Trzeci: “Half the time the world is ending, truth is I am done pretending”

               Życiowe zawiłości zwykł rozpatrywać w trzech równorzędnych płaszczyznach: oddzielnie jako przeszłość, teraźniejszość oraz przyszłość. Tym sposobem odnajdował pozytywy, stopniowo przechodził nad daną kwestią do porządku dziennego, uczył się trwać w niesprzyjających okolicznościach… Wbrew wszelkim opiniom było mu to wręcz niezbędne, dostarczało wytchnienia. Uzależnił się od badania zagadnienia we wspomniany sposób. Obecnie wyłącznie owa strategia przynosiła pozytywne skutki. Nie były to ogromne sukcesy. Wydawało się, iż momenty, podczas których raczył zebranych swym najpiękniejszym uśmiechem, minęły bezpowrotnie. Miał nigdy więcej nie zaznać szczęścia w pełnym tego słowa znaczeniu. Poczucia rzeczywistości dostarczały mu zaledwie opisane analizy, nie pozwalały odpływać w świat równie pięknych jak i bolesnych refleksji; mężczyzna skupiał się na prozaicznych zajęciach, realizował najprostsze cele… Usiłował odnaleźć sens, ale najwyraźniej utracił go bezpowrotnie. Każdy dzień był wyzwaniem, coraz trudniejszym… Nie mógł się jednak poddać. Nie robił tego dla siebie – Charlene Riva i Myla Rose. Wmawiał sobie, że właśnie dla nich i dzięki nim pokona napotykane przeszkody. „To niemożliwe” było stwierdzeniem, które jak najszybciej winne było zniknąć ze zbioru używanych przez niego zwrotów.

                Istniało jednak coś, przez co nie mógł wdrożyć swych postanowień. Pomimo najszczerszych chęci, zaangażowania, poświęceń… Rady, zalecenia Jacqueline prześladowały go od kilku miesięcy. Powracały do niego, nie pozwalały zapomnieć o swoim istnieniu. Zapragnął posłać je w przestworza, w niebyt… Tak jak podczas swych najlepszych akcji na korcie, kiedy z satysfakcją mógł patrzeć jak przeciwnik nie potrafi odebrać zaserwowanej przez niego piłki. Chciał pozbyć się presji, odepchnąć ją jak najdalej od siebie wzorem żółciutkiego maleństwa. Gdyby tylko przeciwności losu udawało się rozwikłać za pomocą forehandu czy backhandu… Wówczas zdołałby wyjść z każdych tarapatów. Z tą myślą zasnął. Ulga, ukojenie, odpoczynek – dany stan od niepamiętnych czasów kojarzył mu się z takowymi określeniami, jednakże tym razem i Morfeusz postanowił go zawieźć, paskudnie z niego zakpić… Gdzie zgubił charakterystyczną dla siebie łaskawość?

                Znajdował się na korcie, w jego ukochanym miejscu na Ziemi. Czuł się nieco nieswojo, ale nie lękał się niczego. Jego własna, sportowa „scena” wyzwalała w nim same ciepłe emocje. Bez trudu mógłby rozpoznać w jakim kraju i obiekcie się znajduje, ale nie to było tutaj najważniejsze. Obraz miał być raczej symboliczny. Słyszał stłumiony głos, jednakże jego źródło pozostawało bliżej nieokreślone. Nagle przeciwnik pojawił się znikąd. Nie znał go, nie spotkał nigdy wcześniej, żadne z jego skojarzeń nie były celne… Rdzawe włosy i zadziwiająco ciemne, wręcz czarne, płonące oczy. Obydwoje znaleźli się przy siatce.

                - Zagramy – oznajmił stojący naprzeciwko. Wyrzucił rakietę w powietrze. Zanim ponownie wpadła w jego dłonie obróciła się trzy razy wokół własnej osi. Jeśli tą sztuczką miał zamiar zaszokować Federera zdecydowanie mu się to nie udało. Nie robiło to na nim żadnego wrażenia. Sam dysponował obszerniejszym wachlarzem trików. Tylko zbliżająca się wypowiedź miała szansę faktycznie oddziaływać na Szwajcara… - Nie będzie to mecz o puchar, o tytuł, o pieniądze… Nie zyskasz nic materialnego. – Nagroda nigdy nie była dla niego kluczowa, jednakże idea wyjątkowego pojedynku bezgranicznie go interesowała.

                - Co jest zatem elementem przetargowym?

