Jedenasty: "Pass up this opportunity to let myself be heard, can't breathe at all"

                Decyzja Rachel wydawała się być przesądzona, oczywista. Dziewczyna sukcesywnie wyzbywała się wszelkich wątpliwości, popierając je argumentami z ostatnich dni spędzonych z Federerem sam na sam… Tygodnia w jego obecności nie potrafiła przyrównać do żadnej z dotychczas zaznanych rozkoszy. Dlaczego zatem zamiast „wydawała się” nie nastąpiło określenie jednoznacznie stwierdzające werdykt?

                Problem pojawił się, kiedy zdecydowanym krokiem podążała w stronę Djokovica podczas przygotowań do turnieju w Cincinnati. Wspierana uprzednio przez Rogera uznała tę konwersację za zwykłą formalność. Niezbędną, lecz niewiele znaczącą. Jakże fatalnie się pomyliła… Przeceniła swoje rzekome opanowanie, zobojętnienie… Zresztą nie przygotowała go na tą rozmowę. Bez chłodnej zapowiedzi zwiastującej burzę stulecia… Powitał ją tak jak to miał w zwyczaju, przyciągnął kobietę do siebie, szepcząc czułe słówka i w międzyczasie całując po szyi. Spodziewała się nie poczuć nic szczególnego i pewnie nie było to pełnowartościowe uczucie jakim darzyła go na starcie ich poważnej relacji. Ukłucie żalu, smutku... Nie mogła, nie potrafiła zburzyć teraz ich znajomości… Czyżby miała zbyt miękkie serce? Jedno jest pewne: nie chciała go ranić, skazywać na cierpienie. Niestety już zapoczątkowała ten proces, zatrzymanie było niemożliwe, niczym domino… Na dniach miał runąć jego światopogląd, wiara w ludzi… I ona miała to spowodować.

                - Kochanie. – Słowa zabrzmiały, odbijając się wielokrotnym echem. Tylko od czego? To zdecydowanie była tylko jej chora wyobraźnia; czarne chmury gromadzące się nad jej głową. Wiedziała, że zaraz go straci. Nigdy więcej nie będzie między nimi jak obecnie, nie zwróci się do niej takowym określeniem… „Zjeść ciastko i mieć ciastko” – teraz pragnęła tego bardziej niż kiedykolwiek. – Rach. – Pomachał jej ręką przed oczyma. Najwyraźniej w swych rozważaniach podryfowała zbyt daleko. – Chciałbym cię o coś prosić.

                - Tak? – Po raz pierwszy tego dnia spojrzała mu prosto w oczy. Patrzyła na jego wysiłki. Kłopotał się jak nigdy wcześniej, zastanawiał się jak najlepiej to przedstawić, ująć w słowa. – Novak, spokojnie. – Jakim prawem pouczała go w ten sposób skoro sama była chodzącą bombą zegarową? Z przejęciem musnęła dłonią jego twarz. – Zatem co chciałeś mi powiedzieć? – dopytywała. Czym się tak denerwował? Mogła tylko przypuszczać, że czeka ich jakaś poważna rozmowa,rozstanie…? Przecież mógł być niezadowolony z ich związku. Obawiała się, nie chciała do tego dopuścić, ale czyż to nie ułatwiłoby sprawy? Z przerażeniem czekała na ujawnienie jego zamiarów. Gdyby tylko wiedziała jak jej rozbiegane myśli ubarwiły całą sytuację…

                - Wiem, że pracujesz dla Federera, pragniesz być mu posłuszna, wierna i to jest całkowicie zrozumiałe, nie zamierzam tego podważać… - Zawahał się. Wziął głęboki oddech.

                - Jest jakieś „ale” – Nie było do końca jawne czy owa wypowiedź miała być twierdzeniem, czy pytaniem. Presja wciąż nie ustępowała. Irracjonalny strach wręcz przybierał na sile. Do czego zmierzał? W myślach już układała listę usprawiedliwień, co było niewykonalne. Jak znajdować wymówki skoro nawet nie miała świadomości co mężczyzna chce jej zarzucić? Mogła się domyślać. Zdrada, ta noc… Ale jak się o tym dowiedział?

