Prolog: "I bleach the sky every night, loaded on wrong and further from right"

                Całkiem prawdopodobne, iż Jacqueline Moliner i Rafael Nadal byli najbardziej empatycznymi osobami w świecie wypełnionym po brzegi zakłamaniem, egoizmem, obojętnością… Bynajmniej w ten sposób rzeczywistość postrzegali pan Federer oraz panna Wilson, tkwiący w swych niewygodnych związkach. Nie byli w stanie dostrzegać pozytów. Nawet najpiękniejsze słońce jawiło im się jako zbędne urozmaicenie ich pozbawionych sensu, szarych istnień. W owej udręce zapragnęła pomóc im wspomniana para.  

                - Jackie, czy jesteś tego pewna? – dopytywał Hiszpan, przemierzając korytarze lotniska w poszukiwaniu odpowiednich bramek. W międzyczasie zerknął w bilet, który dziewczyna kurczowo trzymała w swoich dłoniach. – Czy mamy jakiekolwiek szanse? A może tylko się zbłaźnimy? – mówił, rozglądając się wokół.

                - Nie pękaj, właśnie dlatego dostałeś „łatwiejszy przypadek”. – Zrobiła cudzysłów w powietrzu, aby lepiej przekazać mu dany komunikat. – Ja poradzę sobie z Rogerem. Jeszcze będziemy bawić się razem na ich weselu. Nie ma innej możliwości. To więcej niż pewne. – Uśmiechnęła się do niego pokrzepiająco.

                - Coś mi mówi, że muszę ci zaufać. – Jemu także udzielił się ten ciepły gest. - Zostajesz przy piętnastce, ja idę w stronę trzydziestki dwójki – poinstruował ją co do stanowisk odprawy. Do wylotu zostało niewiele ponad pół godziny, lecz wcale mu się nie śpieszyło. – Mamy jakiś konkretny plan? Wspólną wersję wydarzeń? – Przyglądał się swej ukochanej, która rozmyślała właśnie nad najzgrabniejszym wytłumaczeniem.

                - Powiem Rogelio, że wybieramy się w Alpy, pojeździć na nartach, ty przylatujesz późniejszym samolotem ze względu na jakieś zobowiązania… Łyknie to! – Nie traciła humoru, właściwie uwielbiała tworzyć podobne scenariusze. Była mistrzynią manipulacji: oczywiście tej zdrowej, w słusznych celach. – A co ty powiesz naszej księżniczce? – Zamyśliła się. – Wiem, jesteś w Monte Carlo w związku z przyszłorocznym turniejem, kwestie wynagrodzenia czy reklamy, coś wymyślisz! Ja nie mogłam przyjechać z tobą, bo odwiedzam rodziców.

                Mężczyzna z nieskrywanym rozbawieniem przyglądał się jej obfitej gestykulacji oraz anielskiej twarzy, która przejawiała samozadowolenie. Będąc świadom nieuchronnie zbliżającego się rozstania, nachylił się nad nią, aby czule musnąć jej karminowe usta. Ich pożegnanie trwało wyjątkowo długo. Cały tenisowy sezon byli nierozłączni, zatem trudno było im przywyknąć do okoliczności.

                - Zaraz będą mnie wzywać. – Westchnął pomiędzy kolejnymi pocałunkami, zerknąwszy uprzednio na ścienny zegar. – Trzymaj się, mała. – Jako, że był wyższy od niej o głowę, bezkarnie roztrzepał jej nieskazitelnie ułożone, ciemne włosy. Ubóstwiała to, lecz zazwyczaj przedstawiała mu to w nieco innych barwach.

                - Ej, ty! – krzyknęła za nim, ponieważ tenisista zdążył oddalić się o kilka metrów. Obrócił się ku swej ukochanej. – Za to policzymy się po powrocie. – Wskazała na swą fryzurę. „Winowajca” zaśmiał się, przesłał jej buziaka i zniknął zza rogiem. Pokręciła głową z politowaniem, nie rezygnując przy tym z warg uformowanych w podkówkę. – To musi się udać. – Z niezłomną ufnością przekroczyła granice pomiędzy terminalem a pokładem samolotu.