Dziesiąty: “He’s a solider of misfortune, how the truth hurts, the lies they crystallise”

                Cieszył się momentem, krótkim, niepozornym, niemalże nieuchwytnym, który w najbliższym czasie miał ustąpić miejsca gorzkiej świadomości porażki na drugim z frontów. Nie mógł walczyć równie efektywnie na skrajnie odmiennych pozycjach, nie mógł wygrywać w obu bitwach… W każdej z nich zwalczał bolesną przeszłość, nachalne wspomnienia, najrozmaitsze przeciwności złośliwego losu – kiedy zaczynał wierzyć we własną przewagę, w sprawiedliwe fatum nad nim czuwające, w przeznaczenie… Doszedł do wniosku, że z owym wyimaginowanym wizerunkiem pięknego świata zdecydowanie nie współgra jego była małżonka.

                - Oby się zakochała – wyszeptał, wzrok mając utkwiony w krajobrazie za oknem. Przy tym wyznaniu nie umiał spojrzeć w oczy Rachel. Ciężkie to były dla niego chwile, kiedy wściekał się na wszystko wokół bądź przeciwnie: zupełnie rozklejał. Dzieci były dla niego wartością nadrzędną. Wciąż wierzył, że cała trójka jest w stanie funkcjonować bez zarzutu. Były kobietami jego życia – panna Wilson, Myla i Charlene, jednakże Miroslava nie pozwalała o sobie zapomnieć… Tak jakby nie zamierzała odstąpić tego miana Amerykance.

                - Obawiam się, że już to zrobiła. Ulokowała swe uczucia w tobie. – Przymknął powieki, pokręcił głową, pragnął odrzucić od siebie jej słowa. Miała świadomość, że jest to dla niego niekomfortowy temat, powinna była go uciąć, ale nie umiała udawać jakoby to jej nie dotyczyło. - Roger, wiem, że myślisz, że nie potrafię ci pomóc, że mogę tylko pogorszyć sprawę, marzysz, żebym się tylko w to nie angażowała… - Mimo że odpychał swoją ukochaną od problemów, ta nie potrafiła na nie zobojętnieć, odseparować się od danego zagadnienia… Znała go zbyt dobrze; wiedziała, że będzie chciał zaprzeczyć jej słowom wbrew stuprocentowej słuszności. Przytuliła się do niego, na czas zapobiegając potokowi słów, który lada chwila miał popłynąć z jego ust. – Pozwól mi cię wspierać, nie zrobię nic przeciwko tobie, uwierz mi.

                - Nie mogę cię wykorzystywać choćby w najmniejszym stopniu, stawiać jako element przetargowy… Obiecałem, że nie pozwolę cię skrzywdzić. – Mówił głosem nieznoszącym sprzeciwu, lecz jednocześnie z czułością, troską. Spoglądał na nią niczym na największy skarb, wywalczone trofeum… Była dla niego całym światem.

                - Przecież to oczywiste, że chodzi o mnie, w stosunku do ciebie nie ma żadnych zarzutów… - Odrzucił jej przemyślaną argumentację, ona natomiast się nie poddała, nie zniechęciła do działania. Bezmyślnie potwierdziła tylko, iż nie zrobi nic, czego wcześniej z nim nie przedyskutuje, a chwilę później konsultowała plan działania z Jacqueline, dla której w kontekście słusznego celu zakazy i ograniczenia traciły na znaczeniu.

♥♥♥

                Na ekranie telewizora pojawił się mężczyzna, którego jednocześnie nienawidziła i kochała; gdyby tylko wyraził taką nadzieję, wybaczyłaby mu natychmiast, oby tylko do niej wrócił, zostawił pannę Wilson… Traktowała ją jako swoją osobistą porażkę, największą rywalkę – choć w danym momencie nie miały już o kogo konkurować, wybrał ją, nie miała w stosunku do tego żadnych złudzeń. A tak bardzo chciała ich nabrać… Żyć słodką iluzją.

                Styl jego gry był niemalże nieskazitelny. Czasami popełniał drobne błędy, zagrywał piłkę zbyt płasko, choć w większości przypadków żółte maleństwo tańczyło przez krótką chwilę na siatce, upadając ostatecznie na pole przeciwnika. Obserwując go na korcie nie dało się powątpiewać w pomyślność jaką ofiarowano mu, zdawało się, już w momencie przyjścia na świat – tak jakby urodził się z Wilsonem w dłoni, owa rakieta stała się naturalnym przedłużeniem jego ramienia... Przeciwnicy błagali w myślach, aby móc znaleźć się na jego miejscu, aczkolwiek nie pozazdrościliby mu zdecydowanie gdyby wiedzieli, że w relacjach międzyludzkich, życiu prywatnym fortuna absolutnie nie znajduje się po jego stronie.