                - Jej, dziewczyno, nie martw się, to nic złego… - Zachowanie panny Wilson sprawiło, że stał się trochę bardziej pewny siebie niż jeszcze parę chwil temu. – Czy u ciebie coś nie tak? Stało się coś niedobrego? Chodzi o Rogera? A może ktoś inny cię wkurzył? Z kim mam pomówić? Nikt nie będzie denerwował mojej kobiety… - Był niezawodny. Sprawiał, że uśmiechała się od ucha do ucha. Tym razem szczerze, zdejmował z niej część negatywnych emocji. Kochała te jego słowotoki, zaangażowanie, troskę… I pomyśleć, że miało nie pozostać po tym nic innego jak nienawiść i tęsknota. Chciała odsunąć to w czasie jak najdalej. Kiedy zapewniła go, że wszystko w porządku, przeszedł powoli do sedna sprawy. – Czy mógłbym cię zaprosić na mój mecz? Jeden z pierwszych, dowolny, którykolwiek sobie zażyczysz, oczywiście nie przeciwko Federerowi o ile w ogóle spotkamy się na korcie… Usiadłabyś po mojej stronie; uwierz mi, że nie mam większych marzeń.

                - Dobrze, Nole, dobrze – odpowiedziała po długim namyśle, burzliwym rozważaniu nad wszystkimi ewentualnościami. Łaknęła jego bliskości, spędzania z nim czasu…Przewidywała jak boleśnie się to skończy, kiedy przyjdzie do ostatecznego pożegnania… Jednakże nie potrafiła się przed tym ustrzec.

                - Nawet nie wiem jak ci dziękować…

***

                Mecz nie był szczególnie emocjonujący. Djokovic wyszedł na prowadzenie już po dziesięciu minutach gry, przewagi nie wypuścił z rąk do końca pierwszego seta, w drugim także nie pokazał litości. Można by długo rozprawiać o jego fantastycznej technice, staranności z jaką uderzał w piłkę… Rachel w myślach zapisywała takowe spostrzeżenia, ale nie miała stuprocentowej pewności czy kiedykolwiek podzieli się nimi z Rogerem. Miała zbyt duży szacunek do Serba. Szczególnie, że sam, bez większej pomocy, doszedł do tego momentu w jego karierze.

                Publika powoli opuszczała stadion. Z podziwem patrzyła na tenisistę; uwielbienie jakie ofiarowali mu fani, a on zwracał je im z nawiązką. Starannie wypisywał dedykacje na ich koszulkach, czapkach, zdjęciach, plakatach… Kiedy już wszyscy się ulotnili, na jednym z zielonych krzesełek została tylko Rachel.

                - Przepraszam za to, jak widzisz mam w stosunku do nich trochę zobowiązań. - Nie powinien mieć przez to wyrzutów sumienia. Uwielbiała tak empatycznych facetów... - Ale teraz poświęcę całą uwagę mojej księżniczce. Biegnę do ciebie, kochanie! – Wskazał na swoją kobietę i cofnął się parę metrów,aby wziąć większy rozbieg. Pokręciła głową z niedowierzaniem, dając mu do zrozumienia, że jego wysiłki są zbędne.

                - Nie mów, że będziesz przeskakiwał przez barierkę… - krzyknęła.

                - Owszem, dla ciebie wszystko. – Zanim zdążyła zaprotestować, mijał już bramkę bez najmniejszego problemu. Wybuchnął tryumfalnym śmiechem, kiedy jego sztuczka zakończyła się sukcesem. – Nie byłem do końca przekonany, że to się uda, nigdy tego nie próbowałem. – Uśmiechnął się do niej niewinnie.

                - Wariat… Jak będziesz dostarczał mi takich "ekstremalnych" przeżyć to nie wiem ile jeszcze z tobą wytrzymam. – Odwróciła się w drugą stronę, udając obrażoną. Zachichotał i powolutku, małymi kroczkami, przełamywał tą wyimaginowaną „barierę” między nimi. Ciepłe gesty były bardzo skuteczne. – Dobrze, już dobrze… - Nie mogła dłużej udawać gniewu, musiała jak najpełniej korzystać z ostatnich chwil spędzonych w jego towarzystwie. – Gratuluję doskonałego meczu, supergwiazdo.

                - To tylko twoja zasługa. Sądziłem, że nigdy nie usiądziesz w mojej loży. – Panna Wilson uśmiechnęła się do niego, usiłując ukryć objawy niezręczności, aby żadne gesty nie mogły jej zdradzić… - Nawet nie wiesz ile to dla mnie znaczy.