                - Ty. Będę mógł się przekonać czy już naprawdę się skończyłeś, czy zmarnowałeś ofiarowane ci szanse, czy całkowicie przegrałeś swoje życie… - zaśmiał się złowrogo, spoglądając na niego z wyższością. Roger był totalnie zdezorientowany. Dostrzegł to jego rywal. – Zasady takie jak zwykle, z resztą przekonasz się podczas gry.

                - Roger Federer to serve! – Usłyszał z głośników. Rozejrzał się wokół. Nigdzie nie było sędziego, publiczności, ekipy donoszącej piłki… Zupełna pustka. Tylko on i tajemniczy tenisista po drugiej stronie siatki. Nie słyszał żadnych dźwięków poza swym oddechem czy nazbyt przyśpieszonym biciem serca. Noc stawała się faktem. Niebo przybrało atramentowy kolor, brakło na nim gwiazd… W dłoni śniącego pojawił się wysłużony Wilson. Rakieta, która była niezawodna w najcięższych momentach. Nie znał możliwości konkurenta, ale dzierżony przez niego przedmiot dostarczał wiary we własne umiejętności, dodawał otuchy, był jego jedynym sprzymierzeńcem…

                Mecz toczył się na niewiarygodnym poziomie. Nie przypominał spotkania z najwyżej rozstawionymi graczami; był o niebo lepszy. Długie wymiany, szaleńcza prędkość wzrastająca z każdym kolejnym uderzeniem, rotacja awansująca… Rozgrywka była dość wyrównana. Obydwoje wygrywali swoje podania.

                - Out! – Po przeciwnej stronie kortu rozległ się krzyk, dając Nieznajomemu przewagę. Roger automatycznie uniósł rękę w górę. Protestował. Nie przerzucił jej bezmyślnie poza wyznaczone miejsce, na pewno…

                - Challenge? – Współzawodniczący wzruszył ramionami z obojętnością. – Masz trzy, dobrze nimi dysponuj. – Federer nie przejął się ostrzeżeniem, potwierdził swoją decyzję i skierował wzrok na ekran ponad nimi. Ku zdziwieniu nie ujrzał na nim lotu piłki, tego czy zmieściła się w korcie czy też spotkała się z podłożem tuż za linią ani chociażby napisu o tym informującego… Zamiast tego jego wzrok pieściły obrazy z panną Wilson w roli głównej. Ich pocałunki, spacery, czułe gesty, rozmowy, wspólnie spędzone noce… Poruszyło go to do granic. Dotychczas nie pozwalał sobie na rozpamiętywanie najpiękniejszych chwil. Jego oczy zaszkliły się, na ustach natomiast pojawił się łagodny uśmiech. Przez chwilę poczuł się dobrze. Gdyby tylko tego nie stracił… Rywal pokręcił głową bez zrozumienia. – Przegrałeś to, tak jak tą piłkę. Zniszczyłeś wasz związek. Mam nadzieję, że chociaż żałujesz. – Kpiący głos przeszył Rogera. Bez słowa wrócił do gry, koncentrując na niej swoje zmysły. Nie mógł tracić więcej punktów, ulegać słabościom… Musiał dobiegać do każdej piłki, atakować do skutku… Czekał na okazję, podczas której na nowo będzie mógł zobaczyć twarz swej ukochanej choćby na tym telebimie skoro nie na żywo… Jej oczy z miłością i szacunkiem wpatrzone w jego osobę, dłonie łapczywie go obejmujące, uśmiech zarezerwowany tylko dla niego... Motywowało go to do coraz bardziej heroicznego wysiłku.

                Nie wytrzymał. Przerwał wymianę na własne ryzyko, oskarżając przeciwnika o popełnienie błędu. Zrobiłby wiele, aby ponownie ją ujrzeć. Nie wspominając już ile poświęciłby, aby wziąć ją w ramiona… Nigdy, przenigdy by jej nie wypuścił…

                - Numer dwa – Tryb nie był do końca jasny. Nie było to ani twierdzenie ani pytanie w najczystszej postaci. – Wedle twojej taktyki: poprzedni był oczywiście przeszłością, teraz czas na teraźniejszość. – Usłyszał łkanie. Kiedy tylko jego źrenice zatrzymały się na ekranie, zdał sobie sprawę jak bardzo ją skrzywdził. Płakała, przez niego. Przyglądała się jego zdjęciom i nie potrafiła powstrzymać łez. Nie mogła wyobrazić sobie momentu, kiedy spotkają się podczas turniejów, szczególnie wielkoszlemowych. Musiała udawać, że jest jej kompletnie obojętny, unikać go… Tak wiele ją to kosztowało. – Jeśli myślałeś, że ona będzie szczęśliwa z kimkolwiek innym to wiesz już jak bardzo się myliłeś. – Sądził, że Djokovic zapewnia jej cokolwiek zapragnie, dostarcza wszelkich dóbr, że jest jej z nim o wiele lepiej niż kiedykolwiek w ich związku. – Swoje rozterki znasz, ale z chęcią cię nimi pomęczę. – Federer natychmiast zamknął powieki, przycisnął dłonie do uszu.

