Dwunasty: "Tongue inside my mouth is not for sale, any spirit left in me is fading fast"

                Trwali w tak dziwnej, swoistej, niezrozumiałej relacji, że każdy, kto dobrze im życzył, namawiałby ich do zakończenia tego związku jak najszybciej, zduszenia w zarodku jakiegokolwiek uczucia zanim to wzajemne, chore uzależnienie sięgnie zenitu i nie będą potrafili żyć bez siebie. Gdyby ktokolwiek wiedział… Wyłączając Rafaela, którego początkowo Roger poinformował machinalnie, zaprzeczając później wszystkiemu. Choć może lepiej, że nie mógł zabrać w tej sprawie głosu…? Radziłby im brnąć w ten wyniszczający proces, słuchać tylko i wyłącznie serca; taki był właśnie Hiszpan – typowy optymista, zakochany bez pamięci w swojej Jacqueline, obydwoje spoglądali na świat przez różowe okulary, byli wiecznie uśmiechnięci i bez trudu potrafili podać choćby najbardziej błahy powód swojej radości. „Bo nie pada”, „Bo gram jutro na czerwonej mączce”, „Bo po meczu wychodzimy razem na kolację” – Dla Panny Wilson i Pana Federera byli oni niedoścignionym wzorcem, lecz ich sukcesu najwyraźniej nie byli zdolni powtórzyć. Istniał cień szansy, ale na drodze zbyt dużo przeszkód… Novak, Mirka, przekonania Szwajcara, jego nadmierna, chwilami wręcz niezdrowa, empatia oraz brak stanowczości Rachel. Rosła w niej frustracja, która od dawna nie miała ujścia. Negatywne emocje mogły z niej ulecieć jedynie w obecności Rogera, ale cóż jeśli spotykali się coraz rzadziej? Figlarny los postanowił skutecznie utrudnić im istnienie albo boleśnie udowodnić, że nie są sobie pisani…? Gdy tylko się pojawiał, padała mu w ramiona, ten obsypywał dziewczynę milionami pocałunków, wymieniali się czułymi gestami. Z tym, że owe widzenia trwały pięć, siedem minut, przy wielkim szczęściu do godziny. Parokrotnie zwróciła na to jego uwagę, ale uciął dyskusję, prosząc by nie dramatyzowała. Kiedy jeszcze zapewnił tym swoim miękkim głosem, że wkrótce będzie w porządku… Nie miała wyboru. Była cała jego.

                - Dobrze mi tu z tobą – wyszeptał, bawiąc się włosami kobiety. To niewątpliwie była jedna z dłuższych wizyt choć miała świadomość, że w kolejnych minutach jej największy skarb niepostrzeżenie wyślizgnie się z dłoni. Obawa była tak silna, że nie zerkała na przesuwające się wskazówki ściennego zegara. Próbowała tego uniknąć za wszelką cenę. Modliła się gorliwie, aby nie odezwał się jego telefon. Bardzo ceniła takowe chwile, nawet jeśli trwali w całkowitej ciszy… Była kojąca. Może, pomijając to, rzeczywiście wolałaby, aby mężczyzna szeptał do jej ucha ciepłe słówka…? Choć nie, to przynajmniej nie rozbudzało wizji jakoby Miroslava miała każdego dnia słyszeć podobny zestaw. Nie była jedyną. To było tak upokarzające. – O czym myślisz? – zagadnął.

                - O niczym specjalnym. – Siliła się na beztroski ton, jednakże jego powątpiewający wzrok utwierdził ją w niepowodzeniu owej akcji. – A o czym mogę myśleć? – Nie chciała rozpętywać między nimi kolejnej burzy, ale ostatnimi czasy miała kutemu naturalną zdolność. Spojrzała mu głęboko w oczy. – Roger, ja nie chcę na ciebie naciskać, ale… - Stchórzyła. Wbiła wzrok w jakiś odległy obiekt. – Przepraszam, zapomnij.