                - Nie przesadzaj… - Zarumieniła się na dźwięk jego słów. – Co do twojej techniki ma jakaś dziewczyna? Jej obecność czy absencja? Grasz perfekcyjnego tenisa, ot co.

                - Możesz się ze mną nie zgadzać, kłócić, ale ja nie zmienię zdania. To wszystko jej zasługa. Tak bardzo ją kocham – powiedział, kierując swe rozmarzone oczy ku niebu. Wyglądało to bardzo teatralnie. – Tylko czy ona jest tego świadoma?

                - Jest. – Ścisnęła mocno jego dłoń. - Uwierz mi, a zresztą... Ona czuje to samo. - Patrzyli sobie długo w oczy i skończyło się tak jak zawsze. Pocałował ją z czułością, Rach walczyła z sobą, ale jedyne co mogła zrobić to całkowicie się mu poddać, korzystać z tego co jej ofiarował.

***

                Rozpamiętywała zdarzenia dzisiejszego dnia, romantyczną aurę jednego z ostatnich takich spotkań z Djokovicem… Kiedy to została raptownie sprowadzona do pionu, do rzeczywistości. Roger… Miał nadzieję, że dzisiaj skończy się pewien etap, że przybliży to ich do celu…

                - Jak śmiesz mi to wyrzucać? A ty i „ona”? – Postanowiła nie wymawiać imienia Mirki na głos. Każde wspomnienie tej kobiety niosło za sobą falę potwornych wyrzutów sumienia, bólu, którego nie potrafiła zrozumieć, unieść. „Jak mogła jej to zrobić?” – podobne pytania bombardowały ją od środka. Nawet jeśli, delikatnie mówiąc, nie przepadała za nią… Spojrzała na Rogera w nadziei na jakikolwiek przejaw zrozumienia. Spodziewała się, że przytuli ją do siebie mocno, odgarnie włosy z twarzy, z jej oczu wyczyta całą wściekłość i frustrację, poprzysięgnie natychmiastową zmianę ich fatalnego położenia, a następnie pocałuje z ogromną czułością, sprawiając, iż ta faktycznie powierzy w nim całe swoje zaufanie. Jednak to nie przychodziło. – Co to za problem? „Z nami koniec” i po kłopocie. – Parafrazowała jego własne słowa. Obydwoje mielitego świadomość. Nie czuła się w porządku, pogrywając z nim w ten sposób. Do niego natomiast dochodziły powoli pretensje Rachel, układając się stopniowo wspójną całość. Wiedział, że sam jest winien tej sytuacji. – Dlaczego to musi być takie chore? – wyszeptała desperacko.

                - Myśl co chcesz, mów co chcesz, ale nasz związek nie jest chory! – zaprotestował ostro. Patrzyła na niego zdziwiona, zdezorientowana, niemalże błagając o sprecyzowanie tematu. – Ani dziwny, ani popieprzony, ani cokolwiek przyjdzie ci jeszcze do głowy. Chwilowo jest... Specyficzny. – Swą wypowiedź zaopatrywał w najmniej dosadne słowa, rezygnując z tych, które mogłyby zostać zrozumiane opacznie. – To się zmieni, uwierz mi. W najbliższym czasie.

                - Tylko dlaczego ja muszę być prekursorem? Mi z Novakiem będzie z pewnością tak samo ciężko jak tobie z… - Urwała w pół słowa, aby nie narażać siebie na powrót najcięższych zagadnień. – Czasem mam wrażenie, że wymagasz ode mnie rzeczy niemożliwych. – Spuściła głowę, imitując nagłe zainteresowanie swoimi nowiutkimi butami Nike Lunar Speed 3. Właściwie pragnęła nieprzerwanie spoglądać na jego twarz, mimikę… Tenisówki zdecydowanie nie były od tego bardziej interesujące, ale chciała udowodnić przed nim i przed sobą samą, że jej wola nie jest wcale taka słaba. Opuszkami palców musnął linię jej żuchwy, starając się sprawić, aby ich tęczówki się zrównały. Mierzyli siebie wzrokiem. Nie starali się wykazywać nadmiernej wrogości, próbowali nie zdradzać się z własnymi emocjami do momentu,w którym mężczyzna przerwał ciszę.

                -Rach, zrobię to, tylko potrzebuję czasu…

                -Ja też, Roger, ja też…