrudniaj” – od jej zielonych tęczówek bił następujący komunikat, ale ten nie podołał takowej prośbie… Pożądał jej malinowych ust, słodkiego zapachu jej skóry… Pocałował ją, próbując przekazać w ten sposób targające nim emocje. Łudził się, że panna Wilson zrozumie i nie miał pojęcia, że przysporzy jej jeszcze więcej trudności… Kiedy znalazł się na korytarzu, usłyszał trzaśnięcie drzwiami, cichutkie łkanie kobiety, którą kochał najbardziej na świecie, wciąż miał problem z uświadomieniem, iż to dzieje się w rzeczywistości. Nienawidził siebie. Jak mógł zranić tą młodą, niewinną istotę? Nienawidził siebie, coraz bardziej… Lecz czego mogło dostarczyć mu to wyniszczające uczucie? Na pewno nie było w stanie przywrócić mu Rachel, a wyłącznie na tym mu zależało…

                - To nie może się tak kończyć…

***

        Novak postanowił poczynić ostatnią próbę i przysiągł sobie, iż zrobi co podyktuje jego serce… Bez wywyższania się, marudzenia, zaprzeczania wewnętrznym sygnałom… Naprawdę ją kochał. Sądził, że samotne tygodnie będą dostatecznym sprawdzianem jego oddania. Być może potrafiłby o niej zapomnieć, dać sobie spokój…? Minął pewien czas od ich rozstania, a ten wciąż nie potrafił sobie wyobrazić przy swoim boku kogoś innego niż Rachel. I nie była to szczenięca miłość. Utwierdził się w fakcie, iż pragnie ją poślubić, spędzić z nią resztę życia. Zapukał do drzwi jej apartamentu, lecz nie otwierała. Ponowił próbę, skutek był dokładnie taki sam. Zrezygnowany postanowił odejść, jednakże wówczas usłyszał jej płacz. Był tego pewien jak niczego innego. Tkwiła w środku. Liczył na łut szczęścia. I faktycznie… Tym razem można mu było tylko pozazdrościć. Dziewczyna zapomniała zamknąć drzwi. Pociągnął za klamkę i znalazł się w jej pokoju.

                Płakała. Przez niego. Tak sądził. Uklęknął przy niej.

            - Nie chciałem cię skrzywdzić. – Czy ona nie słyszała już dzisiaj czegoś w tej konwencji? Naprawdę nie miała ochoty na powtórkę. Te przygnębiające, czarno-białe obrazy pchające się do jej oczu… Usiłowała być w stosunku do niego obojętna. Łzy wciąż ciekły. Mężczyzna westchnął, dając do zrozumienia, że zamierza mówić dalej, że nie da tak szybko za wygraną…

              - Chciałbym zacząć od początku. – Spauzował. Przyszła kolej na najtrudniejszą część. Zarówno dla niego jak i dla niej. On musiał wyrzucić to z siebie, przyznać się osobiście; natomiast ona usłyszała to po raz pierwszy, nie miała pojęcia… - Zdradziłem cię. – Ta informacja ją sparaliżowała. – Nie wiem jak zdołałaś się tego dowiedzieć, chciałem do tego nie dopuścić, uchronić cię… Zrobię wszystko, padnę do twoich stóp i będę błagał o wybaczenie… - Nie miała pojęcia co w danej chwili bardziej jej dokucza: świadomość, że Roger odszedł na zawsze czy szokująca nowina Djokovica? Przyciągnął ją do siebie, nie baczył na sygnały…

             - Rach, chciałabym, żebyś wiedziała, że kocham cię… Jak nikogo innego… Zepsułem wszystko na własne życzenie, z własnej głupoty… Wiem, że ty nigdy nie zrobiłabyś czegoś podobnego, dlatego czuję się potwornie.

         Naprawdę sądził, że nie dopuściłaby się podobnego czynu? Zbyt hańbiące, a jednocześnie zbyt piękne wspomnienia bombardowały jej głowę, nie pozwalając normalnie funkcjonować. A może jest na to nadzieja? Zakończyć jedno, zacząć coś innego…

               - Kocham cię – szepnęła. Próbowała w to uwierzyć…  

Szesnasty: "She's taken over too quickly, no medication can cure the lust, so say a prayer, 'cause she belongs to heaven"

                Panna Wilson w skupieniu wykonywała swoje obowiązki. Oddawała się temu, co kochała najbardziej i na nowo zaczęło ją to radować. Z wielką starannością uzupełniała drabinki, przesiadywała godzinami na treningach innych tenisistów, nabywała niezbędne informacje o nich... Jej siłą napędową był Roger, jego poświęcenie, wierność, oddanie. Imponował jej.

                - Przepraszam. – Z drugiego końca korytarza, usłyszała paraliżujący głos swej konkurentki. Mirka. Czego mogła od niej oczekiwać? A co jeśli dowiedziała się o ich kłamstewku? Nad głową Rachel zbierały się czarne chmury, które starała się odpędzić. Musiała być spokojna, opanowana, przede wszystkim nie panikować.  

         - Jestem bardzo zajęta. – Zaczytana w służbowe notatki, próbowała oddalić się od niej na bezpieczną odległość. Chociażby zamknąć się w swym prowizorycznym biurze i ukrywać się tam do końca dnia, a nawet dłużej o ile zajdzie taka potrzeba… – Jeśli to coś ważnego to przyjdź później. – Może zapomni?

               - To nie jest ważne… – powiedziała cicho.

            - W takim razie obydwie powinnyśmy wrócić do swoich zajęć. – Dziewczyna nie domyślała się, iż przerwała swojej rozmówczyni w pół wypowiedzi.

           - To jest bardzo ważne! Od tego wiele zależy… Proszę cię, porozmawiaj ze mną, doradź mi… Przyrzekam, nie zajmę ci wiele czasu, błagam… Jesteś jedyną normalną kobietą w teamie Rogera. – Czyż to był komplement?

       - Mirka, nie wiem czy będę potrafiła ci pomóc, nie znam twoich problemów, nie znam ciebie… - Miała nadzieję, że jej chaotyczny słowotok ostatecznie powstrzyma Vavrinec przed realizacją jej zamiarów. Kiedy ta uraczyła ją spojrzeniem męczennicy, przytłoczonej problemami, zmęczonej egzystowaniem… - Dziesięć minut – wyszeptała. – Mam naprawdę dużo pracy.

             - Dziękuję.

***

            - Nie będę słodzić, zmyślać, kolorować… Wiesz, że między mną a Rogerem nie jest dobrze. Wszyscy to wiedzą, tylko ja nie zauważyłam jak wymyka mi się z rąk, wyślizguje się między palcami. – Że też ją Mirka wybrała sobie na wysłuchiwanie tego typu zwierzeń… Przecież Rachel… Nie mogła powiedzieć, że uszczęśliwiało ją to, byłaby potworem. W jakimś sensie jej współczuła, ale z drugiej strony… Przecież to właśnie dla niej Federer stopniowo oddalał się od swojej długoletniej kobiety.

                - Może nie jesteście sobie pisani?

                - Masz rację, słuszne podejrzenia. Wiele czasu poświęciłam na takowe rozmyślania. I pewnie dałabym mu spokój, z inną byłby o wiele szczęśliwszy… - Łamał się jej głos. – Ale to nie jest takie proste. – W jej oczach udawało się zaobserwować łzy choć wbrew nim próbowała się uśmiechnąć. – Jestem w ciąży, noszę w sobie jego dziecko.

                Ta informacja była dla panny Wilson niczym najsilniejszy cios, upadek z dużej wysokości. Nie mogła się podnieść przybita nadmiarem wrażeń. Nie zabiegała już o sens wypowiadanych słów, nie próbowała pomóc swej rozmówczyni, nie obchodziło ją czy otworzyła szeroko usta, a jej źrenice swym rozmiarem dorównują talerzom... W danej chwili nic nie miało znaczenia.

                - Nie możesz! To niemożliwe! – wykrzyknęła nagle.

                Szwajcarka była oszołomiona.

                - Nie spałaś z nim! To nie jest jego dziecko!

