Dziewiąty: "You believe in love like I believe in pain, there's nothing you say can salvage the lie"

                Gdyby zbudziły ich stopniowo promienie porannego słońca, wdzierające się łapczywie przez żakardowe zasłony nieszczelnie obejmujące okienną ramę… Być może w takich okolicznościach zareagowaliby odmiennie… Mieliby szansę na rozmowę, bardzo intymną, krępującą, ale mogliby ustalić wspólne stanowisko czy chociażby postawić sobie pytanie „Jak to w ogóle się stało?!”. Razem spędzona noc nie byłaby wielką niewiadomą. Niestety ktoś chciał dla nich innego rozpoczęcia dnia, bardziej dramatycznego, burzącego porządek ich istnień, sprowadzającego obojga raptownie do parteru… Faktycznie, czym zasłużyli sobie na milszą pobudkę?

Z objęć Morfeusza (zresztą Rogera także) wyrwał Rachel dźwięk telefonu. Po omacku zaczęła poszukiwać urządzenia na nocnej szafeczce. Będąc niezdolna do wykonywania bardziej swobodnych ruchów, uchyliła powieki, planując usunąć przeszkodę. Otworzyła szeroko usta. Osłupienie – nie było to adekwatne słowo, takie po prostu nie istniało, pozostała jedynie namiastka. Możliwe, że zaczęłaby krzyczeć, ale wówczas niezdolna była do wydania jakiegokolwiek odgłosu…

Twarz Rogera. Co było w niej innego niż zwykle? Przecież danym obrazem mogła nacieszyć się na co dzień. Oczywiście nigdy sobie na to nie pozwalała, ale taka właśnie była prawda. Spał, uśmiechał się delikatnie, pewnie śnił o czymś wyjątkowo przyjemnym. Czy to po raz pierwszy widziała go w takowym stanie? Wręcz przeciwnie. Więc co? Nie potrafiła tego określić. Z tym widokiem miała wiele skojarzeń. Piorunujący, niepokojąco piękny, paraliżujący… Wszystko plątało się jej za sprawą jego nieodpartego uroku. Próbowała nie dopuszczać tego do siebie, ale na cóż mogły zdać się pouczenia? Szczególnie kiedy był tak blisko, a jego odurzający zapach wdzierał jej się nachalnie do nozdrzy. Sygnał telefonu stawał się coraz bardziej stłumiony aż w końcu ostatecznie ucichł. Albo to ona zapomniała, przestała zwracać uwagę…? Jej głowa nie funkcjonowała jeszcze poprawnie.  

Pewnie nie zdawała sobie z tego sprawy, ale alkohol wciąż utrudniał jej analizowanie rzeczywistości. W tym momencie padły podstawowe pytania, które właściwie powinna zadać na samym początku. „Jak ja się właściwie tutaj znalazłam? W łóżku z Federerem? Co zaszło?” i wiele podobnych. Przestała mieć jakiekolwiek wątpliwości, ustąpiły miejsca potwornym wyrzutom sumienia. Miała ochotę strzelić sobie w łeb. Nic dodać, nic ująć. A jeśli okazałaby się na tyle tchórzliwa, uciec! Kiedy była bliska podjęcia decyzji, w trakcie poszukiwania wzrokiem swoich ubrań, zaczął realizować się najgorszy z możliwych scenariuszów. Komórka. Czyżby teraz była głośniejsza? Przecież to całkowicie niemożliwe...

Jego oczy… Otworzył je. Dorównywały rozmiarem talerzom… Miał tą przewagę, że natychmiast zdał sobie sprawę z powagi sytuacji, nie błądząc tak jak ona na starcie. Wiedzieli, że powinni coś powiedzieć, ale żadne z nich nie miało pomysłu jak zgrabnie rozpocząć jedną z najtrudniejszych konwersacji w życiu. Presja oddziaływała na nią zbyt silnie. Z oczu dziewczyny zaczęły płynąć łzy ciurkiem, a Roger… Cóż,nie mógł nic zrobić.

- Rach. – Przytulił ją mocno w zapewnieniu, że wszystko się ułoży. Poprzysiągł sobie o to zadbać. Nie miał jeszcze pomysłu na wyjście z opresji z twarzą, mógł mieć tylko wielką nadzieję, żyć wiarą… Niestety ona najwyraźniej nie obdarzyła jego inicjatywy dostatecznym zaufaniem. Oderwała się od niego, siadając na skraju łóżka. Zamknęła oczy, próbując wszystko sobie poukładać. Warto wspomnieć, że wciąż miała znaczne problemy z kojarzeniem faktów.

- Co komu próbowałeś udowodnić? – zaczęła wściekła. – Novakowi? Mi? Samemu sobie? To, że możesz mieć każdą? Że dla ciebie nie ma żadnych ograniczeń? Wpływowy pan Federer, który zawsze dostaje to, co chce? I co ci po tym fakcie? Kim się z tym podzielisz? Wpiszesz do księgi własnych osiągnięć zaraz za szesnastoma Wielkimi Szlemami? – Jej zdenerwowanie przeradzało się we frustrację, niemożliwą do pokonania. Pragnął jej wszystko wytłumaczyć, ale kiedy tylko otworzył usta… - Wyjdź, proszę.