                - Rachel! Tatuś! – Miroslava była zbyt zaabsorbowana własnymi rozważaniami, aby usłyszeć radosny głos jednej ze swoich córeczek. Dziewczynka popędziła ku ekranowi i wręcz przylgnęła do niego. Z uwagą śledziła każdy krok swojego ojca: po wygranym meczu skierował się w stronę swojego zespołu. Przyjął gratulacje od trenerów, przyjaciół, współpracowników, ale jedna osoba była ponad tym wszystkim, mimo że podszedł do niej na samym końcu… Złączyła swe dłonie na jego karku, odchylając się odrobinę do tyłu, z lubością przyglądając się błyszczącym oczom ukochanego. Ubóstwiała przypatrywać się tryumfującemu tenisiście. – To jest Rach! – Paluszkiem wskazywała oblicze kobiety i uśmiechała się szeroko.

                - Skąd ją znasz? – Trudno było przyrównać rozmiar źrenic jej rodzicielki do czegokolwiek. Pani Federer posadziła na swoich kolanach tę maleńką istotę, licząc na owocne dochodzenie, jednakże nie potrafiła dotrzeć do dwuletniego dziecka, które nieustannie zmieniało temat.

                - Mamo – wyszeptała w końcu Myla, gdy zrezygnowana Mirka zaprzestała śledztwa, sądząc, iż nie uzyska od niej żadnej informacji. – Chcę jechać do taty… I do Rachel. – Serce rodzicielki pękło na miliony kawałeczków i nie miała na myśli nawet zazdrości w najczystszej postaci. Jak mogła je tak unieszczęśliwić? Zaślepiona gniewem nie baczyła na to, czego tak pragną bliźniaczki… A nie łaknęły nic innego jak dobrego kontaktu ze swoim ojcem… I jego kochanką – to było dla niej już zbyt trudne, ale tym razem, spontanicznie i instynktownie, postawiła ich i swoje życie na jedną kartę.

♥♥♥

                Westchnęła ciężko, patrząc na wyświetlacz swojej komórki. Za kilka sekund miała nacisnąć zieloną słuchaweczkę, zadzwonić do Mirki, zrobić coś wbrew woli Rogera, ale nie do końca przeciwko jemu. Miała nadzieję, że jej wybaczy… Nie mogła biernie przyglądać się sytuacji. Jej mężczyzna był w skrajnie złym stanie, zapewniał, że poradzi sobie sam, weźmie sprawy we własne ręce, ale tym razem czuła jego bezbronność jak nigdy dotąd.

                Rozdzwonił się jej telefon. Kto tym razem zapragnął przesunąć w czasie jej interwencję?

                - Chciałabym się spotkać – powiedziała jej rozmówczyni, nie oczekując uprzednio żadnego powitania. Rachel była nie lada zaskoczona, serce biło jej ze wzmożoną prędkością… Znała ten głos doskonale. Słyszała go za swoimi plecami za każdym razem, kiedy spotykała się z Federerem, nierozliczonym z własną przeszłością. Wówczas próbowała go zagłuszyć, teraz w pierwszym odruchu także zapragnęła uciec od niego, rozłączyć się. Przyszło otrzeźwienie, to była niewątpliwie jej ostatnia szansa!

                - Podaj tylko czas i miejsce, zjawię się tam bezzwłocznie. – Była wyraźnie roztrzęsiona. Obawiała się, że może popełnić jakiś niewybaczalny błąd, zaprzepaścić ową sposobność… Ostrożnie dobierała słowa. Rozmówczyni szybko pojęła co działo się we wnętrzu nowojorczanki, przez chwilę jej współczuła…

                - Przylecę jutro po południu do Rotterdamu. – Ich tony były przeraźliwie oficjalne. – Czy uda ci się znaleźć czas na rozmowę?

                - Oczywiście – powiedziała niemalże w tym samym momencie. Podskórnie czuła, że Szwajcarka chce jak najszybciej zakończyć tą niewygodną konwersację. – Mirko – szepnęła nieśmiało dosłownie pół sekundy przed wciśnięciem przez nią czerwonego guzika. – Wiem, że nie mogę od ciebie nic wymagać, ale mam ogromną prośbę. Mogłabyś wziąć ze sobą córeczki? Roger jest naprawdę w słabej kondycji. Choć kilka minut spotkania… - Brzmiała błagalnie.

