Trzeci: "Long road that I've created, I've got it under control, lying to myself all along"

                Wbijałby wzrok w przestrzeń, choćbym cyklicznie, z dużą częstotliwością wodziła otwartą dłonią przed jego oczyma. Powtarzałby uparcie jej imię nawet gdyby na skutek owych niezrozumiałych pobudek miał utracić głos. Z czułością muskałby opuszkami palców ich wspólne zdjęcie, wówczas bezskutecznie mogłabym próbować odebrać mu je – momentalnie uścisk stałby się żelazny. Biegłby za nią do utraty tchu jeśli tylko zauważyłby ją w oddali na horyzoncie. Dałby jej drugą szansę, trzecią, piątą o ile wykazałaby ciut zainteresowania jego osobą. W przeciwnym wypadku upadłby na ziemię i błagał… Błagał bez końca. Nie wyobrażał sobie życia bez niej.

                Spał. Pewnie i tam dręczyły go koszmary bądź co gorsza – bardziej destrukcyjne – piękne wspomnienia, tkliwe chwile, wyniszczające go wewnętrznie wraz z nadejściem najdrobniejszej retrospekcji. Nie potrafiłam mu pomóc. Jak sprawić by ton głosu dziewczyny zupełnie wyleciał mu z głowy, jej śmiech i to „słodkie szczebiotanie”, którym raczyła go przez telefon każdego wieczoru spędzonego w objęciach Borisa Beckera? Co uczynić by zdołał zapomnieć jak pachnie jej skóra, jaka jest w dotyku…? Nie mogłam zaoferować mu nic w zamian, byłam bezbronna, a bierne spoglądanie na jego cierpienie nie pozwalało mi normalnie funkcjonować.

                Ku mojej rozpaczy, nigdy nie zdecydowałam się na karierę profesjonalnej tenisistki choć me umiejętności zdecydowanie sięgały ponad przeciętność. Uświadomiwszy to sobie wcześniej, zamiast na egzystencjalnych problemach Haasa skupiałabym się obecnie na meczach pierwszej rundy. Aktualnie wytchnienia upatrywałam wyłącznie w sporcie. Roger doskonale wiedział co robić, gdy byłam w podłym nastroju – należało dać mi wycisk na korcie. Z najwyższej półki, on nie godził się na połowiczne rozwiązania. Nie w stosunku do mnie i mojego umysłu, który należało po prostu zmęczyć.

                Niezaprzeczalnie górował nad wszystkimi zagraniami jakie kiedykolwiek zdołałam z siebie wykrzesać. Chcąc ugrać z nim chociażby kilka punktów musiałam go przechytrzyć, myśleć odwrotnie niż on. O ile podczas treningów z resztą tenisistów wcale się nie starał, mi nie dostarczał tej słodkiej satysfakcji. Żadnych forów! Żadnego pobłażania! 

                Utrzymywaliśmy wymianę – tak mocną na jaką mogłabym sobie pozwolić bez ryzyka amputowania ręki niezdolnej już do jakiegokolwiek wysiłku po godzinie owej niecodziennej aktywności z Wirtuozem Tenisa. Bez trudu odbierał piłki odskakujące od strun mojej rakiety, które siliły się na uderzenia kończące. Bezlitośnie atakował moje drugie serwisy, nie miał także problemów z odbieraniem pierwszych. O asach mogłam sobie pomarzyć… Choćby mój drop-shot był fenomenalny, ze znakomitą rotacją wsteczną szybki jak wiatr Federer znalazłby się przy siatce zanim zdołałabym mrugnąć...

Z językiem do pasa, przyznawałam w końcu, że stojący przede mną mężczyzna, tak łudząco podobny do mnie samej jest najlepszym graczem wszechczasów. Nie wierzył w moje słowa, w jego mniemaniu życie musiało dostarczyć mu co najmniej miliona argumentów, tytułów, trofeów, pobitych oraz samodzielnie ustanowionych rekordów… Ledwo łapałam dech, kiedy on beztrosko popijał wodę, nie siadając nawet na parę sekund. Jego koszulka nie nosiła na sobie śladów potu, a jej właściciel wyglądał jakby dopiero wstał z łóżka.

                - Jestem kobietą jeśli zapomniałeś, poza tym twoją jedyną siostrą, dużo młodszą… - tłumaczyłam choć wydawał się być niewzruszony. Odniósł mały sukces i nie chodziło o zwycięstwo nade mną. Moje dotychczas rozbiegane myśli uporządkowały się nieco – dryfowały ku współzawodnictwu, aniżeli Tommy’emu. Nie straciłam jednak świadomości, nie odebrano mi moich jakże „cennych” kwalifikacji: zawsze potrafiłam zepsuć swoje nienaganne samopoczucie. – Haas dałby mi wygrać. – Nie wiedzieć dlaczego moja twarz spochmurniała. Szwajcar pokręcił głową. Jego starania na marne.

