Czwarty: "Premeditation will kill the trust, with every second collecting dust, I feel so bloated and weary"

- Rachel – szeptał Roger, próbując jak najmniej gwałtownie obudzić swoją przyjaciółkę.

                - Idź potrenować – jęknęła ledwo słyszalnie. Szczelnie zakryła twarz poduszką, przyciskając ją mocniej w okolicach uszu, aby stłumić jego głos. – Przyjdź jak skończysz. Wtedy porozmawiamy.

                Był nieprzejednany. Jej odmowa wcale go nie zniechęciła, wciąż się uśmiechał i ponawiał próby. Wiedział, że kiedyś mu ulegnie. Jak w większości podobnych przypadków… Zmęczenie nigdy nie było dla niej wystarczająco dobrym argumentem, także był pewien, że zaraz wyskoczy spod kołdry i zapyta ze wściekłością w głosie „Dobrze, wstałam. Czego ode mnie oczekujesz?”. Ten nastrój jednak szybko minie i wkrótce po tym będzie radośnie kroczyła u jego boku.

                - Mam propozycję nie do odrzucenia.

                - Już miałeś parę takowych… - Uniosła się na łokciach, przecierając zaspane powieki. Pokręciła głową z politowaniem, ale jednocześnie uśmiechnęła się. Połowa sukcesu.

                - I pragnę ci przypomnieć, iż wszystkie jak do tej pory spotkały się z twoją aprobatą. Dokładnie tak będzie i tym razem. – Te jego półsłówka, ukryty sens, niewypowiedziane intencje… Coraz skuteczniej rozbudzał jej ciekawość i miał tego pełną świadomość.

                - Weź Mirkę – Natychmiast zaprzeczył jej inicjatywie, co w jakiś sposób ją ucieszyło. Przynajmniej prowadził jeszcze normalne życie, nie zachowywał się niczym opętany czy upojony miłością. Cóż, wywiad wywiadem… Chciała zapomnieć mu to „przewinienie”.

                - Kiedyś coś ci obiecałem i zamierzam doprowadzić tą sprawę do końca. – Wstał z jej łóżka, na rogu którego siedział aż do tej chwili. – Za dziesięć minut widzę cię na dole, gotową do wyjścia. – Energicznie trzasnął drzwiami, co ostatecznie ją rozbudziło. Rozejrzała się po pomieszczeniu. Na krześle nieopodal spoczywał zestaw nowych, sportowych ubrań zapakowanych w folię z logiem Nike. Roger lubił, kiedy jego zespół prezentował się nienagannie, więc przed każdymi zawodami wręczał im buty, dresy, kilka koszulek… Miała już tego naprawdę pokaźną kolekcję. Bez większego ociągania udała się do łazienki, gdzie przywdziała szaro-koralowy zestaw. Długie, jasne włosy związała, założyła czapkę sygnowaną nazwiskiem Federer. Właściwie to jedyne co wychodziło stricte od niego. Nie miał w swoim dorobku jeszcze damskiej kolekcji.

                Tenisista czekał na nią w fotelu. Zauważywszy schodzącą na dół dziewczynę, spojrzał na zegarek.

                - Mamy nowy rekord! – wykrzyknął. – Siedem minut i dwadzieścia dziewięć sekund!

                Zignorowała jego komentarz.

                - Gdzie jedziemy o tej morderczej porze? – zapytała, minąwszy uprzednio designerski zegar wiszący w holu, jednocześnie przeklinając w myślach swojego pracodawcę za zamiłowanie do wstawania o świcie. Inaczej: nie miałaby nic przeciwko, zazwyczaj nie hałasował, siedział w ciszy i oddawał się chociażby lekturze, ale dzisiaj najwidoczniej zapragnął kogoś do towarzystwa… Padło na nią.

                Bez słowa wyjaśnienia otworzył drzwi frontowe i gestem nakazał przejść przez próg jako pierwszej. Na podjeździe znajdowało się srebrne BMW. Roger zawsze wynajmował samochody, kiedy był poza domem. Uwielbiał zwiedzać okoliczne zabytki jeśli czas mu na to pozwalał, fotografować te słynne miejsca, budowle…

Wsiedli do auta. Mężczyzna uśmiechnął się, słysząc dźwięk silnika. Uwielbiał tę markę, dlatego właśnie ją reklamował. Nie był osobą, która poleca coś, do czego nie jest święcie przekonana. Do pozostałych produktów nie nakłoniły go nawet największe sumy.

