Dziesiąty: "Making senses that were lost in time, this liberation is the one they'll love for ages"

                - Management Rogera Federera, słucham?

                - Hej. Z tej strony Rachel Wilson. Muszę wziąć dłuższy urlop. – Zakaszlała w międzyczasie kilkukrotnie, próbując jak najwiarygodniej naśladować objawy poważnego przeziębienia. Faktycznie, była chora, ale nie na ciele, a na umyśle. Dobrze, że w Nowym Jorku znała paru lekarzy, którzy ewentualnie mogliby wypisać zaświadczenie potwierdzające tą pierwszą ewentualność.

                - Czy twoja absencja ma jakiś związek z Rogerem? Chodzi potwornie przygaszony… - Empatia nie była raczej najmocniejszą stroną Lisy. Była totalną formalistką; typem osoby, która musiała mieć skompletowane dokumenty przynajmniej na tydzień przed ostatecznym terminem. Zdarzało się, że swoją nadobowiązkowością denerwowała wszystkich wokół, ale sprawami administracyjnymi potrafiła zajmować się jak nikt inny.

                - Tak, można tak powiedzieć. – Nie chciała się do niczego przyznawać, co to to nie. – Jeśli tak bardzo przejął się moim samopoczuciem… Możesz mu przekazać,że to nie jest rak, białaczka czy co tam sobie ubzdurał… - mówiła z przekąsem i wyraźną ironią. Nic ostatnimi czasy nie wychodziło jej tak dobrze jak to. –Jeszcze jakiś czas nie zrezygnuję ze świata żywych, bez obaw. Pomęczę was trochę. – Zachichotała, próbując zabrzmieć beztrosko i wywrzeć na kobiecie wrażenie jakoby ta bezsensowna konwersacja ciągnęła się zbyt długo. Powinna zaakceptować jej wniosek albo chociażby posądzić o symulowanie i rzucić słuchawką. Wszystko byle zakończyć… Dziewczyna po prostu obawiała się kontaktów z ludźmi, musiała się pilnować, aby nie powiedzieć czegoś wielce nieodpowiedniego, rzucającego cień podejrzeń na ich dwójkę. Przynajmniej starała się zachowywać tak jak zawsze i miała szczerą nadzieję, że została odebrana standardowo. Managerka z całą pewnością przewróciła oczami, nie podlegało to dyskusji. Najwyraźniej nie wszyscy mieli takie poczucie humoru jak ona.

                - Czyli naprawdę nie wiesz jaki może być powód jego nieciekawego stanu? –Dopytywanie po parę razy o to samo należało do listy rzeczy, które najbardziej irytowały Rach. Próbowała przywyknąć do wścibskiej natury pani Kessler, ale przy każdej kolejnej próbie przekonywała się, że to niemożliwe. Zatem dlaczego próbowała po raz enty? Tym razem postanowiła uciąć dyskusje na ten temat raz na zawsze.

                - Nie. – Miała tego zdecydowanie dość. Ledwo powstrzymywała się przed krzykiem. –Przyprzyjcie do muru samego zainteresowanego. A jeśli dalej chcecie prowadzić tajne śledztwo to zapytajcie Mirki. Ja z nim nie sypiam! – Dopiero, kiedy wypowiedziała ostatnie zdanie, uświadomiła sobie jak fatalnie zabrzmiało to w kontekście minionych zdarzeń. Dziękowała Bogu, że głos jej nie zadrżał. Wówczas rozmówczyni mogłaby się czegoś domyśleć, a z jej pretensjonalnego stylu bycia wynikało, że nie omieszkałaby podzielić się tą informacją z całym zespołem, aby ustalić wiarygodność ploteczki, szczególnie tak gorącej…

                - Dobrze, nie denerwuj się. Zdrowia życzę… - Zanim się rozłączyła wyraźnie zaakcentowała wszelkie uprzejmości. I co? Tak po prostu? Bez groźby zwolnienia na wypadek niedostarczenia pisma od lekarza? Kilka sekund później usłyszała dźwięk wiadomości. Ok, teraz już w porządku. I pewnie nawet uśmiechnęłaby się na skutek przewidywalności Lisy czy swojego doskonałego wyczucia, ale wówczas zajęła się już odmiennymi zagadnieniami…

***

                Miała totalny mętlik w głowie. Wszystko, co poddawała analizie równało się niewiadomej i absolutnie nie przybliżało jej do wyznaczenia liczby X. Rozwiązanie tej zagadki było niemożliwe. Wielokrotnie ponawiała próby, rozpisywała na kartkach wszelkie ewentualności. Była doświadczonym strategiem, to musiało się udać! Niestety, umiejętności ją zawodziły… Nigdy tak poważnie jak w tej chwili. Stała przed tragicznym wyborem i cóż miała uczynić? Rozpatrywała to na dwie strony, dochodziła do pewnych wniosków, ale kiedy próbowała złożyć to w jedną całość… Padało jak domek z kart. Propozycje nie były kompatybilne.

