Piąty: "What is love but the strangest of feelings? A sin you swallow for the rest of your life?"

                Moje dwudziestoparoletnie życie z powodzeniem udawało się podsumować zaledwie jednym słowem. Tęsknota. Odczuwałam ją nieprzerwanie. Podmiotem mojego żalu stawały się rzeczy, osoby, zjawiska, emocje… Bywało, iż uczucie łamiące mi serce było wyłącznie masochistyczną potrzebą utrudniania własnego istnienia, której płomyk tlił się w odmętach mej duszy, a każda próba jego ugaszenia kończyła się dotkliwą porażką. To nieodzowna część mojej egzystencji, niewytłumaczalne pragnienie bólu, chociażby wyimaginowanego… Nie potrafiłam funkcjonować w stagnacji. Od kiedy pamiętam, ścierałam się z przeciwnościami losu, kiedy z jakichś przyczyn ich zabrakło, dbałam o to, aby jednak się pojawiły. Jak mogły mnie opuścić?

                Zatem tęskniłam. Zarówno za tym co miałam kiedyś jak i za sytuacjami, których nie dane mi było zaznać. Zdarzało mi się przywoływać na myśl czasy, kiedy mój brat nie wygrywał jeszcze wszystkich istniejących turniejów. Trudno uwierzyć, ale tego też mi brakowało. Chwil sam na sam, kiedy dziennikarze nie śledzili jego najbardziej błahych poczynań, a my bez problemu znajdowaliśmy czas dla siebie. Wzruszała mnie każda porażka Rogera, cierpiałam razem z nich, poszukiwałam miliona słów, które chciałby usłyszeć, nierzadko obserwowałam łzy starszego z rodzeństwa Federerów, trzymałam go w ramionach i czułam tą straszną pustkę, tak jakby przed nami miał stać puchar, a nie walizki spakowane w drogę powrotną do Szwajcarii. To niewiarygodne, ale łaknęłam, żeby to wróciło. Wówczas znałam swoje miejsce na świecie, teraz nie wiedziałam gdzie powinnam się szukać azylu. I tu właśnie zbliżał się główny powód mojej rozpaczy: od pewnego czasu niezmienny Tommy. To prawda. Dodatkowo wzbogacony o Marię Sharapovą. Tak… Miałyśmy współpracować…

                Wzięła go pod swoje skrzydła. Dobrze. Pomogła uporać się z depresją i próbowała przywrócić utraconą wolę walki. Jeszcze lepiej. Poświęcała mu każdą wolną chwilę. Świetnie. Niemalże zdołała sprawić, żeby zapomniał o Sandy. Doskonale, wedle planu. Odsunęła go ode mnie… Sprawiła, że przy każdym, najdrobniejszym problemie pocieszenia doszukiwał się w jej ramionach… Dostarczała mu ciepła, poczucia bezpieczeństwa, którego rzekomo ja nie byłam w stanie mu zaoferować… Zastąpiła mnie… Nie, nie takie były założenia. A co najgorsze…

                Haas wpadł do naszego apartamentu, kiedy przeglądałam najnowszą kolekcję tenisową Nike, delektując się popołudniową kawą. Zajrzał mi przez ramię, przechwytując w międzyczasie kubek. Upił parę łyków, pokręciłam głową z politowaniem, uśmiechnął się... Wracaliśmy do dawnych nawyków. Najbardziej cieszył mnie ten ciepły gest goszczący na jego obliczu. Tak dawno nie miałam możliwości go podziwiać… Za to akurat byłam wdzięczna konkurentce.

                - Sharapovej? – zapytał, wskazując palcem na cytrynową sukienkę. Wciąż mówił o niej po nazwisku, nie ukrywam, że to też w jakimś stopniu mnie satysfakcjonowało. „Macie się do siebie już bardziej nie zbliżać! Nasz plan wyglądał zgoła inaczej!” mogłabym wykrzyczeć, ale co by to przyniosło? Niepotrzebną dyskusję. Zamiast realizowania tej okropnej wizji przytaknęłam dobrotliwie. – Ładna. – Bez trudu przechwycił zbożowe ciasteczko leżące na talerzyku przede mną. – Kupię ci ją.

                - Sama sobie kupię – stwierdziłam buntowniczo. – Albo i nie kupię. Co lepszego jest w Sharapovej niż chociażby w Williams? Nike ją faworyzuje, fani tenisa ją wolą, mężczyźni jej pożądają… Czy to dlatego, że jest blondynką? – Naiwnie oczekiwałam stwierdzenia, że wcale nie jest najlepsza, że też nie rozumie tych chorych zależności, że na nowo stajemy się najbliższymi przyjaciółmi, idealnymi współlokatorami, jednym ciałem, jednym umysłem… Jednością. Mogłam o tym tylko pomarzyć.

                Przysunął krzesło, na którym po chwili usiadł. Czy ja oczekiwałam aż tak wiele? Kilku wyrazów, które właściwie nic go nie kosztowały… Dlaczego tak usilnie przeciągał moment mojego triumfu? Pewnie dlatego iż to miała być porażka. Nie chodziło mu o to, żeby mnie oszczędzić. Nie wiedział ile to naprawdę dla mnie znaczy, nie mógł wiedzieć. Zawsze miałam o niej nieposzlakowaną opinię. Nie podejrzewał nawet jak bardzo się to zmieniło, jak skrajnie inne były nasze relacje w porównaniu do tych sprzed kilku dni.