- Możesz iść spać, obudzę cię jak będziemy na miejscu. – Cały czas się uśmiechał.

- Co cię tak cieszy? – zapytała.

Wyglądało to tak jakoby losy się odwróciły. Jeszcze kilka miesięcy temu to ona pocieszała go. Czy teraz jego kolej?

- Wszystko, Rach, dosłownie wszystko. – Jakoś jej to nie przekonało… Utkwiła wzrok w jezdni. - Martwi cię coś? – Spojrzał na nią, zwalniając nieco.

Byli w bliskich relacjach, więc teoretycznie mogła mu to wyjawić, ale po co? Przecież nie potrafiłby jej pomóc, nie oczekiwała litości… Musiała poradzić sobie z tym sama.

- Dlaczego nie trenujesz? – Zmieniła temat. Popatrzył na nią podejrzliwie, ale nie drążył.

- Teraz jak widzisz zajmuje mnie coś innego. – Puścił do niej oczko, jednakże szybko się zreflektował. - Zanim zaczniesz ciskać ze mnie piorunami, powiem ci, że umówiłem się z trenerem na piętnastą. – Uśmiechnęła się. Umiał ją rozweselić, ale na dłuższą metę to było zbyt mało…

***

                - Odprowadzenie nadgarstka, pętelka, uderzasz wcześnie przed sobą i wysokie wykończenie na lewym ramieniu. Łatwe, prawda? – Prezentował jej swój nieskazitelny forhend, licząc, że ta pojmie go błyskawicznie. – Idę na drugą stronę kortu i zaczynamy. Gotowa? – Pokręciła głową z obawą. – Jaka była kolejność? – Z trudem ją wyrecytowała. – Dobrze. Pamiętaj o tym podczas gry. – Posłał ku niej pierwszą piłkę.

                Ta inicjatywa skazana była na porażkę… Ale zacznijmy od samego początku. Kiedy Federer zaparkował przed Stade Roland Garros była wręcz pewna, że czekają ją nudne spotkania z wpływowymi ludźmi, narady czy negocjacje. Nic zaskakującego…

                - Kogo dzisiaj mam przekonywać do naszych racji? – zapytała odruchowo.

                - Nie jesteś tutaj w sprawach służbowych – odpowiedział mężczyzna, wyjmując kluczyki ze stacyjki.

            - Mam zapoznać się z obiektem? – w dalszym ciągu zgadywała. – Przecież już raz tutaj byłam… Zapomniałeś?

                - Także nie. Chodź za mną, zaraz się wszystkiego dowiesz.

                - Może jakaś podpowiedź, zagadka…?

                - Rach, zmiłuj się. Trochę cierpliwości… Jeszcze parę minut.

                Stanęli przed recepcją obiektu, tak zwykło się tutaj nazywać biurko za którym siedziała wszystko wiedząca istota. Rozpoznała go od razu.

                - Dzień dobry. Kort siedemnasty. – Podała mu pęk kluczy.

                - Mam obejrzeć twój serwis? Chcesz ode mnie jakiś porad? – dopytywała, próbując nadążyć za nim. – A gdzie twój trener?

                -Z nim spotykam się o piętnastej jak już wspominałem. Teraz to ty zagrasz ze mną – wyjaśnił jak gdyby nigdy nic.

                Jej oczy były wielkie ze zdumienia. Pewnie dorównywały rozmiarom talerzy…

                - A tak naprawdę? – Łudziła się, że jednak żartuje.

            - Serio, serio – powiedział, manewrując przy zamku od drzwi hali. – Będzie fajnie, przekonasz się. – Zaśmiała się nerwowo. – Zapraszam do środka, Mademoiselle. – Podszedł do niewielkiej skrzyneczki wiszącej na ścianie, otworzył ją i zajął się serią przycisków. Czuł się tutaj jak w domu, znał każdy zakamarek. Po chwili w pomieszczeniu zajaśniało.

                - Do dzieła! – krzyknął podekscytowany. 

                W pierwszej chwili uważnie słuchała jego wskazówek, podpowiedzi. Bez względu na jej poważne podejście do sprawy, w dalszym ciągu nic jej się nie udawało.

                - To nie ma sensu!

