Epilog: "And it seems I'm alone here, hollow again, and the scars I am left with swallow again, never to change"

  

              - Przepraszam. – Tylko tyle był w stanie wypowiedzieć przygnębiony Roger, kiedy ze zwieszoną głową stanął przed Rachel. Nie mógł uwierzyć, że tak łatwo wypuszcza ją z rąk, że oddaje ją bez walki... Potrzebował jej; tyle, że ona nie zasługiwała na to, aby tak cierpieć. Nie był arogantem i egocentrykiem; nie mógł skazywać jej na gehennę, na życie przy jego boku w tajemnicy bądź bardziej jawnie: potępieni przez społeczeństwo, z bezustannym udziałem Mirki, opiekując się jego dzieckiem… To byłoby dla niej zbyt upokarzające.

                - Nie powiem, że rozumiem twoją decyzję, bo tak nie jest. Nie wiem jak mam z tobą rozmawiać… I czy jakiekolwiek słowa są tu pożądane, wymagane?  - W jej oczach zbierały się łzy, których powstrzymanie równało się z cudem. Wtem serce tenisisty pękło. Kawałeczki tego zmrożonego organu wbijały się w jego wnętrzności, powodując coraz to silniejszy ból, dyskomfort. Zapragnął chwycić ją w ramiona, głaskać po włosach, zapewniać, że będzie w porządku… Byłoby to zwyczajnym kłamstwem.

                - Rach, nigdy nie chciałem cię zranić. – To akurat była prawda.

                - Wiem – wyszeptała przez łzy.

           Jej wzrok mówił wszystko. Kochała go szczerze, ale jednocześnie ta miłość ją zabijała. Nie chciała żeby odchodził, ale właściwie sama kazała mu zaakceptować bieg rzeczy. Pragnęła, żeby miłował ją w dalszym ciągu, ale także, aby jak najszybciej o niej zapomniał. Mnóstwo było w niej sprzeczności…

               - Żegnaj, Roger. – Mężczyzna zdał sobie sprawę z faktu, iż po raz ostatni słyszy swe imię wypowiedzianą z tą czcią, szacunkiem, czułością… Otworzyła drzwi i prosiła go, aby wyszedł. Wzrok dziewczyny był wręcz błagalny. „Nie utrudniaj” – od jej zielonych tęczówek bił następujący komunikat, ale ten nie podołał takowej prośbie… Pożądał jej malinowych ust, słodkiego zapachu jej skóry… Pocałował ją, próbując przekazać w ten sposób targające nim emocje. Łudził się, że panna Wilson zrozumie i nie miał pojęcia, że przysporzy jej jeszcze więcej trudności… Kiedy znalazł się na korytarzu, usłyszał trzaśnięcie drzwiami, cichutkie łkanie kobiety, którą kochał najbardziej na świecie, wciąż miał problem z uświadomieniem, iż to dzieje się w rzeczywistości. Nienawidził siebie. Jak mógł zranić tą młodą, niewinną istotę? Nienawidził siebie, coraz bardziej… Lecz czego mogło dostarczyć mu to wyniszczające uczucie? Na pewno nie było w stanie przywrócić mu Rachel, a wyłącznie na tym mu zależało…

                - To nie może się tak kończyć…

***

        Novak postanowił poczynić ostatnią próbę i przysiągł sobie, iż zrobi co podyktuje jego serce… Bez wywyższania się, marudzenia, zaprzeczania wewnętrznym sygnałom… Naprawdę ją kochał. Sądził, że samotne tygodnie będą dostatecznym sprawdzianem jego oddania. Być może potrafiłby o niej zapomnieć, dać sobie spokój…? Minął pewien czas od ich rozstania, a ten wciąż nie potrafił sobie wyobrazić przy swoim boku kogoś innego niż Rachel. I nie była to szczenięca miłość. Utwierdził się w fakcie, iż pragnie ją poślubić, spędzić z nią resztę życia. Zapukał do drzwi jej apartamentu, lecz nie otwierała. Ponowił próbę, skutek był dokładnie taki sam. Zrezygnowany postanowił odejść, jednakże wówczas usłyszał jej płacz. Był tego pewien jak niczego innego. Tkwiła w środku. Liczył na łut szczęścia. I faktycznie… Tym razem można mu było tylko pozazdrościć. Dziewczyna zapomniała zamknąć drzwi. Pociągnął za klamkę i znalazł się w jej pokoju.

                Płakała. Przez niego. Tak sądził. Uklęknął przy niej.

            - Nie chciałem cię skrzywdzić. – Czy ona nie słyszała już dzisiaj czegoś w tej konwencji? Naprawdę nie miała ochoty na powtórkę. Te przygnębiające, czarno-białe obrazy pchające się do jej oczu… Usiłowała być w stosunku do niego obojętna. Łzy wciąż ciekły. Mężczyzna westchnął, dając do zrozumienia, że zamierza mówić dalej, że nie da tak szybko za wygraną…

              - Chciałbym zacząć od początku. – Spauzował. Przyszła kolej na najtrudniejszą część. Zarówno dla niego jak i dla niej. On musiał wyrzucić to z siebie, przyznać się osobiście; natomiast ona usłyszała to po raz pierwszy, nie miała pojęcia… - Zdradziłem cię. – Ta informacja ją sparaliżowała. – Nie wiem jak zdołałaś się tego dowiedzieć, chciałem do tego nie dopuścić, uchronić cię… Zrobię wszystko, padnę do twoich stóp i będę błagał o wybaczenie… - Nie miała pojęcia co w danej chwili bardziej jej dokucza: świadomość, że Roger odszedł na zawsze czy szokująca nowina Djokovica? Przyciągnął ją do siebie, nie baczył na sygnały…

             - Rach, chciałabym, żebyś wiedziała, że kocham cię… Jak nikogo innego… Zepsułem wszystko na własne życzenie, z własnej głupoty… Wiem, że ty nigdy nie zrobiłabyś czegoś podobnego, dlatego czuję się potwornie.

         Naprawdę sądził, że nie dopuściłaby się podobnego czynu? Zbyt hańbiące, a jednocześnie zbyt piękne wspomnienia bombardowały jej głowę, nie pozwalając normalnie funkcjonować. A może jest na to nadzieja? Zakończyć jedno, zacząć coś innego…

               - Kocham cię – szepnęła. Próbowała w to uwierzyć…