                W stosunku do Novaka zachowała się beznadziejnie. Nie chodziło nawet o to, że bez powodu na niego nakrzyczała… Całokształt. Dlaczego? Jak w ogóle do tego doszło? Mogła próbować usprawiedliwiać się zbyt dużą ilością spożytego alkoholu, ale miała świadomość jak żałosne to było. Zraniła go i nie miała co do tego żadnych wątpliwości. Czy powinna zniknąć z jego życia, aby więcej nie narażać go na podobne przypadki? A może wyznać prawdę i łudzić się, iż otrzyma nową szansę?

                Do jej myśli, niczym bumerang, nachalnie powracało zagadnienie Rogera. Nie była wstanie tego dłużej znieść… Próbowała wszystkiego, aby o nim zapomnieć, jednakże jakiekolwiek wysiłki były całkowicie zbędne. Przychodził ze zdwojoną siłą. Miała świadomość, że to wkrótce ją wykończy…

                - To tylko jednorazowy wybryk. Zbłądziłam, totalnie zbłądziłam – mówiła do siebie. I kłamała, bo faktycznie, pewnie nigdy więcej miało się to nie powtórzyć, obydwoje nie dopuściliby do tego, ale, ale… Jej serce. Przestało być posłuszne. Kiedyś sądziła, że wspomniany organ może współgrać wraz z rozumem. Tak przynajmniej było na początku z Djokovicem, minęło, przestało… Federer to inna bajka. 

Nie mogła powiedzieć, że go kocha. Nie mogła powiedzieć, że go lubi. Nie mogła powiedzieć, że go nienawidzi. Nie mogła powiedzieć czegokolwiek. Nic nie byłoby zgodne z prawdą. Może tylko to? Nie była w stosunku do niego obojętna, a uczucie jakie nią targało było tak samo mocne jak w stosunku do Serba, tylko inne… Tak, wyjaśnienie było prawdziwe, ale zbyt chaotyczne. Jak cała Rachel.

***

                Mijały dni. Szwajcarski tenisista i jego pracownica kontaktowali się tylko i wyłącznie za pośrednictwem innych. Obydwoje nosili się z zamiarem rozmowy, ale nie doszła ona do skutku i właściwie nie było realnych szans, aby w najbliższej przyszłości ich plany się ziściły. Mieli spotkać się dopiero w Cincinnati. Poprzysięgli sobie, że tam przedstawią wzajemnie swe oczekiwania. Ale on nie wytrzymał…

                Kiedy usłyszała pukanie, nie zamierzała nawet wstawać z łóżka. Przed oczami miała specyficznego listonosza bądź pracowników podobnych urzędów, wyraźnie przekraczających swoje kompetencje. Jednakże irytujące odgłosy nie cichły przez dłuższy czas i nic nie wskazywało na to, aby nieproszony gość łatwo dał za wygraną. Nakryła twarz poduszką, próbując stłumić dźwięk. A jeśli…? Przy drzwiach znalazła się niemal natychmiast. To mogła być jej nadopiekuńcza matka, której odesłanie z kwitkiem, równało się z wielogodzinnymi wykładami na temat haniebnego zachowania córki, a na to zdecydowanie nie miała siły…

                - Ty tutaj? – Zachwiała się na jego widok, muskając opuszkami palców blat pobliskiej szafki dosłownie w ostatniej chwili. Uchroniło ją to przed spotkaniem z podłogą. Podniosła wzrok; mierzyła go nieufnym spojrzeniem przez dłuższy czas. Miał tego pełną świadomość, znał jej aktualny stosunek do siebie, ale chciał sprawiać wrażenie jakoby w ogóle tego nie zauważał, jakoby wcale go tonie dotykało, nie bolało… Zastanawiał się co powinien zrobić. Poprosić o zgodę na przekroczenie progu? Ze względu na relacją ich łączącą (wciąż wierzył w jej istnienie, nie docierało do niego, iż mogła zaniknąć) pozwolił sobie na wkroczenie do jej mieszkania bez zbędnych ceregieli. Spoglądała na niego zdezorientowana, ale udała się za nim do salonu. Usiadł w czerwonym fotelu, jej ulubionym, co zmusiło ją do spoczęcia na sofie. – Skąd wiedziałeś gdzie mieszkam? – Wyraźnie akcentowała swe poirytowanie.