                Nie miała pojęcia dlatego w ogóle jej to mówi…

                - Byłam tak przejęta sytuacją, że nie zwracałam uwagi na sygnały jakie dawało mi moje ciało. – Położyła dłonie na brzuchu w tym przesadnym geście, jak gdyby w ten sposób chciała ostatecznie zaznaczyć swoje zwycięstwo. „Ofiaruję mu coś, czego ty nie możesz mu dać. Wygrałam.” – Rachel wydawało się, iż jej niedawna rywalka śmieje się jej prosto w twarz. Niedawna? Tak, jak najbardziej; teraz już nie miały o co konkurować… Skąd te złudzenia? Uroiła to sobie za sprawą wyrzutów sumienia, które w końcu znajdowały swoje ujście – naprzeciwko przyszłej pani Federer. Oczy zaszły jej mgłą, nie mogła dłużej wytrzymać. Wybiegła. Słyszała za sobą nawoływanie Miroslavy, ale próbowała nie zwracać na to uwagi.

***

           - No już! Biegnij do niej! – Rachel łudziła się, iż przedstawienie sprawy w ten sposób będzie najlepsze z wszelkich ewentualności. Wyjdzie, trzaśnie drzwiami i nie wróci więcej; pozwoli jej cierpieć w samotności. W jego oczach stanęły łzy. Nigdy nie widziała słonych kropelek spływających po twarzy tego mężczyzny poza kortem. Wyłącznie na skutek wielkich tryumfów czy bardzo dotkliwych porażek. Właściwie i tam rzadko pozwalał sobie na ujawnienie swych emocji… A teraz stał naprzeciw niej i nie wiedział co zrobić; był wyraźnie rozbity pomiędzy dwoma równoważnymi opcjami. – Gratuluję ci serdecznie, naprawdę. Musisz być bardzo szczęśliwy. – Była sarkastyczna, udawała silną, ale tak naprawdę czekała na moment, w którym zostanie sama. Choć nie… Pragnęła, aby został. Niezdecydowanie udzielało się i jej. – Mógłbyś już iść – wycedziła przez zęby, tracąc jednak nadzieję na załatwienie tematu jak najmniej boleśnie.

               - Rach, kocham cię. – Stanowczo przyciągnął ją za nadgarstki i zmusił, aby skierowała swój wzrok ku jego twarzy. – Kocham cię jak nikogo innego, nigdy cię nie opuszczę, nigdy… - Powtarzał wielokrotnie te same twierdzenia; nie miał innego planu, nie wiedział jak ją zatrzymać. Musiał sprawić, aby mu uwierzyła, stała się bardziej przychylna… Co jeśli nawet się to uda? Czy faktycznie zostawi Mirkę, jego dziecko…? Przerażała go ta myśl. Wydarzenia go przerosły. Sądził, że jest dostatecznie odporny. Wiele razy radził sobie z przeciwnościami losu, jego stalowe nerwy odgrywały ogromną rolę w najtrudniejszych momentach meczu… Ale to tylko tenis, nie mający nic wspólnego z rzeczywistością! Wszystko skomplikował.

                - Też cię kocham. – Gładziła jego oblicze najwyraźniej po raz ostatni; agresja gdzieś uleciała. Wiedziała, że powinna była korzystać z ostatnich chwil w jego towarzystwie, czułych gestów... – Jesteś najważniejszą osobą dla mnie, jesteś całym moim światem. – Nie potrafiła uwierzyć, że z jej ust zaraz wypłynie coś podobnego… - Dlatego właśnie nie pozwolę ci popełnić największego błędu w twoim życiu.

                - Co masz na myśli?

                - Ona jest w ciąży, ona nosi twoje dziecko, część ciebie…

                - Jakoś to naprawię.

                Jak?!

            - To niemożliwe. – Miała pełną świadomość, że wypowiedziała to zbyt wiele razy, ale właśnie taka była prawda. Dobijało ją to. Ostatkami sił wierzyła, iż Szwajcar rzeczywiście jakoś wybrnie z trudnego położenia. Jak zwykł już robić… 

Piętnasty: "Know it's never been the way I described, but I am afraid of trying"

                Rachel nie wypowiedziawszy, podczas ich ostatniej rozmowy, magicznego „To nie twoja wina, jesteś naprawdę świetnym facetem, to ze mną jest nie tak…”, sprawiła, iż pokaźna fala wyrzutów sumienia nieprzerwanie penetrowała wnętrze serbskiego tenisisty, pozbawiając go wszelkich złudzeń.

                - O wszystkim się dowiedziała. – Nerwowo spacerował po hotelowym apartamencie, powtarzając dany komunikat po raz tysięczny. – Tylko jak?! To było wyłącznie jednorazowe wykroczenie, zadbałem o to, nigdy nie miało wyjść na jaw! Ktoś musiał jej powiedzieć. – Z bezradności uderzył pięścią w mahoniowy stół. Ukrył twarz w dłoniach, analizując całą sytuację, rozmyślając czy istnieje dla niego cień szansy. Tak wiele stracił w jej oczach… Zaprzepaścił cały sens swojego dotychczasowego istnienia. Nie potrafił docenić swoich sportowych sukcesów, wielkich tryumfów mijającego sezonu. Kochał ją. Nie była to żadna gra, cholerna akcja promocyjna, próba zjednania sobie kolejnych zwolenników… Miłował ją całym swoim sercem. Nie potrafił przyjąć do wiadomości, iż ją stracił. Łudził się, że to głupi żart, nocna mara, jego chore wyobrażenia… Ale poranek dostarczył mu wielu drastycznych potwierdzeń. Na korytarzu spotkał swojego najpoważniejszego rywala z kortu. Wówczas nie miał świadomości, iż to z nim przegrał bój także o uczucie panny Wilson. "Wierny pan Federer…" - pewnie zabrzmiało to szyderczo. Uprzednio Novak nie potrafił uświadomić sobie dlaczego związek Szwajcara trwa już niemalże dziewięć lat. Jak można męczyć się z kimś aż tyle czasu? Teraz wreszcie to pojął. Jeśli Roger czuł do Miroslavy to samo co on do Nowojorczanki… Mógł tylko życzyć im szczęścia. To szczególny rodzaj namiętności. Chcesz być z nią przez całe życie, nie opuszczać jej nawet na parę minut, przy niej właśnie się zestarzeć… Djokovic nie miał ochoty na nic innego jak strzelić sobie w łeb. Chyba, że można było jakoś ocalić tą relację:

                - Roger! – Zdezorientowany odwrócił się w kierunku dwudziestodwulatka. Właściwie był zdenerwowany. Co jeśli słodkie kłamstewko kochanków ujrzało światło dzienne? Przyodział maskę pokerzysty. – Nie wiesz może gdzie mógłbym spotkać Rach? Muszę z nią porozmawiać, wyjaśnić jej wszystko… - Przyglądał się posadzce. Tak trudno było przyznać się do błędu… Szczególnie komuś tak odległemu jak Federer.

                - Co jej zrobiłeś? – warknął rozeźlony. Milczenie było najlepszym potwierdzeniem, doprowadził tym Rogera do furii. – Zraniłeś ją! – To było zdecydowanie twierdzenie, w żadnym przypadku nie pytanie, bardziej celnie: oskarżenie, ale takie, którego potwierdzenie staje się czynnością całkowicie zbędną. – Nie wiem czy mogę ci powiedzieć, nie wiem czy ona sobie tego życzy.

                - Błagam… - Płaszczył się przed nim, tracąc resztki godności. W tym momencie byłby w stanie zrobić wiele, aby odzyskać swoją kobietę. – Jest najbardziej wyjątkową dziewczyną na całym świecie. Ja naprawdę ją kocham. Jak nikogo innego.

                - Ja też ją kocham! – Wykrzyknął. Jego rozmówca był wyraźnie zdezorientowany, przytłoczony tymi słowami; oczy Djoko przyjęły imponujące rozmiary. Wreszcie coś się wyjaśniało… Do jego głowy zaczęły nachodzić najrozmaitsze scenariusze. Szczęśliwie Rog szybko się zreflektował. Zgrabnie wybrnął z niekomfortowej sytuacji. – Jest moją przyjaciółką. Jedną z najważniejszych, najbliższych mi osób. Jeśli myślisz, że możesz ją krzywdzić, a ja będę się temu biernie przyglądał to grubo się mylisz. – Odwrócił się na pięcie, zostawiając Novaka w osłupieniu.

