Epilog: “But when we rise it’s like strawberry fields”

Must be your skin that I’m sinking in

Must be for real ‘cause now I can feel

And I didn’t mind, it’s not my kind

It’s not my time to wonder why

Everything’s gone white

And everything’s grey

Now you’re here, now you’re away

I don’t want this, remember that

I’ll never forget where you’re at

Don’t let the days go by Glycerine

I’m never alone, I’m alone all the time

Are you at one or do you lie?

We live in a wheel where everyone steals

But when we rise it’s like strawberry fields

I treated you bad, you bruise my face

Couldn’t love you more

You got a beautiful taste

Don’t let the days go by

Could have been easier on you

I couldn’t change though I wanted to

Should have been easier by three

Our old friend – fear and you and me

Bad moon white again

Bad moon white again

As she falls around me

I needed you more

When we wanted us less

I could not kiss, just regress

It might just be

Clear, simple and plain

That’s just fine

That’s just one of my names

Don’t let the days go by

Could’ve been easier on you

Glycerine

- To nie jest zbyt romantyczna piosenka – szepnęła Jacqueline do Rafaela. Już wcześniej miała co do tego mnóstwo obiekcji, których nie omieszkała wskazać. Jako zapalona organizatorka podsuwała im miliony innych utworów. Dane zagadnienie pozostało jedynym, w które ostatecznie nie pozwolili jej zaingerować. Gdyby nie powaga tej chwili, ich pierwszy taniec, z pewnością po raz kolejny jej mężczyzna usłyszałby całą litanię tytułów, które w jej mniemaniu lepiej pełniłyby swoją rolę. Pewnie próbowałby ją przekonać, że wybór był następujący ze względu na bliską znajomość z wokalistą. Zdawała się być nieprzejednana i uparcie trzymać swego… Aż do teraz. Panna Moliner była osobą wielce emocjonalną, już w następnej chwili łzy wzruszenia szukały ujścia, co zdołało zmienić jej punkt widzenia? Sposób w jaki na siebie patrzyli, w jaki Roger nucił do ucha swojej małżonce jego ulubiony fragment. Tekst był nacechowany ich wspólnymi przeżyciami. To było jak spisana przez nich historia… Na dwanaście lat przed ich pierwszym spotkaniem. Utwierdzała się w fakcie, że ta miłość to przeznaczenie.

- Jackie, mam świadomość, że to trochę mija się z twoją estetyką, ale zwróć uwagę na słowa… - Nadal chciał delikatnie przetłumaczyć swojej kobiecie słuszność ich decyzji. Wtedy już go nie słuchała. Oczarowana patrzyła na tą idealną parę, ich niemą radość, szczęście, które choć pragnęli ukryć, zdradzało ich w każdym, nawet najdrobniejszym geście. Hiszpan cichutko wymieniał nowe argumenty, nie otrzymując od dziewczyny żadnej reakcji. Kiedy spostrzegł jej wyraz twarzy, zrozumiał jak zbędne były jego wysiłki. Ta dwójka najlepiej, a zarazem zupełnie nieświadomie wyłożyła jej ten temat.

                Lista gości, wbrew założeniom Jacqueline, nie sięgnęła liczby czterocyfrowej. Ta traktowała ich ślub niczym najważniejsze wydarzenie roku, wielokrotnie powtarzała Rachel, że taki dzień spotyka ją tylko raz w życiu. Nowojorczanka nie dała się przekonać. Nazwiska zaproszonych przez nich osób zmieściły się na jednej kartce. Amerykanka z bólem serca wyeliminowała Novaka. Nie chciała dostarczać mu więcej cierpienia niż to było absolutnie konieczne, zmuszać go do patrzenia na ich uśmiechnięte twarze… Tylko najbliżsi. W związku z niewielką liczbą zaproszonych pewien mężczyzna musiał włożyć wiele wysiłku w dotarcie do panny młodej niezauważonym. Pojawił się nagle, bez trudu obrócił ją ku sobie, tak jakby tańczyli… Zdecydowany piruet i patrzyła mu prosto w oczy z mieszanką zdziwienia, niepohamowanej radości, ale i o dziwo irracjonalnego strachu. Nie chciała, aby ktokolwiek zniszczył te szumnie ochrzczone najpiękniejsze dwadzieścia cztery godziny jej istnienia. Bez obaw, on nie był do tego zdolny.