                - Zdobycie tej informacji zajęło mi jakieś trzy minuty od momentu, kiedy wyruszyłem z sypialni do biura. Otworzyłem teczkę, przejrzałem twoją umowę, a dotarcie tutaj… W erze rozpowszechnionej nawigacji nie jest żadnym problemem. – Nieśmiałość tenisisty gdzieś się ulotniła, co zaszokowało zarówno ją jak i jego samego; wiedział, że musi przejąć inicjatywę, ale nie sądził, iż niemal natychmiast zacznie wprowadzać to w życie. Poniekąd był z siebie dumny. Cięta riposta Rachel była na etapie ostatnich szlifów. Był pewien, że jeśli teraz nie dopuści jej do słowa, wybije ją z rytmu, straci gdzieś swoją waleczność, upartość…Będzie starała ją odzyskać, na darmo. – Nie wiem jak ty, ale ja nie mogę bez ciebie żyć. – Otworzyła usta, tym razem powodem nie była chęć odpowiedzenia mu w sposób sarkastyczny, dobitny… Była zszokowana. Powiedział na głos coś, na co ta nigdy by się nie odważyła. Tylko co miało z tego wynikać? – Bez względu na to co teraz zrobisz, wyrzucisz mnie, zabronisz mi jakichkolwiek odwiedzin, kontaktów, ukrócisz moją nadzieję odnośnie podzielania uczuć przez ciebie, zdepczesz niczym niedopałek papierosa… - Pragnęła, aby przeszedł do sedna sprawy. – …Ja nie przestanę o tobie myśleć. Nie zniósłbym podobnej straty i mam nadzieję, że mimo tego jakim idiotą jestem… - Spauzował, nadając swojej wypowiedzi jeszcze bardziej dramatyczne brzmienie. - Nie skazuj mnie na to... – wyszeptał błagalnie. 

                Natłok myśli, o którym już raz wspomniano, przyjął inną formę. Jeszcze większy bałagan. Powoli dochodziły do niej słowa Rogera, które przecierały szlaki, stopniowo porządkowały jej zmartwienia, odpowiadały na pytania, dzieliły zagadnienia na strefy. Zaniepokojony patrzył na jej walkę z samą sobą. Przymknęła oczy, nie chcąc, aby ją rozpraszał. Nie wszystko się wyjaśniło, ale widziała światełko w tunelu. Biegła w jego stronę, jak najszybciej. Pragnęła się przekonać kto tam na nią czeka, co podpowiada jej serce, rozum… Dotarła; zziajana, oddychając ciężko, wpatrywała się w sylwetkę mężczyzny. Odwrócił się do niej powoli. Jego twarz rozjaśnił uśmiech, najpiękniejszy ze znanych jej. Odgarnął kasztanowe włosy z swojego czoła, aby móc ją lepiej widzieć; on najwyraźniej także nie dowierzał jej wyborowi.

                A gdzie Djokovic? Dlaczego nawet na krótką chwilę nie pojawił się w jej myślach? Usłyszała kołatanie, pukanie, krzyki dochodzące zza drzwi. Rozejrzała się, ale nie potrafiła odnaleźć w ciemnościach odpowiednich wrót. Dźwięk podpowiadał jakoby były po drugiej stronie korytarza. Czy warto było się cofać? Tak wiele przeszła…

                - Rach, nie odchodź, błagam… - Krzyk, który słabł z każdą kolejną sekundą. Dlaczego stała się w stosunku do niego tak niewrażliwa? Miała szansę na odkupienie swych win, odwrót, wpadnięcie w ramiona Serbowi. Nie zamierzała korzystać z tych „dobrodziejstw”.

                Postanowiła odpowiedzieć Rogerowi zanim jej wątpliwości się namnożą, zanim zmieni zdanie… - Mam wiele obiekcji, to prawda. Pewnie jeszcze długi czas się ich nie pozbędę, ale jest coś czego jestem pewna. Nie jestem w stanie cię zostawić, nie mogę ignorować tego, co do ciebie czuję.

                - Czy to znaczy, że…? – Wstał ze swojego dotychczasowego miejsca i zbliżył się do niej. Złapał ją za rękę.