                - Nie wyobrażaj sobie nie wiadomo czego – szepnął sam do siebie. – Przecież on zupełnie nie jest w jej typie. – Miało go to w jakimś stopniu pokrzepić, ale nie przyniosło wymiernych skutków.

***

                - Co on ci zrobił? – Roger wpadł wściekły do pokoju Rachel.

                Uniosła oczy znad książki. Zwróciła uwagę na jego płonące źrenice, tęczówki ciemniejsze niż zazwyczaj - wręcz czarne, w niczym nie przypominające czekolady. Odłożyła lekturę, zachęcając mężczyznę, aby zajął miejsce obok niej. Podszedł bliżej lecz mimo propozycji uklęknął tylko obok sofy, ujmując jej dłonie. Spotkał się z jej pytającym spojrzeniem. W zasadzie była - w jego mniemaniu - dziwnie spokojna…

                - Novak. – Przekonany o jego winie wypowiedział to wręcz z obrzydzeniem. Dziewczyna w dalszym ciągu pozostawała niewzruszona. Próbowała go uspokoić, głaszcząc jego twarz. Ubóstwiała sposób w jaki opuszki jej palców odbierały ten gest. Szczególnie jak jego delikatny zarost pieścił jej narządy zmysłów…

                - Nic, zupełnie nic – wyszeptała.  

                - Rach, wiesz, że mi możesz powiedzieć…

                Jego gniew nie uchodził, wciąż kumulował go w sobie. Cóż mogła mu wyjaśniać? Serb niczym nie zawinił, był jednym z najbardziej czułych, troskliwych mężczyzn jakich kiedykolwiek napotkała na swojej drodze. Zawsze świetnie się z nim bawiła, nawet milczenie w jego towarzystwie było magiczne, niczym małe błogosławieństwo… Uszczęśliwiał ją, miał nienaganne maniery, był dobrze wychowany. Przedstawiała go wyłącznie w superlatywach i wydarzenie z dnia wczorajszego nie zmieniło jej opinii na ten temat.

                - On nic nie zrobił, nic złego. - Wyraźnie zaakcentowała "on".

                - Zatem kto? – Federer był szczerze zirytowany niemożnością dowiedzenia się czegoś konkretnego. Niesamowicie zależało mu na tej kobiecie i nie darowałby sobie, gdyby ktoś skrzywdził. Poprzysiągł sobie, że nigdy do tego nie dopuści. On sam nie sprawi jej żadnej przykrości, a co do innych: zawsze będzie ją chronił.

                - Ty.

                - Co złego zrobiłem? – Bardzo się tym przejął.

                Nie mogła już słuchać jego odrealnionych teorii, które nijak się miały do rzeczywistości. Objęła go mocno, mając nadzieję, iż ulecą z niego negatywne emocje. Położyła palec na jego wargach. Nie, nie był to jednak najlepszy pomysł. Wciąż domagał się relacji. Zamknęła mu usta pocałunkiem.

                - Dziękuję.

                - Ja już nic nie rozumiem – wyznał.

                - Swoim zachowaniem zmotywowałeś mnie do zakończenia mojego związku. Mogłam się przekonać, że naprawdę ci zależy. Byłam bardzo wzruszona. – W końcu zdołała naprowadzić jego gdybanie na odpowiednie tory. Wreszcie obydwoje mówili o tym samym:

                - To nie było żadne poświęcenie. Po prostu bardzo cię kocham. Może nawet za bardzo…? Nie potrafię skupić się na niczym innym, nieprzerwanie myślę tylko o tobie, korzystam z każdej wolnej chwili, żeby się z tobą spotkać… Mój związek jest już historią, wkrótce się o tym przekonasz.

***

                Mirka dłuższą chwilę przyglądała się prostokątnej płytce, na której niepozornymi liniami rysowała się cała jej przyszłość, ich przyszłość…? Czy istniały jakieś szansy na ocalenie tej relacji? Analizowała dziewięć lat z Rogerem. Wspominała dzień, w którym się spotkali; mecze, które rozgrywali razem; to jak bardzo pomagał jej w najcięższych chwilach, podczas kontuzji, kiedy to musiała porzucić całe dotychczasowe życie, treningi, tenisa; gdy zaproponował, aby zamieszkali razem… Oraz wiele ich wspólnych upadków, porażek, nieporozumień… Szczególnie ostatnimi czasy. Co się zmieniło? Czy namiętność między nimi wygasła? To niemożliwe. Ona kochała go bardzo, był sensem jej życia, mogłaby przysiąc, że jej mężczyzna czuje to samo. Wykluczonym było jakoby istniał trzeci filar, osoba, która byłaby odpowiedzialna za ich sprzeczki, kłótnie, afery... Roger? Wierny, szlachetny, honorowy Roger?

                - To ostatnia sposobność. Zaczniemy wszystko od nowa. 

Czternasty: "Day we'll fade away, today's the day we'll find our way grown"

                Wzrok Rachel był nieobecny. W jej źrenicach niemalże udawało się zaobserwować jak ciężką, wymagającą wielu poświęceń, walkę toczyła sama ze sobą. Krzątała się pomiędzy najbardziej skrajnymi wnioskami, usiłując odszukać drogę, która wreszcie zawiedzie ją do mety tego wycieńczającego wyścigu. Była zmęczona ciągłym błądzeniem. Słowa Chrisa jawiły się jej niczym promyk słońca, żółciutkie źródło nadziei… Chciała rzucić się mu na szyję w podzięce za przekazanie tak istotnych informacji, ale czyż naprawdę na to zasługiwał? W jej oczach Roger urósł wręcz do rangi… Tutaj natrafiła na poważną wątpliwość; cóż znajduje się wyżej aniżeli najważniejszy mężczyzna w całym jej życiu, jej ukochany…? Wzruszenie odbierało jej głos, zakłócało trzeźwe myślenie...

                - Skąd to wiesz? – zapytała cichutko, ledwo przełamując idealną ciszę jaka zapanowała po wypowiedzeniu ostatnich wyrazów. Musiała się upewnić. Mogła mieć tylko nadzieję, że jej kolega nie postanowił potwornie z niej zadrwić. To całkiem wykluczone. Nie miał pojęcia jak ważnym to było dla niej zagadnieniem. – Przecież nie chwali się tym faktem, nie opowiada wszystkim napotkanym… - Wróciła ze swojej osobistej krainy szczęśliwości do bardziej racjonalnych argumentów, aby dokładnie skonfrontować sprawę. W myślach błagała, ażeby zaprzeczył jej wątpliwościom, oferując bilet do, opuszczonego parę sekund temu, arkadyjskiego zakątka.

                - Kilka dni temu żaliła się Dianie. Przypadkiem wszystko słyszałem. – Panna Wilson dokładnie znała te jego "niespodziewane zdarzenia", które rzekomo szalenie go zaskakiwały. Miał bardzo ciekawską naturę, ot co. Jakiekolwiek z jego wytłumaczeń stawało się w takowych okolicznościach całkowicie zbędne, ale ten jeden raz postanowiła nie podcinać mu skrzydeł. Z wdzięczności… Zapragnęła ulotnić się zanim eksploduje niepohamowaną radością i wystawi swe uczucia na ewentualną szyderczość.

                - Muszę wracać do pracy, tobie także radzę pójść za moim przykładem. – Uśmiechnęła się delikatnie do rozmówcy. Była daleka od wydawania mu jakichkolwiek poleceń, chciała po prostu w ten oto żartobliwy sposób dać mu do zrozumienia jakoby nieco samotności było w tej chwili elementem fundamentalnym. Poczęła iść wzdłuż korytarza, ten natychmiast ruszył za nią. Przez dłuższy moment przyglądał się jej twarzy, próbując wyłapać choćby najdrobniejszą modyfikację jak chociażby niepozorne zmarszczenie brwi. – Czemu tak mi się przypatrujesz? - Próbowała opanować zirytowanie.

