Dziewiąty: “Can’t believe that you’re in my system, can’t believe that you’re in my arms”

                Konferencje prasowe zaskakiwały. Federer początkowo ani myślał o śledzeniu reakcji swoich kolegów, ale pomimo usilnych starań, opinie nachalnie cisnęły mu się do uszu. Niektórzy nie chcieli komentować sensacyjnych doniesień – co z kolei było całkowicie zrozumiałe, zupełnie ich nie dotyczyło; o Rogerze mogliby wypowiadać się w kontekście pobijania kolejnych rekordów, ale jakie znaczenie miała jego kobieta?! Bezpośrednio nie kierowała jego grą, karierą, więc milczeli, jako że wyłącznie dyspozycja Szwajcara winna być tematem rozważań sportowców.

Jeżeli jednak ktokolwiek postanowił zaryzykować, podmiot zainteresowania nie śmiał chociażby marzyć o przychylnym dla niego rozstrzygnięciu sprawy. Wyobraźnia podsuwała mu najczarniejsze scenariusze, wizje osób stawiających mu czoła, komunikujących prosto w twarz jak wielki błąd popełnił. Na szczęście tym razem nie miał racji; był to najprawdopodobniej jedyny moment w jego jak dotychczas trzydziestoletnim egzystowaniu, kiedy to własna nieomylność nie zajmowała priorytetowego stanowiska, kiedy zadowalał go niesłuszny wyrok jaki wydał dopiero co… Doświadczył słodkiej ulgi, ale powinien potraktować to niczym ciszę przed burzą.

Z pokorą wysłuchał kilku ganiących oświadczeń, ucierpiały jego honor, duma, reputacja… Choć właściwie preferowałby doznać podobnych upokorzeń jeszcze wielokrotnie zamiast tego jednego, które ugodziło go prosto w serce. Nie powiedziała mu tego osobiście, nawet nie zechciała ofiarować paru minut konwersacji, wszystkiego dowiedział się z mediów. Brak szans na wytłumaczenie się, dojście do porozumienia, odnalezienie wspólnego stanowiska; ponure oświadczenie, któremu nijak nie zdołał zapobiec…

- Zostawił mnie dla niej! Zawróciła mu w głowie! – Na ekranie hotelowego telewizora pojawiła się Mirka. Odczytanie jakichkolwiek emocji z jej twarzy równało się z cudem. Ogromne okulary przeciwsłoneczne zasłoniły pokaźną część jej lica. Obserwatora wyręczała jednak poprzez ton jej głosu. – Ta mała żmija manipuluje nim! Przekreślił to, co nas łączyło, zostawił swoje dzieci byleby tylko być z nią. Żeby jeszcze naprawdę go kochała… Przecież to oczywiste, że jest z nim dla pieniędzy, rozgłosu… - westchnęła. – Liczyłam na przyjacielskie relacje z moim byłym mężem, ale nie będzie to możliwe. Wybrał ją, podjął świadomą decyzję. Nie łudziłam się, że do mnie wróci, ale sądziłam, że wolne chwile, bez żadnych wyjątków, poświęci naszym córkom. Teraz już wiem, że zakręciła go sobie wokół palca. Nie pozwolę, żeby Myla i Charlene były w jakikolwiek sposób pokrzywdzone, chcę oddzielić je od tej sprawy, zmienimy otoczenie… - Wyraźnie zbliżała się do punktu kulminacyjnego. -  Niech Roger zajmie się swoją ukochaną, dziewczynki nie potrzebują takiego ojca.

- Jak może? – Z ledwością wykrztusił Szwajcar, łzy frustracji zbierały się w jego oczach. – Nie ma prawa mi ich odebrać! – Uderzył pięścią w stół. – Są całym sensem mojego życia, kocham je. Rachel też… To się nie wyklucza! – mówił nerwowo, łaknąc potwierdzenia od Severina, jednego z jego trenerów i bliskiego przyjaciela.