- Ale…

- Natychmiast! Nie chcę cię widzieć!

Te słowa podziałały na niego jak… Nie potrafił porównać tego z niczym, co przydarzyło mu się dotychczas. Zebrał swoje rzeczy, ubrał się i zniknął z jej pola widzenia, trzaskając demonstracyjnie drzwiami jak to miał w zwyczaju urażony. Był potwornie zirytowany. „A niech się wszyscy dowiedzą!”. Teraz nie zależało mu na niczym… 

***

              - Novak, przepraszam, nie będziemy mogli się spotkać – powiedziała głosem wypranym z jakichkolwiek emocji. Ten telefon był najtrudniejszą, jak do tej pory, rzeczą do jakiej była zobowiązana.

                - Bo wolisz spędzać czas pocieszając Federera – dodał oskarżycielsko-drwiącym tonem, a zrobił to tak precyzyjnie, że nie wiedziała, która ze wspomnianych intencji dominuje. Nie potrafiła określić także trybu wypowiedzi – pytanie czy twierdzenie? Pewnie zastanawiałaby się nad tym dłużej, gdyby nie jej temperament, przekorność i gwałtowność, których pohamowanie równało się z cudem, szczególnie w takich okolicznościach... Zignorować przemyślenia nakazywała wzbierająca w jej wnętrzu fala złości. Próbowała ją powstrzymać, ale okazało się to całkowicie daremne.

                - Wręcz przeciwnie – warknęła. – Odpieprzcie się ode mnie wszyscy!

                - Zdenerwował cię? Pokłóciliście się? – zapytał zatroskany. Najwyraźniej zreflektował się po ostatnim niewybrednym komentarzu. Szczerze mówiąc, nie była zainteresowana jego nawróceniem.

                - Nie bardziej niż ty! Żegnam. – Natychmiast wcisnęła czerwoną słuchawkę, nie czekając na jakiekolwiek wyjaśnienia. Nie potrafiła zapanować nad nieprzemijającym niepokojem na skutek minionej nocy. Teraz czuła się jeszcze gorzej, cholernie winna z powodu swojego zachowania w stosunku do Djokovica.  

***

                Nie potrafił znaleźć dla siebie miejsca. Spacerował, rozmyślając nad ostatnimi zdarzeniami. Kiedy w jego głowie krystalizowały się pewne wnioski, usłyszał swoją komórkę. Nie zastanawiając się, odebrał.

                - Cześć, Rog – zaczął Rafa wraz ze swoim zabawnym, hiszpańskim akcentem. Federer naprawdę go lubił, zarówno swojego przyjaciela jak i jego sposób mówienia, gdyby cokolwiek było niejasne. Uśmiechnął się na samą myśl o ich pogawędce, zapominając chwilowo o podmiocie swoich wcześniejszych rozważań. Rozmawiali zarówno o porażce w Wimbledonie, nadchodzących turniejach jak i o zwykłych, przyziemnych sprawach. Nadal nie mógł także pominąć tematu panny Wilson. Uwielbiał ją. Tak jak ona jego. Poznali się, kiedy jej pracodawca nie cierpiał jeszcze na chorobliwą zazdrość, zaborczość. – Co u Rachel?

                Westchnął ciężko. - Przespałemsięznią – wyjawił z szaleńczą szybkością, będąc niepewnym swojego pochopnego postanowienia.

                - Słucham? Możesz mówić wolniej? Przecież wiesz, że nie jestem tak zaprawiony w angielskim jak ty, staram się ciebie dogonić, ale wiesz jak to jest… - Mówił Rafael, próbując ukryć zakłopotanie. To był ten moment. Mógł jeszcze zrezygnować, zmienić temat… Chciał mu powiedzieć, tylko dlaczego? Poczuć wsparcie? Ale jak ktoś tak moralny mógł poprzeć jego chore postępowanie?! Trudno… Zaryzykował. Powtórzył komunikat z należytymi pauzami. Nakreślił także nieco okoliczności. Jego rozmówca milczał.

                - Błagam, powiedz coś, cokolwiek.

                - Mirka? – wyszeptał jakby obawiając się, aby nie popełnić poważnego faux pas. –Przepraszam. Może nie powinienem…? – Szwajcar nakazał mu kontynuować, jednak ten nie chciał ponownie pytać o Vavrinec. – Rachel? Kochasz ją? Albo inaczej… - Wyraźnie gubił się. – Czujesz coś więcej poza zwykłym pożądaniem?

                Zastanowił się nad odpowiedzią dłuższy czas.

                - Tak, chyba tak.

                - To walcz. – Wzruszył ramionami. To było więcej niż pewne. Roger doskonale znał swojego kolegę. – Tak jak na korcie.