                - Dlaczego tak bardzo dbasz o interesy Federera? – Była zdezorientowana, lecz później zrozumiała jego intencje. Z jakiego powodu on za każdym razem musiał dzielić się z nią swoimi płytkimi rozważaniami, kretyńskimi dowcipami? Z bezradności zapragnęła uderzać głową w pobliską ścianę. – Póki co wydawać rozkazy może mi wyłącznie sam zainteresowany, ewentualnie jego kobieta… Właśnie! Skoro masz takie władcze zapędy niedługo będziesz mogła konkurować o to miano. – Politowanie było tym, co w danej chwili wyrażały jej tęczówki. Pewność siebie, która przywarła do niej podczas rozmowy z Rafaelem pozostawała niezachwiana. Nie było mowy o nerwowym rozglądaniu się po pomieszczeniu czy roztrzęsionym głosie. Chris coraz poważniej ją podpuszczał. – Relacja Roger-Mirka rozpadnie się jak domek z kart…

                - Marnujesz się tutaj, kolego. Otwórz poradnię – zadrwiła, trzaskając drzwiami od jej apartamentu. Jakie szczęście, że już się go pozbyła…

***

                 Jej pościel nosiła na sobie intensywny zapach Rogera. Wdychała tą piękną woń, zapominając o całym, bożym świecie, zmartwieniach jakie towarzyszyły jej ostatnimi czasy… Podmiotem jej rozmyślań był właśnie szwajcarski tenisista i dosłownie nic nie mogło przeszkodzić jej w owych fantazjach. Nawet Mirka, której władza nad jego życiem jakby się ulotniła… Był cały jej! Tak właśnie teraz się czuła i miała w tym sporo racji.

                - Mój mężczyzna, Roger Federer – powtarzała wielokrotnie rozmarzona, a dostarczało jej to ogromnej satysfakcji. Wyobrażała sobie, kiedy oficjalnie będzie mogła przedstawić go tym mianem.

                Czy pan Federer zakończył swój związek z Miroslavą? Nie. Zatem cóż mogło tak cieszyć Rachel? Na myśli miała oczywiście wyrzeczenie jakiego dopuścił się jej ukochany. Wyobrażała sobie intonację jaką jej rywalka kładła na poszczególne słowa podczas swych zwierzeń: „Nie sypia ze mną od… Dawna”. „Jak dawna?” –mogłaby dopytywać zatroskana Diana, jej niedoszła szwagierka. „Od dwudziestego piątego sierpnia” – wyszeptała wstydliwie; komunikat rozbrzmiewa się echem, które przez parę sekund nie cichnie. Jest melodią dla uszu panny Wilson. Ta data jest dla niej szczególna jeszcze z jednego powodu: wtedy właśnie wyznał jej swoją miłość, nie była to zbędna kurtuazja, nie przesadzał, nie kłamał, nie powiedział tego, aby zamknąć jej usta… Naprawdę to czuł. I właśnie to dało jej siłę do… Natychmiast wybiegła z pokoju, kierując się ku szatni Serba.

***

                Stanęła naprzeciw niego. Próbowała przyjąć twarz pokerzysty, stać się obojętną, odciąć od siebie jakiekolwiek uczucia… Jakże różne było to od jego postawy. Nie pragnął nic więcej jak wziąć ją w ramiona, przytulić. Nie domyślał się, że to właściwie jego ostatnia szansa na tego typu gesty i nie zdołał wykorzystać jej w sposób należyty.

                - Novak, z nami koniec – wyszeptała beznamiętnie.

                Spojrzał w jej skute lodem oczy.

                - Zatem wiesz…

                Wówczas nie zwróciła na to uwagi; była w euforii, wolna, niemalże mogła rozpocząć swoje idylliczne życie u boku Rogera. Nie miała jednak świadomości ile jeszcze razy wróci do tej niepozornej wypowiedzi w przyszłości.   

Trzynasty: "Fallen down but I'll rise above this, I'll mend myself before it gets me"

                Listopad zbliżał się wielkimi krokami. Napełniało ich to naprzemiennie skrajnie silnymi emocjami, każda z namiętności miała zupełnie inny wymiar. Raz promienieli szczęściem, optymizmem; kolejno natomiast pragnęli odsunąć od siebie ową odpowiedzialność jak najdalej, być może nawet złamać wszelkie złożone przyrzeczenia…? Paraliżował ich irracjonalny strach, przejęcie o wspólną przyszłość. Szczególnie Rachel doszła do wniosku, iż zaletą tej relacji jest życie w ciągłej niepewności, spotkania w nieprzewidzianych okolicznościach, zatem nie potrafiła sobie wyobrazić będzie wyglądał ich związek, kiedy stanie się bardziej rzeczywisty, wkradnie się do niego codzienność, przytłoczy ich zwykła, szara egzystencja; bez fajerwerków, napięcia… Jak obecnie odległe było jej myślenie od wyrzutów, które uprzednio czyniła tenisiście… Być może Roger uświadomi sobie, że wcale nie kocha jej a uczucia jakie ujawniały się wraz z poczuciem winy, zdradą? Tak jakby chciał osiągnąć coś pozornie niewykonalnego… Co jeśli po wspięciu się na Mount Everest swoich możliwości całkowicie odpuści? Najbardziej bolało ją to, iż swoimi wątpliwościami nie mogła się z nikim podzielić. Ostatnim czego pragnęła było zaprzątanie głowy Federera; wyśmiałby ją albo bardzo się zdenerwował zależnie od tego jakie miewał problemy, a ostatnimi czasy los nie był dla niego szczególnie łaskawy…

                - Księżniczko, nie zauważasz już swoich przyjaciół? – Rafael pomachał otwartą dłonią przed jej oczyma. W świecie żywych powitał ją swoim najradośniejszym uśmiechem. Zawsze wyzwalał w niej masę pozytywnych uczuć. Poza tym szczerze uwielbiała jego hiszpański akcent. No i co najważniejsze: jego czułość, empatię, ich bliskość, której nigdy się nie przeciwstawiał… Przytuliła się do niego bez słowa wyjaśnień, on nie pozostawał jej dłużny, jego umięśnione ramiona delikatnie obejmowały jej talię. Stali tak przez chwilę w milczeniu.

                - Dziękuję. – Kobieta spojrzała mu prosto w oczy. – Tego właśnie potrzebowałam. – Patrzył, patrzył i nie wierzył, iż jego wiecznie roześmiana koleżanka jest w takim stanie. Mógł tylko mieć nadzieję, że nie stoi za tym Szwajcar. Właściwie długi czas z nią nie rozmawiał, nie miał pojęcia jak się czuje, nie znał jej poglądów na temat rzekomego porzucenia przez Rogera. A może ta dziewczyna faktycznie żywiła do niego jakieś głębsze namiętności, które ten postanowił drastycznie ukrócić? Hiszpan wciąż nie został uświadomiony w realiach ich więzi.  

                - Podobny kalendarz, większość tych samych turniejów, a w ogóle się nie widujemy… Czy masz coś na swoje usprawiedliwienie, panno Wilson? Tylko błagam, nie tym razem: te oczka na mnie nie podziałają. – Za wszelką cenę próbował ją rozbawić i powoli kruszył dzielącą ich barierę. – Nie interesuje mnie co dzisiaj robisz i jakie masz plany, wychodzimy razem! Załatwię ci wychodne. – Wyciągnął telefon z kieszeni.

                - Myślę, że to nie będzie konieczne. – Jej usta wreszcie ułożyły się w podkówkę, co pan Nadal słusznie uznał za swój wielki sukces. – Mój szef jest bardzo wyrozumiały. – Mrugnęła do niego porozumiewawczo. To, że nie zdołowała się namyśl o nim, zwiastowało jakoby było między nimi w porządku, czym więc była zdołowana, tak zamyślona? Musiał się tego dowiedzieć.  

***

                Siedzieli w pobliskiej restauracji, rozmawiając początkowo o wszystkim i o niczym. Nie potrzebowali górnolotnych dyskusji; nawet operując tylko i wyłącznie zagadnieniem pogody, doskonale spędzali czas w swoim towarzystwie.

                - Mogę zapytać cię o coś dość osobistego? Nie mam na celu cię urazić, najwyżej nie odpowiesz mi na to pytanie. – Kiwnęła głową, położyła mu dłoń na ramieniu, błagając w międzyczasie, aby nieco się rozluźnił. – Jak ci się układa z Novakiem? W porządku? – zapytał, popijając herbatę.

                - A skąd to wiesz? – Była co najwyżej zdziwiona, nie zirytowana.  