                - Thomas jest moim przyjacielem, ale… – Nie znałam osoby, która mówiła o nim w równie oficjalny sposób. Wszędzie figurował jako „Tommy”, nawet nie jako „Tom”. Roger także tego nie robił. Najwidoczniej sprawa wydawała mu się bardzo poważna skoro podjął takie środki. – Musi dorosnąć. Nie będziesz całe życie ratować jego związków, nie możesz być zależna od niego emocjonalnie. Jeśli sam sobie nie poradzi z tym kryzysem, ty tym bardziej nie podołasz.

Nie miałam czelności mu przerywać, z uwagą wsłuchiwałam się w każdą monosylabę wypływającą z jego ust. Chyba miał rację, musiał ją mieć. Czy mój brat kiedykolwiek się pomylił? Czy choć raz nie zabiegał o moje dobro? Niechętnie przyznałam przed samą sobą, że mogłabym być mniej zależna od Niemca. Ale z drugiej strony – czy on zostawiał mnie w potrzebie, odmawiał pomocy? Zawsze czułam jego wsparcie i miałam pewność, że przy odrobinie uprzejmości losu nasze drogi nigdy się nie rozejdą, w przyszłości będę mogła na niego liczyć.

Na kort sąsiadujący z naszym wkroczyła Maria Sharapova wraz ze swoim teamem. Była jedną z moich ulubionych tenisistek. Wyglądała tak jak sama życzyłabym tego sobie, gdybym porzuciła karierę dziennikarską dla sportowej. Poza tym była śliczna… Gdybym nie miała typowo szwajcarskiej, a na dodatek istnej federerowskiej urody, nie pogardziłabym jej złotymi włosami, nieskazitelną cerą i doskonałym wyczuciem stylu.

Rogelio, będący w związku z Miroslavą tyle lat, że wydawały się wiecznością, nieumyślnie budował niewidzialną barierę między sobą a innymi kobietami. Panna Vavrinec z całą pewnością nie urządzałaby mu scen zazdrości gdyby uraczył rosyjską tenisistkę swoim najpiękniejszym uśmiechem, ale wierność oraz honor były dla niego wartościami nadrzędnymi. Skinął przyjaźnie do blondynki, wymruczał powitanie i od razu podjął trud nakłonienia mnie do dalszych rozgrywek.

Nagle, całkowicie niespodziewanie nad moją głową błysnęła żaróweczka. Oświeciło mnie. Natychmiast popędziłam w stronę Mary (chyba wyłącznie ja nazywałam ją w ten sposób), wręcz błagając, aby znalazła dla mnie chwilę czasu. Nie odmówiła, nie umiała… Przyjaźniłyśmy się od 2004 roku, kiedy na Wimbledonie triumfowali jednocześnie mój brat i ona.

Do naszego treningu wróciłam rozpromieniona, z nową energią. Gra Rogera nieco zwolniła, przyglądał mi się badawczo jakoby próbował czytać mi w myślach. W końcu poddał się. Odłożył swoją rakietę pod siatką i przywołał gestem do siebie. Nie protestowałam.

- Czy to ma jakiś związek z Haasem? – Spojrzał wymownie na Sharapovą, która ćwiczyła właśnie drive’y. Były wybitne. Jak każde uderzenie wyprowadzone przez nią.

Mogłabym zaprzeczać, ale na co by się to zdało? Znał mnie zbyt dobrze.

- Ostatni raz, obiecuję.

Westchnął ciężko.

- Jestem więcej niż pewien, że nie wyniknie z tego nic dobrego.

- Być może. Jestem młoda, będę popełniać błędy, to nieuniknione, a ty nie możesz ratować mnie od każdego, bez wyjątku. – Nie można powiedzieć, żeby miękł i skłaniał się ku mojej argumentacji, ale dobrze wiedział, że decyzja była już podjęta. Zazwyczaj działałam bez zastanowienia. Nachyliłam się do niego na tyle, ile pozwalała siatka i pocałowałam go w policzek. – Zaufaj mi, proszę. – Mógł się tylko modlić, żebym nie popełniła błędu, który położy się cieniem na całym moim istnieniu. – A teraz pozwól mi dokończyć dzieła, gwałtownie sprowadzić cię do parteru i zakończyć ten pojedynek zwycięsko.

Uśmiechnął się na dźwięk moich słów co zwiastowało diametralną poprawę jego stanu umysłu. Zdawało się, że wątpliwości zanikały. Tak, to odpowiednie określenie. „Zdawało się”… Nie przestał się zamartwiać, co pozwoliło mi pokonać go w zaledwie trzydziestu minutach. Nie satysfakcjonowało mnie to jednak. W drugiej połowie nie wspiął się na szczyt swych możliwości, nie zawędrował daleko powyżej niezbędne minimum, a właściwie… Czy w ogóle udało mu się przekroczyć tę wyimaginowaną granicę? Gdyby grał tak jak na początku nie miałabym najmniejszych szans.