                - Rach, nie jestem w stanie powtarzać tego codziennie. To znaczy mógłbym, oczywiście, ale czy faktycznie ci to pomoże? Zrobię wszystko co sobie życzysz, tylko błagam, nie bądź smutna, łamiesz mi tym serce, wiesz, że nie pragnę niczego innego jak cię uszczęśliwić. – Siliła się na uśmiech. Wiedziała, że bardzo się starał. – Zobaczysz… Nasze wyrzeczenia, wyobraź sobie ich efekt… To będzie niewiarygodne. Docenimy to po czasie; a teraz mam do ciebie ogromną prośbę: proszę, zamknij oczy. – Zaufała mu, bardzo obrazowo opowiadał o ich domniemanej przyszłości. Opisywał ich dom, ogród… - A potem będziemy mieć córkę… Albo i syna. – Otworzyła powieki natychmiast, przyglądała mu się zdziwiona. Sprawiała wrażenie jakoby pragnęła go zapytać „Czy jesteś tego pewien?”, kiwnął głową jak gdyby była to najbardziej prozaiczna, niewątpliwa sprawa. Jej twarz rozjaśniała. – Dlaczego moje plany tak cię rozbawiły? – Jego usta także miały kształt podkówki.

                - Bliźniaczki. – Mrugnęła porozumiewawczo w kontekście żartu.

                - Co tylko sobie życzysz… - Skłonił się przed nią. Choć wyglądało bardzo teatralnie, jego gesty były przesadzone i wszystko wokół wskazywało na dowcipne okoliczności całego przedsięwzięcia… W tych czterech wyrazach kryły się jego prawdziwe intencje. Spełnić jej marzenia, dostarczyć upragnionych dóbr – to właśnie był jego cel, którego realizacja stała się dla niego sprawą honoru. – Szczerze ubóstwiam ten wyraz twarzy i zrobię co w mojej mocy, aby pozostał taki jak najdłużej. 

***

                Kiedy mogłoby się wydawać, że zaczyna się układać… To moment połowicznego tryumfu,ale czyż nie warto wstrzymać się z uzewnętrznieniem swych uniesień do momentu zdobycia stuprocentowej pewności? Wówczas przynajmniej nie odbywa się to równie ogromnym kosztem, a rozczarowanie przybiera inną formę, bardziej łagodną. Być może następnym razem nie popełnią tego samego błędu?

                - Rachel, przyszedłem się pożegnać. – Oznajmił przybity, pojawiając się w drzwiach jej apartamentu. Zaniepokoił ją. Odpadł z turniejowej rywalizacji, na pewno nie był z tego powodu najszczęśliwszy, ale nie sądziła, że mogło go to aż tak zdołować. Miała świadomość, że na piedestale stoją Wielkie Szlemy i to właśnie im podporządkowuje tegoroczny kalendarz. Zatem… - Będziesz zła. – Nie musiała dopytywać, żeby wiedzieć, że ma to jakiś związek z Mirką.

                - Sypiasz z nią, spędzasz całe dnie… Czy może być coś gorszego? Uodparniam się, a przynajmniej próbuję… – Za wszelką cenę próbowała pozbyć się sarkastycznego wydźwięku, ale cóż… Równało się to z cudem. Oczywiste, że będzie miała na skutek tego potworne wyrzuty sumienia, ale dlaczego w międzyczasie nie nakłonić by do podobnych przeżyć także i jego? Może doszedłby do konkretnych wniosków?  

                - Dlaczego musisz być taka pretensjonalna? – Zdołowanie, z najwyższymi honorami,ustępowało miejsca rozgniewaniu. – Nie wyjeżdżam bez powodu.

                - Jasne – syknęła. Odwróciła się do okna, rozstawiła szeroko drżące dłonie i położyła je na parapecie, starając się opanować niepowołane ruchy. – Wystarczy,że Vavrinec kiwnie palcem, a już jesteś przy jej boku. Dla mnie nie jesteś zdolny do takich poświęceń, cokolwiek by się działo…

                - Zawsze możesz szukać pocieszenia u Novaka – warknął przytłoczony pokaźną ilością argumentów, jakie dostarczyła mu w ciągu ostatnich dni. Jej źrenice rozszerzyły się, badawczo śledziła każdy centymetr jego oblicza; miała nadzieję, że mężczyzna cofnie swe słowa, ale to nie przychodziło.

