Czternasty: "Day we'll fade away, today's the day we'll find our way grown"

                Wzrok Rachel był nieobecny. W jej źrenicach niemalże udawało się zaobserwować jak ciężką, wymagającą wielu poświęceń, walkę toczyła sama ze sobą. Krzątała się pomiędzy najbardziej skrajnymi wnioskami, usiłując odszukać drogę, która wreszcie zawiedzie ją do mety tego wycieńczającego wyścigu. Była zmęczona ciągłym błądzeniem. Słowa Chrisa jawiły się jej niczym promyk słońca, żółciutkie źródło nadziei… Chciała rzucić się mu na szyję w podzięce za przekazanie tak istotnych informacji, ale czyż naprawdę na to zasługiwał? W jej oczach Roger urósł wręcz do rangi… Tutaj natrafiła na poważną wątpliwość; cóż znajduje się wyżej aniżeli najważniejszy mężczyzna w całym jej życiu, jej ukochany…? Wzruszenie odbierało jej głos, zakłócało trzeźwe myślenie...

                - Skąd to wiesz? – zapytała cichutko, ledwo przełamując idealną ciszę jaka zapanowała po wypowiedzeniu ostatnich wyrazów. Musiała się upewnić. Mogła mieć tylko nadzieję, że jej kolega nie postanowił potwornie z niej zadrwić. To całkiem wykluczone. Nie miał pojęcia jak ważnym to było dla niej zagadnieniem. – Przecież nie chwali się tym faktem, nie opowiada wszystkim napotkanym… - Wróciła ze swojej osobistej krainy szczęśliwości do bardziej racjonalnych argumentów, aby dokładnie skonfrontować sprawę. W myślach błagała, ażeby zaprzeczył jej wątpliwościom, oferując bilet do, opuszczonego parę sekund temu, arkadyjskiego zakątka.

                - Kilka dni temu żaliła się Dianie. Przypadkiem wszystko słyszałem. – Panna Wilson dokładnie znała te jego "niespodziewane zdarzenia", które rzekomo szalenie go zaskakiwały. Miał bardzo ciekawską naturę, ot co. Jakiekolwiek z jego wytłumaczeń stawało się w takowych okolicznościach całkowicie zbędne, ale ten jeden raz postanowiła nie podcinać mu skrzydeł. Z wdzięczności… Zapragnęła ulotnić się zanim eksploduje niepohamowaną radością i wystawi swe uczucia na ewentualną szyderczość.

                - Muszę wracać do pracy, tobie także radzę pójść za moim przykładem. – Uśmiechnęła się delikatnie do rozmówcy. Była daleka od wydawania mu jakichkolwiek poleceń, chciała po prostu w ten oto żartobliwy sposób dać mu do zrozumienia jakoby nieco samotności było w tej chwili elementem fundamentalnym. Poczęła iść wzdłuż korytarza, ten natychmiast ruszył za nią. Przez dłuższy moment przyglądał się jej twarzy, próbując wyłapać choćby najdrobniejszą modyfikację jak chociażby niepozorne zmarszczenie brwi. – Czemu tak mi się przypatrujesz? - Próbowała opanować zirytowanie.

                - Dlaczego tak bardzo dbasz o interesy Federera? – Była zdezorientowana, lecz później zrozumiała jego intencje. Z jakiego powodu on za każdym razem musiał dzielić się z nią swoimi płytkimi rozważaniami, kretyńskimi dowcipami? Z bezradności zapragnęła uderzać głową w pobliską ścianę. – Póki co wydawać rozkazy może mi wyłącznie sam zainteresowany, ewentualnie jego kobieta… Właśnie! Skoro masz takie władcze zapędy niedługo będziesz mogła konkurować o to miano. – Politowanie było tym, co w danej chwili wyrażały jej tęczówki. Pewność siebie, która przywarła do niej podczas rozmowy z Rafaelem pozostawała niezachwiana. Nie było mowy o nerwowym rozglądaniu się po pomieszczeniu czy roztrzęsionym głosie. Chris coraz poważniej ją podpuszczał. – Relacja Roger-Mirka rozpadnie się jak domek z kart…

                - Marnujesz się tutaj, kolego. Otwórz poradnię – zadrwiła, trzaskając drzwiami od jej apartamentu. Jakie szczęście, że już się go pozbyła…

***

                 Jej pościel nosiła na sobie intensywny zapach Rogera. Wdychała tą piękną woń, zapominając o całym, bożym świecie, zmartwieniach jakie towarzyszyły jej ostatnimi czasy… Podmiotem jej rozmyślań był właśnie szwajcarski tenisista i dosłownie nic nie mogło przeszkodzić jej w owych fantazjach. Nawet Mirka, której władza nad jego życiem jakby się ulotniła… Był cały jej! Tak właśnie teraz się czuła i miała w tym sporo racji.

                - Mój mężczyzna, Roger Federer – powtarzała wielokrotnie rozmarzona, a dostarczało jej to ogromnej satysfakcji. Wyobrażała sobie, kiedy oficjalnie będzie mogła przedstawić go tym mianem.

                Czy pan Federer zakończył swój związek z Miroslavą? Nie. Zatem cóż mogło tak cieszyć Rachel? Na myśli miała oczywiście wyrzeczenie jakiego dopuścił się jej ukochany. Wyobrażała sobie intonację jaką jej rywalka kładła na poszczególne słowa podczas swych zwierzeń: „Nie sypia ze mną od… Dawna”. „Jak dawna?” –mogłaby dopytywać zatroskana Diana, jej niedoszła szwagierka. „Od dwudziestego piątego sierpnia” – wyszeptała wstydliwie; komunikat rozbrzmiewa się echem, które przez parę sekund nie cichnie. Jest melodią dla uszu panny Wilson. Ta data jest dla niej szczególna jeszcze z jednego powodu: wtedy właśnie wyznał jej swoją miłość, nie była to zbędna kurtuazja, nie przesadzał, nie kłamał, nie powiedział tego, aby zamknąć jej usta… Naprawdę to czuł. I właśnie to dało jej siłę do… Natychmiast wybiegła z pokoju, kierując się ku szatni Serba.

***

                Stanęła naprzeciw niego. Próbowała przyjąć twarz pokerzysty, stać się obojętną, odciąć od siebie jakiekolwiek uczucia… Jakże różne było to od jego postawy. Nie pragnął nic więcej jak wziąć ją w ramiona, przytulić. Nie domyślał się, że to właściwie jego ostatnia szansa na tego typu gesty i nie zdołał wykorzystać jej w sposób należyty.

                - Novak, z nami koniec – wyszeptała beznamiętnie.

                Spojrzał w jej skute lodem oczy.

                - Zatem wiesz…

                Wówczas nie zwróciła na to uwagi; była w euforii, wolna, niemalże mogła rozpocząć swoje idylliczne życie u boku Rogera. Nie miała jednak świadomości ile jeszcze razy wróci do tej niepozornej wypowiedzi w przyszłości.