- Spokojnie. Miroslava nie zrobi tego, jest zdenerwowana, to dla niej szok. A nawet jeśli… - Federer natychmiast spochmurniał. – Takie rzeczy ustala się w sądzie. Jesteś idealnym ojcem, dbasz o nie, utrzymujesz… Nie mają ci nic do zarzucenia! Musieliby długo szukać, żeby znaleźć sytuację, w której przedłożyłeś własne dobro ponad je. Podporządkowujesz im nawet swój kalendarz tenisowy, jeździsz tylko na obowiązkowe turnieje…

- Mam kochankę. – wyszeptał i jednocześnie skrzywił się na dźwięk tych słów. – Właśnie tak to się teraz nazywa. Nie liczy się uczucie jakie nas łączy, ta niezwykła relacja… Zdradziłem moją żonę, powinienem trwać przy niej do końca świata… Tego wymaga ślub kościelny. – Niegdyś co prawda dokonał niemej zgody na śledzenie jego skromnego istnienia, naśladowanie postępowania przez wielbicieli, ale miał na myśli tenis! Nie życie prywatne. Tutaj nie był taki pewny siebie jak na korcie, często się gubił…

Mężczyźni usłyszeli pukanie, w drzwiach stanęła panna Wilson.

- Poradzisz sobie, pomogę ci.

- Damy radę. – Nabrał nadziei, słysząc jej słowa. Zapragnął ją przytulić. Posiadał niezłomną pewność, iż jest kobietą jego życia. Chwile takie jak te udowadniały, że jego decyzja nie była niewłaściwa, jedyne miano jakie mogła otrzymać to „przykra konieczność”. Luthi z lubością przyglądał się pięknej scenie.

- Żegnaj, Roger. – Oczy obydwu mężczyzn otworzyły się na maksymalną szerokość. Nie potrafili uwierzyć w to, co usłyszeli. Trener zaczął desperacko śmiać się, to nie mogła być prawda! Natomiast u tenisisty każdy mięsień był napięty, odmawiały mu posłuszeństwa, nie miał możliwości ruchu.

- Rach – wyszeptał.

- Nie mogę pozwolić, żebyś przeze mnie stracił wszystko. – W jednym momencie zniknęła, nagle, jak za pstryknięciem palców; z tego pokoju, z hotelu, z Rotterdamu, z Holandii, z jego życia…

- Dopiero teraz straciłem wszystko.

♥♥♥

                Zupełnie nie rozumiała swoich pobudek, nie wiedziała na co liczy, nie miała pojęcia po co to robi – z pokaźnym zasobem desperacji i innych skrajnych emocji stanęła przed domem Novaka Djokovica w Monte Carlo.

                - Cześć – zaczęła niepewnie.

                - Przyjechałaś po swoje rzeczy? – Jak mogła nakreślić mu cel swojej wizyty skoro sama go nie znała? Coś przywiodło ją tutaj, ale nie zamierzało jej wyznać dlaczego. Przyglądała mu się dłuższą chwilę. Nie biły od niego ciepło, serdeczność. Powinien trzymać swoje uczucia pod wodzą i liczył, że dotrzyma danego sobie przyrzeczenia. Nie był też zimny, oschły; zawładnęła nim stanowczość, dążenie do wyznaczonego celu – jej szczęścia. Nawet jeśli miała go przez to znienawidzić… Łudził się, że kiedyś to doceni.

                Dziewczyna toczyła wewnętrzną walkę z samą sobą. Nie kochała Serba, to było oczywiste; jej sercem niepodzielnie zawładnął Federer, jednakże nie mogła słuchać wyłącznie tego, co dyktowała jej namiętność. Pragnęła ułatwić mu życie za wszelką cenę, przyczynić się do odzyskania przez niego córeczek. Mogła dokonać tego tylko w jeden sposób: usunąć się z jego istnienia. Sądziła, że to najsłuszniejsze rozwiązanie. Czy znowu miała udawać nieistniejące uczucie, wykorzystywać dobroć Novaka, tkwić w związku bez przyszłości? Zapanowało między nimi niezdrowe milczenie, któremu obydwoje się poddali.