                - Świetnie – zadrwiła. – Jeśli takie jest twoje pojmowanie to mnie rzuć! – krzyknęła. – Najzwyczajniej w świecie, powiedz, że z nami koniec. –Podpuszczała go coraz bardziej, prowokowała. W danej chwili nie pragnęła więcej jak wiedzieć na czym stoi. – Ja nie mam zamiaru być drugą, piątą, ósmą… Nie będę się ukrywać, spotykać się z tobą potajemnie. Nie jestem po to, abyś pojawiał się tylko wtedy, gdy masz na to ochotę, oczekujesz słodkich słówek czy seksu. Mam uczucia, zaskakujące? – Coraz bardziej ironizowała. Zbliżał się punkt kulminacyjny. – Nic do mnie nie czujesz! Wmawiając sobie jakąkolwiek namiętność, nie oszukujesz mnie, oszukujesz samego siebie. Żegnam. – Wskazała mu drzwi. Był zaskoczony mnogością podanych przez nią dowodów, zszokowany oskarżeniami, próbował poukładać sobie to w głowie, posegregować… Bez wymiernych skutków. Otwierał usta, na nowo je zamykał; nie był w stanie wyznać czegoś, co posiadałoby większy sens. Oszołomienie sięgało zenitu.

                - Nic do mnie nie czujesz. – Zabrzmiało w jego wnętrzu jeszcze raz i ponownie, i znowu, i od początku, i coraz głośniej, i bardziej dobitnie, i z obojętnością, i z przejęciem, i z drwiną. Nie wytrzymał tego.

***

                W jej nowojorskim mieszkaniu wszystko przypominało weekend spędzony z Rogerem. Przed oczami pojawiały się jej obrazy – widziała go przy ekspresie do kawy, wychodzącego z łazienki obwiązanego ręcznikiem w pasie, oglądającego zdjęcia w salonie… Słyszała jego słowa – od tych szalenie ważnych zapewnień po zwykłe komunikaty. Nawet te z jego ust brzmiały magicznie… Czuła go. Jego intensywny zapach, szczególnie w łóżku… Ten cudowny aromat w poduszkach, kołdrze. Zdawało się jakoby ta woń obejmowała ją, chwilami sądziła, że znajduje się w jego ramionach. „Niemożliwe, to nigdy nie będzie realne” – mówiła do siebie, lecz mimo to oddawała się urojonym rozkoszom. Usłyszała telefon.

                - Nole? – szepnęła z nadzieją. – Przepraszam, że śmiem cię o to prosić, ale bardzo cię tutaj potrzebuję. Wiem, że masz własne obowiązki, dom, chcesz odpocząć po turnieju, ja to naprawdę rozumiem i nie obrażę się jeśli odmówisz, ale…

                - Rach – przerwał jej subtelnie. – Będę tam jak najszybciej.

                Za to go kochała, za jego spontaniczność, oddanie, wierność… Potrafiła znaleźć miliony powodów. I właśnie to ją niepokoiło. Rogera miłowała bezinteresownie, nie chodziło o jego cechy charakteru, własności… Uczucie do Djokovica nieprzerwanie popierała sytuacjami, postępowaniem Serba, wartościami jakimi się kieruje… Szwajcara nie wielbiła za coś, lecz mimo przeszkodom, przeciwnościom. Wedle definicji prawdziwej miłości. Uświadomiła to sobie. Tylko czy nie jest za późno?

                -Dziękuję. Czekam na ciebie.

                Jest, zdecydowanie jest.

                Otworzyła szeroko szyby, pragnąc, aby do jej skromnych wnętrz wpadło świeże powietrze. Zawsze przyrównywała to z nowym początkiem. Oby tak właśnie było i tym razem… Z tymi pomieszczeniami łaknęła obecnie kojarzyć tylko Novaka. Tylko jak wyrzucić z myśli Federera? Liczyła na otrzeźwienie za sprawą chłodnego zefirku wpadającego przez okna.