♥♥♥

                Moja bezdenna głupota była wręcz niemożliwa do opisania w słowach. Poszukiwanie argumentów, które miałyby zaprzeczyć owej tezie było marnotrawstwem czasu, a ten był nazbyt cenny. Nie mogłam dopuścić do tego, aby jeden z najważniejszych dla mnie mężczyzn cierpiał tak potwornie choć minutę dłużej. Bez wahania zamieniłabym się z nim. Z pokorą zniosłabym podobne katusze.

Niejednokrotnie stawiałam czoła rozstaniom. W ostatnim roku pożegnałam się z mężczyznami, którzy wcale nie byli mi obojętni. Nie wybaczyłabym sobie, gdybym podczas danego turnieju nie znalazła czasu dla każdego. Angielski humor autorstwa Murraya, nauka języka hiszpańskiego z Nadalem, retrospekcje z meczów Söderlinga, gdybanie w towarzystwie Ferrera, niekończące się udawanie tenisistów z mistrzem w tej dziedzinie – Djokovicem… Relacje te stopniowo podupadały aż w końcu runęły niczym domek z kart. Czy stać mnie było na włożenie całej mojej energii w odbudowę? Być może. Podjęłam się tej próby. Przez pole mojej bitwy z samą sobą, zmagań z okolicznościami przeszedł huragan „Xisca”, poprzedzony nawałnicą „Kimberly”; na tornado „Jelena” nie starczyło mi sił, jednakże i tego mi nie oszczędzono. Odeszłam ze spuszczoną głową. Zbyt dobra, zbyt pobłażliwa, zbyt ustępliwa… Tak powinny zapamiętać mnie owe kobiety, a kartka z moim nazwiskiem w ich dziennikach tudzież pamiętnikach powinna być przynajmniej w jasnej kolorystyce jako subtelne echo najpiękniejszego dnia w ich życiu: ich najpoważniejszego triumfu z niezbędną i niezapomnianą pomocą panny Federer. Nie doświadczyłyby tego gdybym była choć w połowie tak zaborcza jak one same…

Co jakiś czas dostawałam telefon od jednego z tych niewinnych mężczyzn, którzy najwyraźniej nie mieli pojęcia co zaszło między mną, a tymi słodkimi, rozkosznymi dziewczynami, z którymi się spotykali. Paradoksalne, tak frustrująco śmieszne… Jak ludzie, którzy znali się od dziecka mogli postrzegać to samo zjawisko w skrajnie różnorodny sposób? Słysząc ich głos w słuchawce, czułam narastający, irracjonalny lęk. Nie byłam na tyle silna psychicznie, żeby znowu to przeżywać. Nie zdążyłam jeszcze rozprostować kości po rozjechaniu walcem „Jenni”.

- Robin, zapomnij, że w ogóle mnie znałeś. – Te siedem słów z trudem przeszło mi przez gardło. W oczach wzbierały się łzy. Zasypał mnie milionem retorycznych pytań. Przynajmniej dla mnie takie były, on oczekiwał na nie odpowiedzi. – Nie utrudniaj, tak będzie lepiej.

Rozłączyłam się i założę się, że przez kolejne kilka minut bił się z myślami, nie dopuszczał do siebie żadnych zewnętrznych bodźców, analizował literę po literze, akcent jaki kładłam na poszczególne części. Nic nie rozumiał. Zastanawiał się gdzie popełnił błąd, w którym momencie zranił mnie. Wówczas walczyłam ze sobą, żeby ponownie nie wystukać jego numeru. Chwilę później panna Moström wzięła go pod swoje skrzydła, przestawiając mnie w jak najgorszym świetle. Uwierzył czy nie, zaczął mnie mijać na korytarzach bez słowa – teoretycznie wedle moich zaleceń. Mimo wszystko to tak bolało…

Wykonałam w życiu wiele takich telefonów i nie można było powiedzieć, że nabierałam wprawy, że ból stawał się przykrą rutyną… Te konwersacje były jedyne w swoim rodzaju, różniły się od siebie wzajemnie diametralnie. Gdy w ten sposób pożegnałam ostatniego przyjaciela, otoczyła mnie niewyobrażalna pustka. Było to stokroć bardziej krzywdzące niż sam akt rozstania. Postawiłam między nami grubą kreskę, trzeba było zacząć życie od nowa. Nie… Nie… Nie… Błagam. Obudźcie mnie…

W tym okresie lęk przed samotnością towarzyszył mi jak nigdy wcześniej. Roger nie potrafił załagodzić moich kryzysów, nie mógł czuwać przy mnie przez cały czas. Wybawicielem został Haas, tylko on postanowił podjąć się wyzwania – jakimś cudem umiał postawić mnie do pionu. Nigdy, przenigdy nie zostawiał mnie samej. Dbał o mnie jak nikt inny.