                - Jak sobie to wyobrażasz? – zapytała bez kpiny czy jakiejkolwiek negatywnej emocji. Chciała tego tak samo mocno jak on, jednakże na ich wspólnej drodze znajdowało się zbyt wiele przeszkód. Mocniej ścisnęła jego dłoń. Spojrzał jej w oczy. W nich zobaczyła wszystko. Jego poważne podejście do sprawy. Zastanawiał się co powiedzieć, wzrok utkwiony miał we wzorzystej tapecie na przeciwległej ścianie. Rozmyślał, łagodny głos kobiety wyrwał go z tego stanu. – Wiem na co się piszę. Mam świadomość, że na początku będzie nam ciężko, ale wszelkie wysiłki warte są efektu końcowego. Bynajmniej ja jestem gotowa na wyrzeczenia. – Był nie na żarty wzruszony jej wypowiedzią. – Położyła dłoń na jego policzku, czując wreszcie po raz pierwszy, nieprzytępiony niczym innym, jego gładkość, satysfakcję z tak prostego, acz wiele znaczącego gestu. – Daj mi trochę czasu, żebym skończyła z Novakiem – westchnęła ciężko. W tym momencie decyzja wydała jej się oczywista, była bardzo zadowolona z wniosków do jakich doszła, ale cierpienie jej aktualnego chłopaka… Tego nie chciała.

                Przytulił ją do siebie mocno. Mógłby przysiąc, że nigdy nie był równie szczęśliwy. Gdyby nie jeden szczegół… On także miał wówczas kobietę. I chyba nie był przygotowany na zakończenie tego etapu. Nie miał złudzeń, nie łączyła ich tak silna relacja jak jego i Rachel, ale zewsząd czuł potworną presję…

***

                - Roger, w porządku? Co postanowiłeś? – dopytywał zatroskany Rafael podczas rozmowy telefonicznej. Zabawne jak nieskazitelne kontakty mieli dwaj najpoważniejsi rywale z kortu. Postanowił tymczasowo nie wyjawić mu całej prawdy. Ten jeden raz. Dla dobra sprawy.„Później wszystko wyprostuję” – przysiągł sobie.

                - Zrezygnowałem z niej. To był błąd, jednorazowy. Rozmawialiśmy, wszystko wróciło do normy, nie zwolni się z pracy. – Odetchnął teatralnie.

                - Zatem Mirka?

                - Mhm – przytaknął.

                Hiszpański tenisista szczerze powątpiewał w słuszność decyzji swego przyjaciela. Znał doskonale problemy pary i nie sądził jakoby były one do pogodzenia. Postanowił jednak tego nie komentować. Byłoby to nietaktem. Poza tym twierdził, że Federer samodzielnie powinien dojść do takowego wniosku. Jednakże pragnął o tym delikatnie napomknąć, zmusić go do refleksji:

                - Na korcie… - Lubił przedstawiać coś pod osłoną jego zawodu, właściwie na tym znał się najlepiej, brzmiało najbardziej sensownie. - …Jeśli wiesz, że jakieś uderzenie totalnie ci nie leży, grasz je czy po prostu go unikasz? – Szwajcar wyraźnie nie zrozumiał porównania. Najzwyczajniej w świecie nie potrafił wyobrazić sobie Mirki jako ryzykownego drive volley’a, a Rachel jako niezawodnego, wysłużonego forehandu. Rafa był zirytowany niemożnością przełożenia mu tego w sposób bezpośredni. – Ach, zapomniałbym, że wszystkie twoje uderzenia są perfekcyjne, żadnych dysfunkcji, żadnych komplikacji, żadnych trudności… – Nie miał pojęcia jak do niego przemówić. Rozłączył się. Mógł tylko mieć nadzieję, że Rog zda sobie sprawę, iż popełnił straszny błąd.

            - Rafa? Rafa... - mówił, ale po drugiej stronie słyszał tylko powtarzający się sygnał przerwanego połączenia.

                Gdyby tylko miał świadomość, że było całkiem na odwrót. Wybrał Rachel. Teraz musiał tylko nauczyć się żyć bez Mirki, wyrzucić ją ze swojego życia, głowy; zapomnieć o presji… Zdobyć się na odwagę i zakończyć ten etap, rozstać się z nią. Obawiał się tego jak niczego innego dotychczas. Nie bał się tak finału French Open z niepokonanym na mączce Nadalem, nie odczuwał podobnego strachu ścigając się z historią, walcząc o pobicie rekordów… Dlaczego jego tenisowa odwaga nie mogła mu towarzyszyć w prawdziwym życiu?