Pierwszy: “Walk the streets through seven bars, I have to find just where you are”

                Szwajcarię bez trudu można było pokochać całym sercem. Nie wymagało to nakładów cierpliwości czy szczególnego wysiłku. Koniecznym było posiadanie szeroko otwartych oczu oraz podstaw wrażliwości. Jacqueline wyraźnie padła ofiarą tego niewielkiego, acz urokliwego państewka. Gdyby mogła, zatraciłaby się w przemierzaniu górskich szlaków, obserwowaniu szemrzących strumyków, wodospadów, podziwianiu wspaniałej rzeźby terenu, swoistej roślinności… Dodatkowo zaskakiwała ją mnogość kultur zamieszkujących dane terytorium – Francuzi, Włosi, Niemcy… Wcześniej nie słyszała tylu różnorodnych akcentów w jednym miejscu; nawet podczas Wielkich Szlemów odbywało się to nieco inaczej choć przybywali tam przedstawiciele niemalże wszystkich krajów…

Sięgnęła po telefon, wykręcając od razu odpowiedni numer. Pragnęła to sobie zagwarantować, wykluczyć opcję jakoby miała stchórzyć, zwiedzić piękny Zurych zamiast spotkać się z Rogerem i przez długie godziny przekonywać go do własnych racji. Jeszcze nigdy sygnał oczekującego połączenia nie dostarczał jej tak pokaźnej liczby sprzecznych emocji; nerwowo przełykała ślinę. Słodki smak miejscowej czekolady wciąż gościł w jej ustach. Nie miała wątpliwości, iż była to najlepsza z dotychczas kosztowanych. Usiłowała zapomnieć o presji, skupić się jedynie na wspomnianej słodkości; nagle głos tenisisty wyrwał ją z zamyślenia:

- Halo? – wypowiedział to z identyczną intonacją jak podczas kręcenia reklamy Lindt. Szczerze uwielbiała oglądać Federera rekomendującego jakiekolwiek produkty, przekazywał całego siebie. W tych spotach nie było sztuczności, pozerstwa, szaleńczego biegu za pieniądzem… Jedynie bezpretensjonalny, skromny mężczyzna, którego wypatrywanie na szklanym ekranie było wielką przyjemnością.

Sprzedała mu wymyśloną przez siebie bajeczkę, której ten nie śmiał kwestionować. Podstawowe założenia jej planu bez trudu udawało się realizować, ale co kiedy przyjdzie czas na tą spontaniczną, a zarazem najwięcej znaczącą część? Czy podoła temu zadaniu?

- Moglibyśmy się spotkać?

- Właśnie wyjeżdżam z domu. – W tle usłyszała pomruk silnika najnowszego Mercedesa. – Będę za dziesięć minut. Mam nadzieję, że nie zmarzniesz. Kup sobie gorącą herbatę, potem zabiorę cię na obiad. Nasz szwajcarski klimat nie jest szczególnie łaskawy dla Hiszpanów. – Zaśmiał się pod nosem, wyobrażając sobie wyjątkowo łagodną zimę na Majorce. Tym sposobem zmusił do uśmiechu także pannę Moliner, zarówno dzięki poczuciu humoru, jak i trosce oraz empatii.

Przysiadła na murku, rozmyślając nad brzmieniem jego głosu. Coś jej nie pasowało… Był szczęśliwy? Co prawda nie oczekiwała, że zacznie szlochać do słuchawki... Aczkolwiek brzmiał jak za najlepszych czasów, kiedy jeszcze spotykał się z panną Wilson… Czy potrafił aż tak dobrze grać? A może rzeczywiście odczuwał zadowolenie? Czy miała prawo wkroczyć w jego poukładane życie ot tak?

♥♥♥

                Maniery Rogera za każdym razem były nieskazitelne. W jego towarzystwie każda kobieta czuła się jak księżniczka. Zdjął swej przyjaciółce płaszcz, odsunął krzesło, ale nie to oczarowało ją najbardziej.

                - Jacqueline. – Perfekcyjny, francuski akcent pobrzmiewał jeszcze dłuższą chwilę echem, które pieściło narządy słuchu dziewczyny. Nikt tak idealnie nie wypowiadał jej imienia. Rafael miał na to szczególny sposób, znajdował się poza wszelką konkurencją, ale zaraz po nim, drugą lokatę, dzierżył jej aktualny towarzysz. – Cieszę się, że tu jesteś. – Zerknął na nią znad karty dań. Szwajcar zawsze operował słowami z wielką delikatnością, nie chciał popełniać błędów, być zrozumianym opacznie, zrobić komuś przykrość… Bardzo szanował Nadala, był jedną z najbliższych mu osób, zatem w swych wypowiedziach zachowywał wielką rozwagę.