                - Djoko chwali się każdemu napotkanemu, jest cały w skowronkach… W sumie wcale się mu nie dziwię, jesteś wspaniałą dziewczyną. Jesteś piękna, inteligentna, znasz się na tenisie lepiej niż nie jeden sportowiec, o kobietach w ogóle nie wspominam… Zawsze świetnie się z tobą bawię, miło nam się rozmawia. – Rumieniła się, a w myślach błagała, aby ktoś powstrzymał potok komplementów z ust Nadala. Nie chodziło nawet stricte o skrępowanie; prosiła, aby nie dostarczano jej kolejnych problemów. Serb i Szwajcar idealnie się w tym dopełniali, Hiszpan był zbędny w tym doborowym towarzystwie.

                - Rafa, masz dziewczynę – napomniała go.

                - Spokojnie, ona jest takiego samego zdania. – Odetchnęła. Mogła się tego spodziewać. Jacqueline była żywym złotem. – Gratuluję, Rach. Nole jest miłym chłopakiem, z całą pewnością będziecie idealną parą. – Robił to poniekąd trochę po to, aby ją sprowokować i najwyraźniej wszystko szło po jego myśli.

                - Nie zamierzam jeszcze za niego wychodzić. – Potrząsnęła głową z lekkim uśmiechem. – Wyobrażasz sobie nas razem na całe życie, forever and ever? – dopytywała rozbawiona. – Oboje jesteśmy zbyt szaleni. Nie mam pewności czy dwa tak silne charaktery wytrzymają ze sobą na dłuższą metę.

                - Faktycznie. Może potrzeba ci większej stabilizacji, nieco spokoju, kogoś, kto byłby w stanie zrównoważyć twój temperament? Kogoś jak Roger? – Rzucił jej porozumiewawcze spojrzenie znad swojego talerza. Spanikowała.

                - Dlaczego akurat jego podajesz za przykład? – Głos drżał jej potwornie. Natomiast jej towarzysz wzruszył ramionami; silił się na beztroski ton:

                - Zawsze mi do siebie pasowaliście.

                - On ma Mirkę – zaprotestowała.

           - Czyli nie wykluczasz takiej opcji – wyszeptał wyraźnie twierdzącym tonem, nie było sensu nad tym dyskutować, rozprawiać, prawda była następująca. – A ty Novaka. Co powiedziałabyś na zamianę? Djokovic & Vavrinec, Federer & Wilson? - Uderzyła go w ramię.

                -Jesteś chory. – Nie potrafiła przestać się śmiać. Postanowił dalej nie drążyć tematu, ale widział dla nich zarodek nadziei. Poprzysiągł sobie, że nie pozwoli im zmarnować tej szansy. Kobieta w dalszym ciągu kręciła głową z politowaniem. – Ona jest po trzydziestce, on ma dwadzieścia dwa lata. – Chichotała.

                - Dobra, ta pierwsza para to totalna abstrakcja, ale drugiej jak najbardziej kibicuję. – Zajął się swoim lunchem, a Rachel spoglądała na niego z niedowierzaniem, na jej twarz wkradał się uśmiech. Może miał rację?

***

                Wróciła do hotelu z zupełnie innym nastawieniem niż w momencie, kiedy z niego wychodziła. Przepełniona była energią, ochotą do działania, ukierunkowana na jeden, szczególny cel, nieskończenie wdzięczna Rafaelowi za wskazanie jej tego, co najważniejsze…

                - Rach, mam dla ciebie gorące ploteczki! – krzyknął Chris z drugiego końca korytarza. Był młodym chłopakiem, przeciwieństwem wielu sztywniackich członków teamu, pewnie dlatego dobrze się z nim dogadywała. W razie potrzeby potrafił dowiedzieć się wszystkiego i najwyraźniej tym razem także nic nie uszło jego uwadze.

                - Skoro są takie gorące to może warto utrzymywać je w tajemnicy…? – stwierdziła, kiedy zbliżył się do niej. Natychmiast się zreflektował, nie tracąc przy tym swojej wrodzonej wesołości. – Kogo tym razem zamierzasz obsmarować? Kessler? – Uśmiechnęła się z nadzieją na usłyszenie ciekawych newsów na temat tak nielubianej przez nią kobiety… Pokręcił przecząco głową.

                - Nie uwierzysz… - Zatracał się w relacjach, a na jej twarz wstępowało coraz to poważniejsze zdziwienie, przejęcie aż w końcu ogromna satysfakcja oraz wzruszenie. 

Dwunasty: "Tongue inside my mouth is not for sale, any spirit left in me is fading fast"

                Trwali w tak dziwnej, swoistej, niezrozumiałej relacji, że każdy, kto dobrze im życzył, namawiałby ich do zakończenia tego związku jak najszybciej, zduszenia w zarodku jakiegokolwiek uczucia zanim to wzajemne, chore uzależnienie sięgnie zenitu i nie będą potrafili żyć bez siebie. Gdyby ktokolwiek wiedział… Wyłączając Rafaela, którego początkowo Roger poinformował machinalnie, zaprzeczając później wszystkiemu. Choć może lepiej, że nie mógł zabrać w tej sprawie głosu…? Radziłby im brnąć w ten wyniszczający proces, słuchać tylko i wyłącznie serca; taki był właśnie Hiszpan – typowy optymista, zakochany bez pamięci w swojej Jacqueline, obydwoje spoglądali na świat przez różowe okulary, byli wiecznie uśmiechnięci i bez trudu potrafili podać choćby najbardziej błahy powód swojej radości. „Bo nie pada”, „Bo gram jutro na czerwonej mączce”, „Bo po meczu wychodzimy razem na kolację” – Dla Panny Wilson i Pana Federera byli oni niedoścignionym wzorcem, lecz ich sukcesu najwyraźniej nie byli zdolni powtórzyć. Istniał cień szansy, ale na drodze zbyt dużo przeszkód… Novak, Mirka, przekonania Szwajcara, jego nadmierna, chwilami wręcz niezdrowa, empatia oraz brak stanowczości Rachel. Rosła w niej frustracja, która od dawna nie miała ujścia. Negatywne emocje mogły z niej ulecieć jedynie w obecności Rogera, ale cóż jeśli spotykali się coraz rzadziej? Figlarny los postanowił skutecznie utrudnić im istnienie albo boleśnie udowodnić, że nie są sobie pisani…? Gdy tylko się pojawiał, padała mu w ramiona, ten obsypywał dziewczynę milionami pocałunków, wymieniali się czułymi gestami. Z tym, że owe widzenia trwały pięć, siedem minut, przy wielkim szczęściu do godziny. Parokrotnie zwróciła na to jego uwagę, ale uciął dyskusję, prosząc by nie dramatyzowała. Kiedy jeszcze zapewnił tym swoim miękkim głosem, że wkrótce będzie w porządku… Nie miała wyboru. Była cała jego.

                - Dobrze mi tu z tobą – wyszeptał, bawiąc się włosami kobiety. To niewątpliwie była jedna z dłuższych wizyt choć miała świadomość, że w kolejnych minutach jej największy skarb niepostrzeżenie wyślizgnie się z dłoni. Obawa była tak silna, że nie zerkała na przesuwające się wskazówki ściennego zegara. Próbowała tego uniknąć za wszelką cenę. Modliła się gorliwie, aby nie odezwał się jego telefon. Bardzo ceniła takowe chwile, nawet jeśli trwali w całkowitej ciszy… Była kojąca. Może, pomijając to, rzeczywiście wolałaby, aby mężczyzna szeptał do jej ucha ciepłe słówka…? Choć nie, to przynajmniej nie rozbudzało wizji jakoby Miroslava miała każdego dnia słyszeć podobny zestaw. Nie była jedyną. To było tak upokarzające. – O czym myślisz? – zagadnął.

                - O niczym specjalnym. – Siliła się na beztroski ton, jednakże jego powątpiewający wzrok utwierdził ją w niepowodzeniu owej akcji. – A o czym mogę myśleć? – Nie chciała rozpętywać między nimi kolejnej burzy, ale ostatnimi czasy miała kutemu naturalną zdolność. Spojrzała mu głęboko w oczy. – Roger, ja nie chcę na ciebie naciskać, ale… - Stchórzyła. Wbiła wzrok w jakiś odległy obiekt. – Przepraszam, zapomnij.