                Wściekła cisnęła rakietą o nawierzchnię kortu, a czerwona mączka wzbiła się w powietrze,osadzając się stopniowo na jej jasnych butach. Szybkim krokiem ruszyła ku drzwiom wyjściowym. Chciała jak najszybciej wydostać się z hali, zejść z oczu Federerowi, który niefortunnie dręczył ją pytającym wzrokiem. Oczywiście nie chciał tego, ale był niczym sparaliżowany, nie mógł kontrolować swojej mimiki. Zawsze idealnie potrafili się porozumieć. Co zmieniło się ostatnimi czasy? Dręczyły go rozważania nad tym zagadnieniem. Czy zrobił coś nie tak? Czy w jakiś sposób ją uraził? Kłócenie się z nią było ostatnią rzeczą jakiej pragnął.

***

                Rozjuszona kroczyła długim korytarzem owego sportowego obiektu. Próbowała odnaleźć w sobie spokój, więc oddychała głęboko i rozglądała się na boki, usiłując wyszukać przedmiotu, który pochłonąłby jej uwagę i pozwolił zapomnieć o osobistej porażce. Na ścianach, zarówno po lewej jak i po prawej stronie mnożyły się zdjęcia słynnych tenisistów, ich stroje czy sprzęt. Nie chciała minąć fotografii Federera, a że dokładnie wiedziała, w którym miejscu ta się znajduje, ruszyła w zupełnie przeciwnym kierunku. Zwolniła, w ciszy przyglądała się dawnym zawodnikom, tęskniąc za czasami dzieciństwa, kiedy to tenis był tylko i wyłącznie pasją, zabawą oraz w żaden sposób nie przypominał przykrego obowiązku. Sądziła, że to nigdy się nie zmieni, ale zaniepokoił ją fakt, iż w całkiem niemożliwy do wytłumaczenia sposób zaczęła zmierzać ku temu. Biały Sport spowszechniał, przestał być czymś wyjątkowym, to nie to samo co Wimbledon, na który niegdyś czekała przez cały rok… Miała to na co dzień, a do tego dodatkowo: presję, stres i brak sposobności na prowadzenie zwykłego, rodzinnego życia, za którym po prostu zaczęła tęsknić. Uznawane niegdyś za tak nużące, a teraz tak potrzebne.

                Gwałtownie przyśpieszyła kroku tak jakby za wszelką cenę starała się uciec przed natłokiem myśli, wspomnień, które mimo całej nienawiści do przeszłości, były po stokroć piękniejsze niż teraźniejszość. Alejka była całkowicie pusta, więc pozwoliła sobie także na przymknięcie oczu. Kiedyś to naprawdę pomagało. Wyobrażała sobie, że jeśli ponownie je otworzy, dręczące ją kwestie zostaną daleko z tyłu. Wszystko będzie w porządku, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Jednakże kiedy ponownie uchyliła powieki ujrzała wyraźnie niepocieszonego Novaka Djokovica, który szeptał coś pod nosem w swoim ojczystym, niezrozumiałym dla niej języku. Jednego mogła być pewna: nie było to nic miłego, nie po tym jak z jej winy zaliczyli spotkanie pierwszego stopnia z podłogą.

                - Przepraszam – zaczęła zawstydzona. – Naprawdę przepraszam.

Początkowo był wyraźnie zdenerwowany, ale kiedy zauważył jej rosnące zażenowanie uśmiechnął się delikatnie, czego zdawała się nie zauważać, wzrok miała utkwiony w przestrzeni. Momentalnie stanął na własnych nogach i jej także pomógł się podnieść. Niezdarnie próbowała wytłumaczyć mu się, a jego coraz bardziej ta sytuacja bawiła, w końcu roześmiał się życzliwie.

- Spokojnie, nie żywię do ciebie urazy. Spieszyłaś się, to zrozumiałe. Taka specyfika tej pracy… - odpowiedział, a dziewczyna poczuła niejaką ulgę. Wyciągnął ku niej dłoń i przedstawił się machinalnie. Właściwie nie było to konieczne, gdyż znał go cały tenisowy światek, ale najwyraźniej robił to z przyzwyczajenia. Był uroczy i absolutnie nic nie wskazywało na samouwielbienie, które tak wytykały mu media…

- Rachel Wilson. – Jego oczy były wielkie ze zdziwienia. „Chyba nie jestem jeszcze aż tak słynna”– przemknęło jej przez myśl na wspomnienie reportażu o Rogerze. – „To wykluczone.”

- Córka tego Wilsona? – Dobitnie zaakcentował wyraz „tego”, wskazując na ścianę, gdzie kilometrami rozciągała się taśma z logo firmy. Chciał zwymyślać siebie za pierwszą reakcję w stosunku do niej. Jedno słówko tej pozornej księżniczki i jego najważniejsze kontrakty, sponsorzy przepadłyby na zawsze. Wracając do tematu: było to najsłynniejsze przedsiębiorstwo zajmujące się rakietami, torbami, naciągami, owijkami, całym oprzyrządowaniem większości najsłynniejszych tenisistów… Absolutny lider niemający sobie równych.