                Panna Moliner zdawała się dostrzegać jego zakłopotanie. Swobodnie położyła swoją dłoń na jego ręce, wykonując w międzyczasie okrężne ruchy palcami. Usiłowała go rozluźnić.

                - Czym się tak denerwujesz? Może powinieneś być w domu? – Pragnęła jedynie wybadać sytuację, nie czuła się z tego powodu winna, ani troszeczkę! - Przepraszam, wyrwałam cię tak bez zapowiedzi. Pewnie masz jakieś swoje obowiązki, plany… Z Mirką…?

                - Nie – zaprzeczył momentalnie.

                - Mam nadzieję, że nie mówisz tego z grzeczności. – Ciągnęła dalej temat. – Myślę, że masz świadomość, iż na Majorkę możesz wpaść w każdym momencie. Ty, Feliciano, David, Rachel… Jesteście naszymi najlepszymi przyjaciółmi. – Celowo wymieniła jej imię na końcu, specjalnie akcentując, oby tylko go nie przeoczył… I owszem, wedle jej przewidywań: dotarło to do niego, natychmiast spuścił wzrok, wczytując się z zainteresowaniem w menu.

                - Może zamówimy fondue? Miałaś okazję kiedyś go skosztować?

                - Tak, pewnie. – Nie chciała od razu wprowadzać między nimi nerwowej atmosfery. Właściwie w ogóle nie miała zamiaru się z nim kłócić, ale czyż nie będzie trzeba przekazać mu pewnych komunikatów w sposób bardziej dobitny niż dotychczas? Jak wrócić na odpowiednie tory, do tematu jego największej miłości? Tym razem los był bardzo łaskawy dla brunetki. Zagadnienie powróciło niczym bumerang.

                - Co u Rafaela? Planujecie ślub, gołąbeczki? – zapytał.

                - A polecasz? – Nachyliła się nad nim. – Co dało ci małżeństwo z Miroslavą? Jeśli dostarczysz nam odpowiednich argumentów, na pewno to rozważymy. – Być może był to cios poniżej pasa…?

                Westchnął ciężko.

                - Jackie, czy ty myślisz, że ja nie wiem dlaczego tu jesteś? Sprawdzasz mnie. I pewnie byłbym zły, cholernie zły, ale to nie ma najmniejszego znaczenia… Nie możesz mi pomóc, zmarnowałem sobie życie na własne życzenie, przez nieodpowiedzialność… Jestem idiotą, nie musisz mnie w tym utwierdzać. Wypominam to sobie każdego dnia. – Ukrył twarz w dłoniach.

                - Roger… Ja nie miałam tego na myśli. - Jakimkolwiek ciepłym gestem chciała wyrazić swe wsparcie.

                - Błagam cię. – Podniósł wzrok. – Powiedz mi co u Rachel, jak ona się z tym czuje, czy jakoś się jej ułożyło, czy jest z nim szczęśliwa, czy go kocha? – Z jego ust płynął potok pytań, wątpliwości, które miały dla niego fundamentalne znaczenie.

♥♥♥

                Odwiedzili jego posiadłość, by kontynuować trudną rozmowę. Jego małżonki na szczęście nie było w domu. Zaprosił ją na górę, do pokoju córek.

- Wiesz dla kogo to robię? – W oczach Szwajcara zbierały się łzy frustracji. Zazwyczaj umiał panować nad swoimi emocjami… Lata praktyki na kocie czyniły go prawdziwym mistrzem kamuflażu. Tym razem jednak zaistniała okazja, aby otworzyć się przed kimś, pragnął klęknąć i dziękować Jacqueline za wkroczenie na jego zawiłą drogę, którą kroczył samotnie. – Rezygnuję z własnego szczęścia, poświęcam się, gram, udaję… Właśnie dla nich, dla nikogo innego... Nie liczy się Mirka, nie liczą się moje pragnienia, chęci, uczucia… Nie jestem już najważniejszy, są one.

                - I zamierzasz tak całe życie?

                Wiedziała, że Roger w swoim wnętrzu skrywa całe pokłady samozaparcia. Był w stosunku do siebie bardzo wymagający, nigdy nie odpuszczał… Wbrew owym ustaleniom nie potrafiła sobie wyobrazić Federera, który w ten sposób marnuje dziesiątki lat, męcząc się przy boku Miroslavy, cierpiąc istne katusze, spoglądając z pozorowaną obojętnością na pannę Wilson u boku Novaka bądź innego mężczyzny…

                - A Rachel?

Tenisista nie odezwał się ani słowem, skierował wzrok ku dwóm śpiącym, jasnowłosym aniołkom jak gdyby poszukiwał w nich siły i motywacji na kolejne dni, do dalszej walki, podejmowania wysiłku…