Jak dotychczas nie opowiedziałam szczegółowiej nikomu o doświadczeniach z WAGs, jego także nie dosięgnął ten „przywilej”. Nie wiem czy Niemiec zdołałby zliczyć wieczory, kiedy wypłakiwałam mu się w ramię, nie komunikując nic konkretnego, wyłącznie szlochając. Po czasie wprowadzania w moje życie względnej harmonii powróciła ta sama obawa. Nie mogłam wymagać od niego, iż zacznie żyć jak zakonnik. Ale dlaczego już teraz? Czemu była to kolejna kobieta, która upatrywała we mnie wroga, rywalkę? Nawet nie wykazywałam inicjatywy Tommy’m…

- Florence. – Głos Marii wybudził mnie z powracającego co jakiś czas koszmaru.

Kiedy ją zobaczyłam, zaczęłam powątpiewać w powodzenie naszej akcji. Jak taka dobrze ułożona oraz rozsądna osóbka jak ona mogła zgodzić się na coś równie szalonego? Nawet nie wiedziałam jak zacząć temat… Jej zachęcający uśmiech także nie był zbyt pomocny. Zaczerpnęłam pokaźną ilość powietrza, wypuszczając je następnie ze świstem. Niech chociaż wie ile to mnie kosztuje zanim zostanę przez nią potępiona… Nagle zapomniałam o podstawowej funkcji mowy, nie wiedziałam też jak składa się słowa, między literami nie znalazłam żadnego logicznego powiązania... Ile jeszcze miało trwać to upokorzenie?

- Wiesz coś na temat mojej nienawiści do WAGs, prawda? – zaczęłam.

- A kto nie wie? Dziewczyno, jesteś przez to słynna.

Jak mniemam wymuszony uśmiech nie byłby teraz najlepszą opcją. Korzystniej było zachować powagę. Nie mogłam też się nazbyt otworzyć. Tajemnicą, której nikt jeszcze nie poznał, miałam podzielić się z Sharapovą? A może? Byłam totalnie rozbita, nie domyślając się nawet jak powinnam ruszyć z miejsca, przerwać krępujące milczenie… Moją twarz opanował dziwny grymas.

- Przepraszam, że obarczam cię moimi problemami. – Jeszcze nigdy nie było tak ciężko. Spuściłam wzrok, wczytując się z improwizowanym zainteresowaniem w kartę dań. Nie dalej niż kilka sekund później odłożyłam plik kartek na drugi koniec stołu. Rosjanka ze zdezorientowaniem przyglądała się mej bezradności. – Byłabyś w stanie mi pomóc? – wyjąkałam cichutko. Czemu tak onieśmieliła mnie ta prośba skoro nie była niczym konkretniejszym jak wprowadzeniem do tematu?

- Flo, spokojnie. Zrobię co w mojej mocy.

- Zniechęć Tommy’ego do WAGs, raz na zawsze – wypowiedziałam na jednym tchu, jak najszybciej, w przypływie nagłej śmiałości bądź desperacji. Ta niepewność była trudna do zniesienia.

- Słucham?! – Mało brakowało, żeby tenisistka zakrztusiła się swym napojem. – Niby jak mam to zrobić? Kto wyperswaduje mu to skuteczniej niż jego najbliższa przyjaciółka? – Z mojej strony to określenie było jak najbardziej aktualne, ale nie znałam stanowiska Haasa. Dlaczego nie chciał, żebym spróbowała mu ulżyć, niosła wsparcie? Może to właśnie mnie obwiniał o rozpad tej relacji? Moje interwencje były naprawdę drobne, w postaci ledwie zauważalnych złośliwości. Jak mogłam realnie uprzedzić ją do niego? – Chcesz zrazić go do związków, kobiet? Żeby zwątpił w sens uczucia?

- Chciałabym tylko, żeby wybierał roztropniej – wyszeptałam.

Dłuższą chwilę nie odrywała ode mnie oczu. Śledziła zmiany na moim obliczu. Od zatroskania, przez przygnębienie związane ze stanem bliskiej mi osoby, do ufności jaką pokładałam w blondynce i wiary w powodzenie naszej inicjatywy. Moje intencje były szczere, nie miała ku temu wątpliwości.

- Dobrze. Co mam zrobić? – zadała w końcu pytanie, które było melodią dla moich uszu. Miałam ochotę rzucić się jej na szyję, ale pochłonęło nas planowanie. Przysięgłam sobie, że zrobię to zaraz po udanej akcji. Nawet przez chwilę nie zajęły mnie konsekwencje.