                - Wiesz… Chyba ja… Ja ją kocham. – Wiedziałam, że to usłyszę, prędzej czy później musiałam to usłyszeć. Widziałam to w jego oczach, gestach, codziennych czynnościach... Mimo że przygotowywałam się na ten moment dłuższy czas, bolało niemiłosiernie. Traktowałam to jako życiową porażkę. Chciałam krzyczeć z bezsilności, płakać łzami frustracji… To nie tak miało być! Powinnam mu pogratulować? A może błagać go, żeby jeszcze przemyślał swe deklaracje? Nie. Jak mogłabym walczyć z jego uczuciami? Pozorny entuzjazm, fałszywy uśmiech, to wszystko na co było mnie stać. 

                Mężczyzna sięgnął po kolejne ciastko. Nie za dużo słodkości, panie Haas? Maria, czekolada, znowu Maria... Na zdrowie. Udław się. 

♥♥♥

                Tenisistka zgodziła się na spotkanie. Siedziałam w mojej ulubionej kawiarni, nerwowo bębniąc paznokciami w blat stołu. Co ja – ta zdesperowana idiotka – miałam powiedzieć Marii Sharapovej? Przypomniała mi się nasza pierwsza rozmowa. Czyż wówczas nie czułam się równie niepewnie? Gdybym wtedy faktycznie się zawahała, nie poprosiła ją o udział w tej chorej akcji… Ja i Tommy jakoś poradzilibyśmy sobie we dwójkę. Dlaczego nadałam tamtemu rozstaniu jakąś specjalną rangę? Skąd miałam pewność, że po porzuceniu przez Sandy cierpiał bardziej niż na skutek zakończenia jego poprzednich związków? Nazbyt pochopne wnioski...

                Moja towarzyszka pojawiła się w drzwiach lokalu. Wyglądała jak zwykle nieskazitelnie. Krótka sukienka, wysokie szpilki, idealnie skrojona marynarka, gustowna biżuteria…

                - Słucham? O co chodzi? Śpieszę się troszeczkę, niedługo spotykam się z Tommy’m. – Nie przypominam sobie, żeby nasze rozmowy były kiedykolwiek równie oficjalne jak teraz. Co się stało? Dlaczego nasze kontakty stały się tak chłodne? Co się zmieniło? Kto zawinił? Mogłam udawać, że póki co nie dane mi było zrozumieć, ale powoli docierało do mnie gdzie popełniłam błąd. Może tak...? Wszystko było jedną wielką pomyłką - ta "misja", to, że zwróciłam się do niej o pomoc, lecz dostrzegłam sedno. Zgubiłam się we własnych uczuciach. To one zawiodły; one, moja dusza, moja psychika, ale głównie moje serce. Organ, o którym po prostu zapominałam w obecności mojego przyjaciela. Nie przewyższał Rogera swoją pozycją, nie mógł go zdominować, ale był jak brat. Nie sądziłam, że kiedyś me własne ciało wyda tak niesprawiedliwy osąd. Przestał być członkiem rodziny. Na kogo awansował?

                - Kocha to poczeka. – Złośliwa, sarkastyczna… Jak to ja w defensywie. Ale przed czym się broniłam? Kobieta w sumie mnie nie zaatakowała. Nawet nie podjęłyśmy gry, a ona z góry zakończyła wymianę sukcesem. Haas był bardziej w zasięgu Rosjanki aniżeli w moim. To był ten element przetargowy. Właśnie to sobie uświadomiłam. Zazdrościłam jej. To samo w stosunku do poprzednich partnerek Niemca. Dotychczas nie potrafiłam przyznać tego nawet przez samą sobą. Jeszcze chwila zanim na nowo wyślizgnie mi się z rąk… Na rzecz kolejnej, która zostanie ochrzczona mianem WAGs.

                - Kocha? – Zignorowałam jej ironiczny komentarz.

                - To ma się skończyć. – Nigdy nie byłam tak stanowcza.

                - Ale co? – Nie była zdezorientowana, udawała.

                - Błagam, Maria. To nie tak miało być. Dobrze wiesz jaka była umowa – wyszeptałam. Dlaczego łudziłam się, że zdołam coś na to poradzić? – Nie miałaś go w sobie rozkochać. Pomóc, doradzić, sprawić, aby tenis znowu znalazł się na piedestale… Nie protestowałabym też gdybyś zraziła go do wiązania się z kobietami, przynajmniej na jakiś czas. To niewątpliwie przeciwieństwo waszego związku.

                Patrzyła na mnie z niesmakiem, w duszy wyśmiewała każde moje słowo.

                - Zachowujesz się jak pies ogrodnika. Sama nie weźmiesz, ale innemu też nie oddasz. Tommy nie jest twoją własnością. Kochasz go? Chcesz z nim być? – To była moja szansa. Być może, gdybym wykazała się zdecydowaniem, uporem…?

                - Nie. – Spuściłam głowę.

                Nie? Czy na pewno?