                - Rach, nie jestem w stanie powtarzać tego codziennie. To znaczy mógłbym, oczywiście, ale czy faktycznie ci to pomoże? Zrobię wszystko co sobie życzysz, tylko błagam, nie bądź smutna, łamiesz mi tym serce, wiesz, że nie pragnę niczego innego jak cię uszczęśliwić. – Siliła się na uśmiech. Wiedziała, że bardzo się starał. – Zobaczysz… Nasze wyrzeczenia, wyobraź sobie ich efekt… To będzie niewiarygodne. Docenimy to po czasie; a teraz mam do ciebie ogromną prośbę: proszę, zamknij oczy. – Zaufała mu, bardzo obrazowo opowiadał o ich domniemanej przyszłości. Opisywał ich dom, ogród… - A potem będziemy mieć córkę… Albo i syna. – Otworzyła powieki natychmiast, przyglądała mu się zdziwiona. Sprawiała wrażenie jakoby pragnęła go zapytać „Czy jesteś tego pewien?”, kiwnął głową jak gdyby była to najbardziej prozaiczna, niewątpliwa sprawa. Jej twarz rozjaśniała. – Dlaczego moje plany tak cię rozbawiły? – Jego usta także miały kształt podkówki.

                - Bliźniaczki. – Mrugnęła porozumiewawczo w kontekście żartu.

                - Co tylko sobie życzysz… - Skłonił się przed nią. Choć wyglądało bardzo teatralnie, jego gesty były przesadzone i wszystko wokół wskazywało na dowcipne okoliczności całego przedsięwzięcia… W tych czterech wyrazach kryły się jego prawdziwe intencje. Spełnić jej marzenia, dostarczyć upragnionych dóbr – to właśnie był jego cel, którego realizacja stała się dla niego sprawą honoru. – Szczerze ubóstwiam ten wyraz twarzy i zrobię co w mojej mocy, aby pozostał taki jak najdłużej. 

***

                Kiedy mogłoby się wydawać, że zaczyna się układać… To moment połowicznego tryumfu,ale czyż nie warto wstrzymać się z uzewnętrznieniem swych uniesień do momentu zdobycia stuprocentowej pewności? Wówczas przynajmniej nie odbywa się to równie ogromnym kosztem, a rozczarowanie przybiera inną formę, bardziej łagodną. Być może następnym razem nie popełnią tego samego błędu?

                - Rachel, przyszedłem się pożegnać. – Oznajmił przybity, pojawiając się w drzwiach jej apartamentu. Zaniepokoił ją. Odpadł z turniejowej rywalizacji, na pewno nie był z tego powodu najszczęśliwszy, ale nie sądziła, że mogło go to aż tak zdołować. Miała świadomość, że na piedestale stoją Wielkie Szlemy i to właśnie im podporządkowuje tegoroczny kalendarz. Zatem… - Będziesz zła. – Nie musiała dopytywać, żeby wiedzieć, że ma to jakiś związek z Mirką.

                - Sypiasz z nią, spędzasz całe dnie… Czy może być coś gorszego? Uodparniam się, a przynajmniej próbuję… – Za wszelką cenę próbowała pozbyć się sarkastycznego wydźwięku, ale cóż… Równało się to z cudem. Oczywiste, że będzie miała na skutek tego potworne wyrzuty sumienia, ale dlaczego w międzyczasie nie nakłonić by do podobnych przeżyć także i jego? Może doszedłby do konkretnych wniosków?  

                - Dlaczego musisz być taka pretensjonalna? – Zdołowanie, z najwyższymi honorami,ustępowało miejsca rozgniewaniu. – Nie wyjeżdżam bez powodu.

                - Jasne – syknęła. Odwróciła się do okna, rozstawiła szeroko drżące dłonie i położyła je na parapecie, starając się opanować niepowołane ruchy. – Wystarczy,że Vavrinec kiwnie palcem, a już jesteś przy jej boku. Dla mnie nie jesteś zdolny do takich poświęceń, cokolwiek by się działo…

                - Zawsze możesz szukać pocieszenia u Novaka – warknął przytłoczony pokaźną ilością argumentów, jakie dostarczyła mu w ciągu ostatnich dni. Jej źrenice rozszerzyły się, badawczo śledziła każdy centymetr jego oblicza; miała nadzieję, że mężczyzna cofnie swe słowa, ale to nie przychodziło.

                - Świetnie – zadrwiła. – Jeśli takie jest twoje pojmowanie to mnie rzuć! – krzyknęła. – Najzwyczajniej w świecie, powiedz, że z nami koniec. –Podpuszczała go coraz bardziej, prowokowała. W danej chwili nie pragnęła więcej jak wiedzieć na czym stoi. – Ja nie mam zamiaru być drugą, piątą, ósmą… Nie będę się ukrywać, spotykać się z tobą potajemnie. Nie jestem po to, abyś pojawiał się tylko wtedy, gdy masz na to ochotę, oczekujesz słodkich słówek czy seksu. Mam uczucia, zaskakujące? – Coraz bardziej ironizowała. Zbliżał się punkt kulminacyjny. – Nic do mnie nie czujesz! Wmawiając sobie jakąkolwiek namiętność, nie oszukujesz mnie, oszukujesz samego siebie. Żegnam. – Wskazała mu drzwi. Był zaskoczony mnogością podanych przez nią dowodów, zszokowany oskarżeniami, próbował poukładać sobie to w głowie, posegregować… Bez wymiernych skutków. Otwierał usta, na nowo je zamykał; nie był w stanie wyznać czegoś, co posiadałoby większy sens. Oszołomienie sięgało zenitu.

                - Nic do mnie nie czujesz. – Zabrzmiało w jego wnętrzu jeszcze raz i ponownie, i znowu, i od początku, i coraz głośniej, i bardziej dobitnie, i z obojętnością, i z przejęciem, i z drwiną. Nie wytrzymał tego.

***

                W jej nowojorskim mieszkaniu wszystko przypominało weekend spędzony z Rogerem. Przed oczami pojawiały się jej obrazy – widziała go przy ekspresie do kawy, wychodzącego z łazienki obwiązanego ręcznikiem w pasie, oglądającego zdjęcia w salonie… Słyszała jego słowa – od tych szalenie ważnych zapewnień po zwykłe komunikaty. Nawet te z jego ust brzmiały magicznie… Czuła go. Jego intensywny zapach, szczególnie w łóżku… Ten cudowny aromat w poduszkach, kołdrze. Zdawało się jakoby ta woń obejmowała ją, chwilami sądziła, że znajduje się w jego ramionach. „Niemożliwe, to nigdy nie będzie realne” – mówiła do siebie, lecz mimo to oddawała się urojonym rozkoszom. Usłyszała telefon.

                - Nole? – szepnęła z nadzieją. – Przepraszam, że śmiem cię o to prosić, ale bardzo cię tutaj potrzebuję. Wiem, że masz własne obowiązki, dom, chcesz odpocząć po turnieju, ja to naprawdę rozumiem i nie obrażę się jeśli odmówisz, ale…

                - Rach – przerwał jej subtelnie. – Będę tam jak najszybciej.

                Za to go kochała, za jego spontaniczność, oddanie, wierność… Potrafiła znaleźć miliony powodów. I właśnie to ją niepokoiło. Rogera miłowała bezinteresownie, nie chodziło o jego cechy charakteru, własności… Uczucie do Djokovica nieprzerwanie popierała sytuacjami, postępowaniem Serba, wartościami jakimi się kieruje… Szwajcara nie wielbiła za coś, lecz mimo przeszkodom, przeciwnościom. Wedle definicji prawdziwej miłości. Uświadomiła to sobie. Tylko czy nie jest za późno?

                -Dziękuję. Czekam na ciebie.

                Jest, zdecydowanie jest.

                Otworzyła szeroko szyby, pragnąc, aby do jej skromnych wnętrz wpadło świeże powietrze. Zawsze przyrównywała to z nowym początkiem. Oby tak właśnie było i tym razem… Z tymi pomieszczeniami łaknęła obecnie kojarzyć tylko Novaka. Tylko jak wyrzucić z myśli Federera? Liczyła na otrzeźwienie za sprawą chłodnego zefirku wpadającego przez okna.

                - Wciąż dla niego pracuję – westchnęła sama do siebie po zakończonej rozmowie telefonicznej. – I widzimy się podczas US Open. – Jej wysiłki, próby zapomnienia… Na marne. Myślenie dziewczyny sprowadzało się do tenisa, a z Białym Sportem nierozerwalnie związana była jej największa miłość – Rog.