                - Cześć, Rach – powiedział beztrosko na co niestety nie mogła liczyć ona. Jej głos był zawodny, gardło ściśnięte, a słone kropelki zbierały się w oczach. – Nie płacz, proszę… Jeśli tylko zechcesz, zaraz sobie pójdę. – To nie była groźba czy nawet fakt, miało to mieć charakter żartobliwy. Jej dłonie bezzwłocznie, łapczywie objęły jego klatkę piersiową. Tak bardzo chciała mieć go teraz przy sobie. Byłoby to dopełnieniem wszelkiego szczęścia – w jednym miejscu zgromadzili się wszyscy, których kochała. Zaczął się powoli kołysać, uprzednio układając jej dłonie na swoim karku. Tańczyli w rytm bicia jego serca, które niekoniecznie pokrywało się z muzyką, jednakże nie miało to dla nich żadnego znaczenia, nie zwracali uwagi na nic poza nimi samymi.

                - Tak się cieszę, że tu jesteś – wypowiedziała z wielką trudnością.

                - Nie mógłbym zostawić mojej siostrzyczki w dniu jej ślubu. – To było nawiązanie do ich ostatniej rozmowy, bynajmniej takim mianem określił ją wówczas tenisista. Tak bardzo cieszyła się, że nie miał racji, że znowu się spotykają, że nie zrobił użytku ze swojej żelaznej stanowczości i miała nadzieję, że dzisiaj nie powtórzy tych kilku zdań, że już nigdy nie przyjdzie mu na myśl ją zostawić… Patrzyła na niego oczami pełnymi ufności i wiary. – Mogę być twoim bratem? To nadal aktualne?

                - To ty będziesz Novak Wilson czy ja Rachel Djokovic? – Uśmiech jaki rozjaśnił jej twarz przy zadawaniu tego pytania powinien zostać uwieczniony. Niewątpliwie był najpiękniejszym jaki kiedykolwiek dane było zaobserwować. Roger, który spoglądał na „rodzeństwo” z pewnej odległości wcale nie był zazdrosny o jego sprawcę, był mu wdzięczny, bardziej niż dotychczas, bardziej niż będzie w stanie w przyszłości…

                - Teraz to już nieistotne. Nazywasz się Rachel Federer. – Uświadomił jej magię jaka tkwiła w jej nowym mieniu, nie mówiąc tego ani pretensjonalnie, ani z żalem. Wyglądało na to jakoby pogodził się z losem. W następnym zdaniu nadeszło potwierdzenie owej tezy: - Jak już będziecie mieli syna… Nie wiem co na to twój małżonek, ale straci bezpowrotnie tytuł najlepszego w historii. Z takimi genami i doświadczeniem jak wasze… Dodatkowo będzie miał najlepszego trenera na świecie, wujek Djokovic się nim zajmie… - Nie wiedziała nawet czy pragnie mieć dzieci, ale nie to teraz było najistotniejsze. W pewnym momencie zupełnie przestała go słuchać.

                - Zatem byłam panną Djokovic. – Serb przez dłuższą chwilę zastanawiał się jej nad słowami, w myślach gratulując swojej świeżo nabytej siostrzyczce spostrzegawczości. Uśmiechnął się do niej i chwycił w ramiona. Trwali przytuleni do siebie, nie kontrolując mijających sekund, może nawet minut…? W pewnym momencie Serb odezwał się, subtelnie przerywając moment bezruchu:

                - Piosenka się skończyła. Myślisz, że dadzą nam przetańczyć jeszcze jedną czy już przeciągam strunę? – Była gotowa powiedzieć mu, że zostanie u jego boku jak długo tylko ten zechce. – Mam lepszy pomysł: idź teraz do tego pana. – Palcem wskazał na jej małżonka. Wzrok dziewczyny był pytający, przejawiał wszystkie jej obawy. – Nigdzie się nie wybieram.

                - Kochanie, wszystko w porządku? – dopytywał zatroskany Roger.

                - Teraz już tak – wypłynęło z jej ust, kiedy przylgnęła do niego. – Ale nie mów do mnie „kochanie”, tak było przed ślubem. – Patrzył na nią badawczo i z zainteresowaniem. – Jestem pani Federer. – Był dumny. Została jego żoną, przyjęła jego nazwisko… Nie powinno być w tym nic wyjątkowego, już raz przeżywał coś takiego, aczkolwiek było. Jego pierwszy ślub, pierwsza żona w żaden sposób nie dorównywały tym drugim.