- Nie, skądże. Ale przyznam, że pięknie było zobaczyć ciebie takim. – Jej twarz nie przejawiała żadnych negatywnych emocji, odeszły one w niepamięć. Wspominane przez nią jeszcze chwilę temu błahostki nie liczyły się, panował względny błogostan i oby trwał jak najdłużej. – To bardzo popularne nazwisko.

- Novak! – krzyknął ktoś z drugiego końca korytarza i wyszedł mu naprzeciw. Trener. – Czas ucieka…Nie dokonaliśmy rezerwacji na cały dzień. Gdybym wcześniej uświadomił sobie, że jesteś taki rozmowny to pewnie bym to zrobił… Reszta też chce poćwiczyć. Federer właśnie skończył, po nas wchodzi Berdych, a wiesz doskonale, że on nie przepuści ani minuty. Jeszcze każe nam zejść przed czasem, abyśmy idealnie zamietli kort – parsknął na wspomnienie czeskiego gracza. Chyba nie był tutaj zbytnio lubiany… Rachel jeszcze nie miała okazji poznać go bliżej, ale po wszelkich „zapowiedziach” wątpiła w przyjemną konwersację z nim.

- Przepraszam. –Zdaje się, że prosił o wybaczenie jednocześnie swojego mentora jak i nowo poznaną dziewczynę. – Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy. Może wpadniesz do mnie na któryś z treningów…? Jeśli oczywiście masz ochotę.

- Chętnie – odrzekła, zdając sobie sprawę z faktu, iż przynajmniej ten jeden raz ma szansę nie czuć się tak potwornie samotna. Uczestniczył w tych samych turniejach co Roger, z małymi wyjątkami, ale z pewnością udałoby się im przeżyć tą niepozorną rozłąkę. Może mogliby się zaprzyjaźnić? W jej głowie rodziły się naiwne nadzieje, lecz mimo ich aktualnego statusu była bardzo szczęśliwa. Uśmiechnęła się do swoich myśli i popędziła w stronę samochodu Federera. 

***

                - Roger, przepraszam – szepnęła szczerze skruszona, kiedy to usadowiła się w jego aucie. Zebrał cały sprzęt i czekał tu na nią od dłuższego czasu, rozmyślając o swojej nieszczęsnej idei oraz o relacjach między nimi, które zmieniły się i to wcale nie na lepsze. – Najwyraźniej jestem beznadziejna jeśli chodzi o tenis, nie wracajmy do tego, proszę. – Położyła swoją dłoń na jego i obydwu ich przeszyło przyjemne ciepło. Uśmiechnął się delikatnie.

                - Ty i „beznadziejna” to dwie skrajności. Po prostu coś poszło nie tak. – Wzruszył ramionami z udawaną obojętnością choć trudno było mu przejść nad tym do porządku dziennego. – Spróbujemy następnym razem.

                - Nie będzie następnego razu – zaprzeczyła stanowczo, lecz grzecznie.

                - Będzie. – Puścił jej oczko. – W mniej stresujących okolicznościach.

                - Rog…

                - Tak?

                Przez chwilę zastanawiała się czy nie powiedzieć mu o spotkaniu z Djokovicem, ale stwierdziła, że nie warto snuć przypuszczeń, rozsiewać plotek, kiedy ich relacja jest chwiejna, niestabilna, a może nawet w ogóle nie istnieje…? Tylko ,że skoro zaczęła to musiała mu coś powiedzieć. Chwilę zastanawiała się nad tym, przeklinając w myślach swój niewyparzony język.

               - Wyzwę cię kiedyś na pojedynek jak już będę naprawdę dobra. I z resztą pokonam cię z kretesem. Przygotuj się na tą drastyczną porażkę – mówiła z udawaną powagą.

                Roześmiał się.

                - Takiej Rach mi brakowało – westchnął.

               - Najwyraźniej wróciła. I póki co nigdzie się nie wybiera, a teraz do dzieła: wygrajmy ten turniej! – Była równie radosna jak za pierwszym razem, kiedy się spotkali. Bił od niej optymizm. Paskudny nastrój odszedł w niepamięć. Teraz nic nie mogło jej wyprowadzić z równowagi, zasmucić, przygasić… Cóż, po raz pierwszy od dłuższego czasu była naprawdę szczęśliwa.