***

                - Nigdzie się stąd nie ruszam – oświadczył Novak, porywając w ramiona swoją ukochaną. Spoglądała na niego z politowaniem, ale jednocześnie nie mogła powstrzymać uśmiechu i rozpierającej jej radości. Pozytywne myślenie powracało, a ona rozkoszowała się tym błogim, słodkim stanem.

                - Nie skuszą cię najlepsze hotele, kryształowe żyrandole, szampan, krewetki, truskawki…? – Wymieniała superlatywy zamieszkiwania w apartamentach pokroju Marriottu, Ritza… - Ja mogę ci zaproponować tylko chińskie zupki, jedzenie z mikrofalówki, moje niewielkie, sypialniane łóżeczko… - Więcej nie musiała mówić. Szczególnie to ostatnie zagadnienie przechyliło szalę zwycięstwa na stronę jej czterech kątów. Mężczyźni… Kiwnął głową w odpowiedzi na jej uprzednie wątpliwości.

                -Tak jest idealnie.

***

                Nigdy wcześniej Roger nie był bardziej nieproszonym gościem niż w tym momencie…

                - Co ty tu robisz?!

                - Musimy wyjaśnić sobie parę spraw. – Jego ton nie przejawiał agresji, jej natomiast wręcz nią emanował. Zatarasowała mu drzwi ramieniem. Nie chodziło nawet o ogólną wrogość, Novak był w środku… Po co było jej spotkanie na szczycie, jeszcze więcej problemów? Zresztą pragnęła odpoczynku, turniej zaczynał się dopiero za parę dni, także dlaczego zdecydował się nawiedzić ją już dzisiaj? – Nie dałaś mi dojść do słowa. – Nic nie wskazywało na to, iż dzisiaj miało być inaczej.

                - Nie mogę teraz – wyszeptała cicho, lecz dostatecznie stanowczo.

                Sprawiał wrażenie jakoby w ogóle nie zrozumiał przesłania. Choć…? Chwycił jej dłonie, zdecydowanie, ale jednocześnie bardzo delikatnie, i wyciągnął na korytarz.

                - Zwariowałeś?! – warknęła.

                - Tak, może i zwariowałem? Kocham cię.

                Patrzyła na niego oszołomiona.

                - Słucham? Co powiedziałeś? – dopytywała z ledwością.

                - Kocham cię.

                Oczy dziewczyny się zaszkliły, niemalże odebrało jej mowę. Była wzruszona.

                - Nigdy wcześniej tego nie mówiłeś.

                - Będę powtarzać do skutku; do momentu, w którym zrozumiesz jak wiele dla mnie znaczysz. Kocham cię, kocham cię, kocham cię…

                - Rog. – Zupełnie nie rozumiała nagłej zmiany podejścia do tego mężczyzny…Głaskała z czułością jego policzek. Dwudniowy zarost pieścił opuszki jej palców. Spojrzała prosto w jego czekoladowe oczy, innych zapewnień nie potrzebowała. No może tylko…? Ich usta złączyły się w pocałunku, ale był inny niż do tej pory. Pełniejszy, prawdziwszy… Bynajmniej tak im się wydawało, takie mieli spostrzeżenia. – Roger, ja też cię…

                - Cii… - Uciszył ją subtelnie, kładąc palec wskazujący na jej wargach. – Wracaj do środka, żeby nie było żadnych podejrzeń…

                - Ale… A Mirka? – Rachel była nieprzejednana.

                - Nie rozmawiajmy o tym; proszę, ani słowa do czternastego listopada. Do tego czasu uporządkuję swoje sprawy, wszystko załatwię, przyrzekam.

                - Dlaczego akurat wtedy? To jakaś szczególna data?

                Wzruszył ramionami.

                -W sumie… Wówczas rozpoczniemy nowe życie. 

Jedenasty: "Pass up this opportunity to let myself be heard, can't breathe at all"

                Decyzja Rachel wydawała się być przesądzona, oczywista. Dziewczyna sukcesywnie wyzbywała się wszelkich wątpliwości, popierając je argumentami z ostatnich dni spędzonych z Federerem sam na sam… Tygodnia w jego obecności nie potrafiła przyrównać do żadnej z dotychczas zaznanych rozkoszy. Dlaczego zatem zamiast „wydawała się” nie nastąpiło określenie jednoznacznie stwierdzające werdykt?

                Problem pojawił się, kiedy zdecydowanym krokiem podążała w stronę Djokovica podczas przygotowań do turnieju w Cincinnati. Wspierana uprzednio przez Rogera uznała tę konwersację za zwykłą formalność. Niezbędną, lecz niewiele znaczącą. Jakże fatalnie się pomyliła… Przeceniła swoje rzekome opanowanie, zobojętnienie… Zresztą nie przygotowała go na tą rozmowę. Bez chłodnej zapowiedzi zwiastującej burzę stulecia… Powitał ją tak jak to miał w zwyczaju, przyciągnął kobietę do siebie, szepcząc czułe słówka i w międzyczasie całując po szyi. Spodziewała się nie poczuć nic szczególnego i pewnie nie było to pełnowartościowe uczucie jakim darzyła go na starcie ich poważnej relacji. Ukłucie żalu, smutku... Nie mogła, nie potrafiła zburzyć teraz ich znajomości… Czyżby miała zbyt miękkie serce? Jedno jest pewne: nie chciała go ranić, skazywać na cierpienie. Niestety już zapoczątkowała ten proces, zatrzymanie było niemożliwe, niczym domino… Na dniach miał runąć jego światopogląd, wiara w ludzi… I ona miała to spowodować.

                - Kochanie. – Słowa zabrzmiały, odbijając się wielokrotnym echem. Tylko od czego? To zdecydowanie była tylko jej chora wyobraźnia; czarne chmury gromadzące się nad jej głową. Wiedziała, że zaraz go straci. Nigdy więcej nie będzie między nimi jak obecnie, nie zwróci się do niej takowym określeniem… „Zjeść ciastko i mieć ciastko” – teraz pragnęła tego bardziej niż kiedykolwiek. – Rach. – Pomachał jej ręką przed oczyma. Najwyraźniej w swych rozważaniach podryfowała zbyt daleko. – Chciałbym cię o coś prosić.

                - Tak? – Po raz pierwszy tego dnia spojrzała mu prosto w oczy. Patrzyła na jego wysiłki. Kłopotał się jak nigdy wcześniej, zastanawiał się jak najlepiej to przedstawić, ująć w słowa. – Novak, spokojnie. – Jakim prawem pouczała go w ten sposób skoro sama była chodzącą bombą zegarową? Z przejęciem musnęła dłonią jego twarz. – Zatem co chciałeś mi powiedzieć? – dopytywała. Czym się tak denerwował? Mogła tylko przypuszczać, że czeka ich jakaś poważna rozmowa,rozstanie…? Przecież mógł być niezadowolony z ich związku. Obawiała się, nie chciała do tego dopuścić, ale czyż to nie ułatwiłoby sprawy? Z przerażeniem czekała na ujawnienie jego zamiarów. Gdyby tylko wiedziała jak jej rozbiegane myśli ubarwiły całą sytuację…

                - Wiem, że pracujesz dla Federera, pragniesz być mu posłuszna, wierna i to jest całkowicie zrozumiałe, nie zamierzam tego podważać… - Zawahał się. Wziął głęboki oddech.

                - Jest jakieś „ale” – Nie było do końca jawne czy owa wypowiedź miała być twierdzeniem, czy pytaniem. Presja wciąż nie ustępowała. Irracjonalny strach wręcz przybierał na sile. Do czego zmierzał? W myślach już układała listę usprawiedliwień, co było niewykonalne. Jak znajdować wymówki skoro nawet nie miała świadomości co mężczyzna chce jej zarzucić? Mogła się domyślać. Zdrada, ta noc… Ale jak się o tym dowiedział?