                - Wciąż dla niego pracuję – westchnęła sama do siebie po zakończonej rozmowie telefonicznej. – I widzimy się podczas US Open. – Jej wysiłki, próby zapomnienia… Na marne. Myślenie dziewczyny sprowadzało się do tenisa, a z Białym Sportem nierozerwalnie związana była jej największa miłość – Rog.

***

                - Nigdzie się stąd nie ruszam – oświadczył Novak, porywając w ramiona swoją ukochaną. Spoglądała na niego z politowaniem, ale jednocześnie nie mogła powstrzymać uśmiechu i rozpierającej jej radości. Pozytywne myślenie powracało, a ona rozkoszowała się tym błogim, słodkim stanem.

                - Nie skuszą cię najlepsze hotele, kryształowe żyrandole, szampan, krewetki, truskawki…? – Wymieniała superlatywy zamieszkiwania w apartamentach pokroju Marriottu, Ritza… - Ja mogę ci zaproponować tylko chińskie zupki, jedzenie z mikrofalówki, moje niewielkie, sypialniane łóżeczko… - Więcej nie musiała mówić. Szczególnie to ostatnie zagadnienie przechyliło szalę zwycięstwa na stronę jej czterech kątów. Mężczyźni… Kiwnął głową w odpowiedzi na jej uprzednie wątpliwości.

                -Tak jest idealnie.

***

                Nigdy wcześniej Roger nie był bardziej nieproszonym gościem niż w tym momencie…

                - Co ty tu robisz?!

                - Musimy wyjaśnić sobie parę spraw. – Jego ton nie przejawiał agresji, jej natomiast wręcz nią emanował. Zatarasowała mu drzwi ramieniem. Nie chodziło nawet o ogólną wrogość, Novak był w środku… Po co było jej spotkanie na szczycie, jeszcze więcej problemów? Zresztą pragnęła odpoczynku, turniej zaczynał się dopiero za parę dni, także dlaczego zdecydował się nawiedzić ją już dzisiaj? – Nie dałaś mi dojść do słowa. – Nic nie wskazywało na to, iż dzisiaj miało być inaczej.

                - Nie mogę teraz – wyszeptała cicho, lecz dostatecznie stanowczo.

                Sprawiał wrażenie jakoby w ogóle nie zrozumiał przesłania. Choć…? Chwycił jej dłonie, zdecydowanie, ale jednocześnie bardzo delikatnie, i wyciągnął na korytarz.

                - Zwariowałeś?! – warknęła.

                - Tak, może i zwariowałem? Kocham cię.

                Patrzyła na niego oszołomiona.

                - Słucham? Co powiedziałeś? – dopytywała z ledwością.

                - Kocham cię.

                Oczy dziewczyny się zaszkliły, niemalże odebrało jej mowę. Była wzruszona.

                - Nigdy wcześniej tego nie mówiłeś.

                - Będę powtarzać do skutku; do momentu, w którym zrozumiesz jak wiele dla mnie znaczysz. Kocham cię, kocham cię, kocham cię…

                - Rog. – Zupełnie nie rozumiała nagłej zmiany podejścia do tego mężczyzny…Głaskała z czułością jego policzek. Dwudniowy zarost pieścił opuszki jej palców. Spojrzała prosto w jego czekoladowe oczy, innych zapewnień nie potrzebowała. No może tylko…? Ich usta złączyły się w pocałunku, ale był inny niż do tej pory. Pełniejszy, prawdziwszy… Bynajmniej tak im się wydawało, takie mieli spostrzeżenia. – Roger, ja też cię…

                - Cii… - Uciszył ją subtelnie, kładąc palec wskazujący na jej wargach. – Wracaj do środka, żeby nie było żadnych podejrzeń…

                - Ale… A Mirka? – Rachel była nieprzejednana.

                - Nie rozmawiajmy o tym; proszę, ani słowa do czternastego listopada. Do tego czasu uporządkuję swoje sprawy, wszystko załatwię, przyrzekam.

                - Dlaczego akurat wtedy? To jakaś szczególna data?

                Wzruszył ramionami.

                -W sumie… Wówczas rozpoczniemy nowe życie.