                - Błagam, oszczędź mi… Doświadczam tego na co dzień. I już naprawdę nie daję rady… - Teraz miał już tylko nadzieję na ujrzenie przyszłości. Oby była lepsza… - Czy możemy wrócić do gry? – zapytał z dozą pokory. Przyjął informację jakoby utracił następny ważny punkt. Nie dawał już rady, padał z nóg. Cudem utrzymywał się przy życiu. Żadne inne spotkanie nie wykończyło go do tego poziomu. Ostatkiem sił docierał do piłek gasnących w ostatniej chwili, pod jego nogami, przebijając co poniektóre dziwnym przypływem fartu. Czekał na błąd rywala. Tylko tyle był w stanie zrobić. Wreszcie! Jak na jego życzenie… Miał stuprocentową pewność. A cieszyła go jeszcze bardziej nietypowa forma challenge’u. Przyszłość… Beztroskie życie, willa z przepięknym ogrodem, Rachel nucąca swe ulubione piosenki, oni spędzający razem każdą chwilę, oboje nieopuszczający siebie nawet na sekundę… I zapewnienie o bezgranicznym oddaniu wypowiedziane przez kobietę jego życia. „Kocham cię” brzmiało w jego uszach echem przez dłuższy czas nawet po zakończeniu swoistego pokazu.

                - No, no… W twym przypadku ryzyko popłaca. – Z uznaniem zaklaskał parokrotnie w dłonie. – Zdobywasz punkt. Zastosuj to po przebudzeniu zamiast spuszczać głowę! Wszystko zależy od ciebie. Musisz wziąć życie w swoje ręce! – Postać tenisisty zniknęła, lecz nie był to koniec. W jego stronę jak szalone ruszyły żółte kuleczki, a każda z nich przekazywała inny komunikat. Przeważał jeden:

                - Walcz.                                                                                                                                                                             

                Obudził się, zwolniony z pogoni za wyimaginowanymi piłkami. Przez chwilę myślał, że najbardziej powikłany i wymagający etap już za nim. Nie miał racji… Najgorsze dopiero go czekało. W nocy zdołał sobie uświadomić swe uczucia, plan działania… Tyle. Teraz winien był to wykonać.

♥♥♥

                Znajdowali się w eleganckich wnętrzach kancelarii adwokackiej. Zarówno twarz męża jak i żony były bez wyrazu, patrzyli tępo w jeden punkt, odpowiadając zdawkowo na pytania prawnika.

                - Zapewnię jej wszystko, czego zapragnie, oddam dom w Bottmingen, Wollerau albo Zurychu. Możemy ustalić sumę, którą będę wysyłał jej co miesiąc; większe wydatki oczywiście się w to nie wliczają, to całkiem dodatkowo. Zrobię co w mojej mocy byleby nie ograniczyła mi kontaktu z córkami. – To była zdecydowanie najdłuższa z wypowiedzi Federera. Reszta ograniczała się do „tak” albo „nie”.

                Mężczyzna w średnim wieku przeprosił obecnych i wyszedł na chwilę z biura, zostawiając ich zupełnie samych. Zapanowało wyjątkowo niewygodne milczenie, właściwie wcale nie rozmawiali o tej sprawie. Tenisista tylko ogłosił to swej małżonce, nie dyskutowali nad tym wcześniej.

                - Roger?

                - Tak? – Z trwogą spojrzał na jej oblicze.

                - Dlaczego? - Westchnął. Mógł się tego spodziewać.

                - Mirko, nie zasługuję na ciebie. Nie potrafię pokochać cię pełnią mojego zimnego jak lód serca. Jesteś wspaniałą kobietą. Doceniam jak wiele dla mnie zrobiłaś, ale nie mogę przyjąć jeszcze więcej dobra do ciebie, nie ofiarując niczego w zamian. Przepraszam, nie jestem ci w stanie zapewnić mojej miłości, nie wiesz jak bardzo bym tego chciał… - I to właśnie była cała prawda. Gdyby tylko nauczył się ją wielbić… Wszystko potoczyłoby się inaczej.