                - Jej, dziewczyno, nie martw się, to nic złego… - Zachowanie panny Wilson sprawiło, że stał się trochę bardziej pewny siebie niż jeszcze parę chwil temu. – Czy u ciebie coś nie tak? Stało się coś niedobrego? Chodzi o Rogera? A może ktoś inny cię wkurzył? Z kim mam pomówić? Nikt nie będzie denerwował mojej kobiety… - Był niezawodny. Sprawiał, że uśmiechała się od ucha do ucha. Tym razem szczerze, zdejmował z niej część negatywnych emocji. Kochała te jego słowotoki, zaangażowanie, troskę… I pomyśleć, że miało nie pozostać po tym nic innego jak nienawiść i tęsknota. Chciała odsunąć to w czasie jak najdalej. Kiedy zapewniła go, że wszystko w porządku, przeszedł powoli do sedna sprawy. – Czy mógłbym cię zaprosić na mój mecz? Jeden z pierwszych, dowolny, którykolwiek sobie zażyczysz, oczywiście nie przeciwko Federerowi o ile w ogóle spotkamy się na korcie… Usiadłabyś po mojej stronie; uwierz mi, że nie mam większych marzeń.

                - Dobrze, Nole, dobrze – odpowiedziała po długim namyśle, burzliwym rozważaniu nad wszystkimi ewentualnościami. Łaknęła jego bliskości, spędzania z nim czasu…Przewidywała jak boleśnie się to skończy, kiedy przyjdzie do ostatecznego pożegnania… Jednakże nie potrafiła się przed tym ustrzec.

                - Nawet nie wiem jak ci dziękować…

***

                Mecz nie był szczególnie emocjonujący. Djokovic wyszedł na prowadzenie już po dziesięciu minutach gry, przewagi nie wypuścił z rąk do końca pierwszego seta, w drugim także nie pokazał litości. Można by długo rozprawiać o jego fantastycznej technice, staranności z jaką uderzał w piłkę… Rachel w myślach zapisywała takowe spostrzeżenia, ale nie miała stuprocentowej pewności czy kiedykolwiek podzieli się nimi z Rogerem. Miała zbyt duży szacunek do Serba. Szczególnie, że sam, bez większej pomocy, doszedł do tego momentu w jego karierze.

                Publika powoli opuszczała stadion. Z podziwem patrzyła na tenisistę; uwielbienie jakie ofiarowali mu fani, a on zwracał je im z nawiązką. Starannie wypisywał dedykacje na ich koszulkach, czapkach, zdjęciach, plakatach… Kiedy już wszyscy się ulotnili, na jednym z zielonych krzesełek została tylko Rachel.

                - Przepraszam za to, jak widzisz mam w stosunku do nich trochę zobowiązań. - Nie powinien mieć przez to wyrzutów sumienia. Uwielbiała tak empatycznych facetów... - Ale teraz poświęcę całą uwagę mojej księżniczce. Biegnę do ciebie, kochanie! – Wskazał na swoją kobietę i cofnął się parę metrów,aby wziąć większy rozbieg. Pokręciła głową z niedowierzaniem, dając mu do zrozumienia, że jego wysiłki są zbędne.

                - Nie mów, że będziesz przeskakiwał przez barierkę… - krzyknęła.

                - Owszem, dla ciebie wszystko. – Zanim zdążyła zaprotestować, mijał już bramkę bez najmniejszego problemu. Wybuchnął tryumfalnym śmiechem, kiedy jego sztuczka zakończyła się sukcesem. – Nie byłem do końca przekonany, że to się uda, nigdy tego nie próbowałem. – Uśmiechnął się do niej niewinnie.

                - Wariat… Jak będziesz dostarczał mi takich "ekstremalnych" przeżyć to nie wiem ile jeszcze z tobą wytrzymam. – Odwróciła się w drugą stronę, udając obrażoną. Zachichotał i powolutku, małymi kroczkami, przełamywał tą wyimaginowaną „barierę” między nimi. Ciepłe gesty były bardzo skuteczne. – Dobrze, już dobrze… - Nie mogła dłużej udawać gniewu, musiała jak najpełniej korzystać z ostatnich chwil spędzonych w jego towarzystwie. – Gratuluję doskonałego meczu, supergwiazdo.

                - To tylko twoja zasługa. Sądziłem, że nigdy nie usiądziesz w mojej loży. – Panna Wilson uśmiechnęła się do niego, usiłując ukryć objawy niezręczności, aby żadne gesty nie mogły jej zdradzić… - Nawet nie wiesz ile to dla mnie znaczy.

                - Nie przesadzaj… - Zarumieniła się na dźwięk jego słów. – Co do twojej techniki ma jakaś dziewczyna? Jej obecność czy absencja? Grasz perfekcyjnego tenisa, ot co.

                - Możesz się ze mną nie zgadzać, kłócić, ale ja nie zmienię zdania. To wszystko jej zasługa. Tak bardzo ją kocham – powiedział, kierując swe rozmarzone oczy ku niebu. Wyglądało to bardzo teatralnie. – Tylko czy ona jest tego świadoma?

                - Jest. – Ścisnęła mocno jego dłoń. - Uwierz mi, a zresztą... Ona czuje to samo. - Patrzyli sobie długo w oczy i skończyło się tak jak zawsze. Pocałował ją z czułością, Rach walczyła z sobą, ale jedyne co mogła zrobić to całkowicie się mu poddać, korzystać z tego co jej ofiarował.

***

                Rozpamiętywała zdarzenia dzisiejszego dnia, romantyczną aurę jednego z ostatnich takich spotkań z Djokovicem… Kiedy to została raptownie sprowadzona do pionu, do rzeczywistości. Roger… Miał nadzieję, że dzisiaj skończy się pewien etap, że przybliży to ich do celu…

                - Jak śmiesz mi to wyrzucać? A ty i „ona”? – Postanowiła nie wymawiać imienia Mirki na głos. Każde wspomnienie tej kobiety niosło za sobą falę potwornych wyrzutów sumienia, bólu, którego nie potrafiła zrozumieć, unieść. „Jak mogła jej to zrobić?” – podobne pytania bombardowały ją od środka. Nawet jeśli, delikatnie mówiąc, nie przepadała za nią… Spojrzała na Rogera w nadziei na jakikolwiek przejaw zrozumienia. Spodziewała się, że przytuli ją do siebie mocno, odgarnie włosy z twarzy, z jej oczu wyczyta całą wściekłość i frustrację, poprzysięgnie natychmiastową zmianę ich fatalnego położenia, a następnie pocałuje z ogromną czułością, sprawiając, iż ta faktycznie powierzy w nim całe swoje zaufanie. Jednak to nie przychodziło. – Co to za problem? „Z nami koniec” i po kłopocie. – Parafrazowała jego własne słowa. Obydwoje mielitego świadomość. Nie czuła się w porządku, pogrywając z nim w ten sposób. Do niego natomiast dochodziły powoli pretensje Rachel, układając się stopniowo wspójną całość. Wiedział, że sam jest winien tej sytuacji. – Dlaczego to musi być takie chore? – wyszeptała desperacko.

                - Myśl co chcesz, mów co chcesz, ale nasz związek nie jest chory! – zaprotestował ostro. Patrzyła na niego zdziwiona, zdezorientowana, niemalże błagając o sprecyzowanie tematu. – Ani dziwny, ani popieprzony, ani cokolwiek przyjdzie ci jeszcze do głowy. Chwilowo jest... Specyficzny. – Swą wypowiedź zaopatrywał w najmniej dosadne słowa, rezygnując z tych, które mogłyby zostać zrozumiane opacznie. – To się zmieni, uwierz mi. W najbliższym czasie.

                - Tylko dlaczego ja muszę być prekursorem? Mi z Novakiem będzie z pewnością tak samo ciężko jak tobie z… - Urwała w pół słowa, aby nie narażać siebie na powrót najcięższych zagadnień. – Czasem mam wrażenie, że wymagasz ode mnie rzeczy niemożliwych. – Spuściła głowę, imitując nagłe zainteresowanie swoimi nowiutkimi butami Nike Lunar Speed 3. Właściwie pragnęła nieprzerwanie spoglądać na jego twarz, mimikę… Tenisówki zdecydowanie nie były od tego bardziej interesujące, ale chciała udowodnić przed nim i przed sobą samą, że jej wola nie jest wcale taka słaba. Opuszkami palców musnął linię jej żuchwy, starając się sprawić, aby ich tęczówki się zrównały. Mierzyli siebie wzrokiem. Nie starali się wykazywać nadmiernej wrogości, próbowali nie zdradzać się z własnymi emocjami do momentu,w którym mężczyzna przerwał ciszę.

                -Rach, zrobię to, tylko potrzebuję czasu…

                -Ja też, Roger, ja też…