                - Dobrze. – Nie bez wahania… Panna Wilson nie potrafiła wyrazić swojej wdzięczności. Warto nadmienić, że nie zdążyła tego uczynić, gdyż połączenie zostało przerwane. – Zależy jej na nim, ona go kocha. – Nie sądziła, że kiedykolwiek dojdzie do podobnego wniosku. Jako że faktycznie, w dalszym ciągu, miłowała swojego byłego męża, jego szczęście stawiała na piedestale…

♥♥♥

                - Kochanie, doceniam fakt, że po raz kolejny próbujesz mnie gdzieś wyciągnąć, w coś zaangażować, ale czy nie lepiej byłoby zostać w hotelu?

                - Wiem, że moje poprzednie próby nie były udane, ale przysięgam, że tym razem będziesz zadowolony. – Miał wyraźne opory, ale w końcu jej uległ. Kroczyli ulicami holenderskiego miasteczka, trzymając się za ręce. Bardzo doceniał ten prosty, acz tak wiele znaczący dla niego gest. Przestali się ukrywać przed światem, ich związek stał się jawny… Mógł z dumą zaprezentować otaczającym go osobom kobietę swojego życia. Miało to także drugie dno. Starał się chwilowo zapomnieć, że przez swoją nierozwagę, nagłość utracił możliwość widywania córeczek…

                - Obiecaj, że nie będziesz się na mnie gniewał. Zrobię wszystko co w mojej mocy, żeby było w porządku, ale nie wiem co uda mi się osiągnąć… Czy cokolwiek uda mi się osiągnąć – wykrztusiła, kiedy stanęli przed drzwiami restauracji.

                - Nie rozumiem – przyznał. – I tak nie potrafię się na ciebie gniewać.

                - Zaraz zrozumiesz, obyś wówczas nie zmienił zdania – wyszeptała, popychając drzwi. Zdezorientowany ruszył za nią. Czego tak się obawiała? Co rzekomo mogłoby wyprowadzić go z równowagi?

Chyba nie widok jego dziewczynek… Dwa jasnowłose aniołki skutecznie oderwały jego uwagę od rzeczywistości, przylgnęły do niego całą powierzchnią swoich maleńkich ciał. Wydawało mu się, że śni. Tak jakby nie zdawał sobie sprawy z obecności Miroslavy, czekającej ich rozmowy…

                - Roger, idź z nimi na plac zabaw. – Głos Rach łagodnie go wybudził.

                - Ale jak? – Jego dezorientacja sięgnęła zenitu. Przytulił mocno swoje dzieci jak gdyby się obawiał, że zaraz znikną.

                - Proszę, zaufaj mi…

                Kobiety spoglądały przez okno na mężczyznę, który trafił do raju – przynajmniej takie wrażenie odnosiło się w danym momencie. W opiekę nad Mylą i Charlene wkładał całego siebie: zabawiał je, dbał o ich bezpieczeństwo, dostarczał pokaźnej porcji czułości, troski…

                - Spójrz tylko na nich – poprosiła niepewnie panna Wilson, nie miała pojęcia jak rozmawiać z byłą żoną swojego ukochanego. – Zobacz jacy są szczęśliwi, cała trójka… Nawet nie wiesz jak on ich potrzebuje. Nie zazna spokoju dopóki ich nie odzyska. – Pani Federer nie miała ku temu żadnych wątpliwości. – Moim celem nie było ich rozdzielić, przywykłam do niesprawiedliwości losu… – A może wcale nie powinna przedstawić tego w ten sposób, a raczej oczyścić Rogera z zarzutów, zrzucić całą winę i odpowiedzialność na siebie? Straciło znaczenie… Szwajcarka miała zupełnie inne pytania:

- Od kiedy to trwa?

                Zapanowało niewygodne milczenie.

- Wimbledon, ćwierćfinały, Jo-Wilfried Tsonga – westchnęła ciężko. Miała stale słabnącą nadzieję, iż owa data nie ostała się w odmętach pamięci jej rozmówczyni. Przez półcień panujący w pomieszczeniu nie było do końca pewne jakoby w jej oczach stanęły łzy czy wręcz przeciwnie: tęczówki zapłonęły żywym ogniem. Czuła, że odniosła porażkę… I raczej nic nie dadzą tłumaczenia jakoby w tamtym dniu nic w rzeczywistości między nimi nie zaistniało, że dojrzeli do tego związku znacznie później…