                - Wejdź do środka, Rach – powiedział miękko właściciel posiadłości. Powolutku wkroczyła do wnętrz, w których bywała stale przez ostatnie dwa lata. Nic się nie zmieniło, zupełnie nic… Nawet najmniejsze szczegóły pozostały w nienaruszonej formie, tak jak wspólnie to zaprojektowali, obmyślili. Z całą pewnością nie był on rodzajem mężczyzny, który próbuje za wszelką cenę zapomnieć o byłej partnerce. – Jak ci się układa Rachel? Wróciłaś do sztabu Rogera, mam się zacząć go obawiać, będzie chciał za wszelką cenę odebrać mi pozycję lidera rankingu? – zagadnął z uśmiechem, kiedy już usiedli w salonie. Była jakby nieobecna, nie przywiązywała wagi do jego komentarzy. Na kominku zobaczyła ramki, w nich jej zdjęcia. Czy to możliwe, że wciąż ją miłował?

                - Nie zostawiłabym cię dla niego… - Nie zdawała sobie sprawy, że oznajmiła to na głos. Tenisista oniemiał. Na usta cisnęło mu się jedno: „A powinnaś, jak nic innego…”, ale ostatecznie nie dał rady. Wydawać by się mogło, iż dziewczyna się zreflektowała, ale w niedalekiej przyszłości z jej ust popłynął jeszcze bardziej zadziwiający komunikat. – A co jeśli wciąż cię kocham? – Mężczyzna został zbity z pantałyku.

                - A co jeśli kocham cię bardziej i nie pozwolę ci popełnić tego samego błędu dwa razy? Miłość to nie jest bycie z kimś na siłę, polega na uszczęśliwianiu drugiej osoby. Ty i Roger to przeznaczenie. – Być może wciąż cierpiał, wspominając największą porażkę na linii Federer - Djokovic? Żadne sukcesy sportowe nie mogły się z tym równać – ani zeszłoroczny półfinał US Open, ani runda tej samej rangi w Australian Open, ani pomniejsze turnieje… Nie potrafił jednak kierować się swoimi interesami. Przez moment miał taką ochotę i bał się, że zdominuje ona jego heroiczne wyrzeczenia. Odetchnął, kiedy udało mu się ją opanować. – Co zrobisz?

                - Zabiorę resztę swoich rzeczy, wrócę do Nowego Jorku, niezmiennie przegrana. – Czy pragnęła być przyjęta przez niego, wdać się znowu w jednostronną relację? Nie miała pewności. Przez ułamek sekundy poczuła się zbędna, samotna, obojętna, niewiele znacząca… Dopóki nie dotarła do niej prośba mężczyzny:

                - Ten jeden raz nie utrudniaj, on cię potrzebuje.

♥♥♥

                Schodził z kortu, zlany potem, po wymagającym boju z Feliciano Lopezem. Całą swą frustrację przekładał na grę; na konferencjach prasowych natomiast w ogóle się nie pojawiał. Nikogo nie interesowały jego ostatnie wygrane, pobite rekordy, znakomity bilans ostatnich meczów. Dziennikarze pytaliby wyłącznie o romans, reakcje na słowa byłej żony… Być może już wiedzieli coś o rozstaniu z Rachel? Nie zniósłby tego… Korytarz dziwnie opustoszał. Fakt, że ich pojedynek z sesji wieczornej skończył się dość późno, ale o tej porze pracownicy obiektu powinni znużeni spacerować jeszcze w jego wnętrzu. Zatrzymał się na dłuższą chwilę przed drzwiami jego szatni, w kieszeni torby odnalazł klucz, lecz zanim zdołał włożyć go do zamka, poczuł ciepło, ramiona kurczowo obejmujące jego szyję. Był nie lada zdziwiony, momentalnie odwrócił się ku niej.

                - Przepraszam – wyszeptała. – Bałam się, najzwyczajniej w świecie obawiałam się, że mnie zostawisz. Że jeśli nie zrobię tego pierwsza, twoja decyzja będzie następująca… – mówiła na wydechu, jak najszybciej, aby uprzedzić jego słowa czy ewentualne odrzucenie, jej strach nie odszedł w niepamięć.

                - Jesteś niemądra. – Uśmiech rozjaśnił jego twarz. Chwycił ją w ramiona, uniósł ponad ziemię i obiecał, że nigdy więcej nie wypuści. Bez żadnych obiekcji, wątpliwości pocałowała go, dłońmi błądząc w jego wilgotnych włosach. Znalazła swoje miejsce na świecie.

                - Nie zostawisz mnie?

                - Przenigdy.

                Ich dwójka przeciwko całemu światu. To nie mogło, a jednocześnie musiało, się udać.