Ósmy: "Should've been drown in the rivers I've found of token lost, you made me insecure"

                To, co wydarzyło się w Monte Carlo nie było wynikiem spoczywającej na nich presji, ilości spożytego alkoholu ani czegokolwiek innego co nie miałoby swojego źródła w ich sercach. Chcieli tego obydwoje, nie dlatego, że desperacko poszukiwali pocieszenia czy poczucia realizacji. Pragnęli siebie, pożądali, w każdym sensie. Fizyczność nie odgrywała decydującej roli w ich relacji, ale konieczna była w dopełnieniu ich więzi, była pięknym, szczerym sfinalizowaniem pierwszego etapu ich związku. W danej chwili stali się jednością.

                - To wszystko stało się tak szybko – wyszeptała, wpatrując się w sufit. Nie była zakłopotana, zła na siebie ani na niego. Nawet się uśmiechała, tylko, że musiała poukładać sobie na spokojnie zdarzenia ostatnich dni. Przeczesywał jej włosy i przyglądał się badawczo jej obliczu. Z jego tęczówek biło głębokie uczucie, któremu był w stu procentach oddany. Oczy zwierciadłem duszy… Chciał się upewnić, że Rachel niczego nie żałuje, tak jak on. Po chwili potwierdziła to, ubierając w najpiękniejsze ze słów. – Kocham cię. – Nie odpowiedział jej tym samym, pocałował ją. Ten romantyczny gest wyrażał więcej niż tysiąc choćby najbardziej wyrafinowanych wyrazów.

             - Chciałbym, żebyś nie wyjeżdżała. – Przed oczami obydwojga stanęła przybijająca perspektywa rozstania. Już na samym początku wiedzieli jak ciężko będzie, że to właściwie miłość na odległość z przypisanymi temu trudnościami… Pocieszała analiza kalendarza obydwu tenisistów, turnieje, które były dla nich wspólne. Wbrew przeszkodom, które tak bardzo go frustrowały, Novak poprzysiągł sobie, iż nigdy nie zabroni jej kontaktów z Federerem. Wiedział, że Szwajcar pełni w jej życiu zbyt ważną rolę, aby tak po prostu ich rozłączyć. To samo twierdzenie towarzyszyło mu na lotnisku, kiedy to czule żegnał się ze swoją ukochaną. – Zobaczymy się za parę dni. – wyszeptał. Tulił ją mocno do siebie i nie zamierzał puścić dopóki nie nastąpi groźba odlotu samolotu bez panny Wilson na pokładzie. Z trudem,walcząc ze sobą, oderwała się od niego. Nie chciała tego, po stokroć bardziej wolała tkwić w jego ramionach aniżeli ślęczeć w boeingu pomiędzy grubym,chrapiącym facetem, a narzekającą staruszką lub czymś na ten wzór. Ostatnie zdania. Wzięła swój bagaż podręczny i ruszyła wprost między bramki. – Rach! –krzyknął za nią. Odwróciła się natychmiast. – Pozdrów Rogera – powiedział zakłopotany, wiedział jak beznadziejnie to zabrzmi. Pragnął z nim dobrych relacji, ale czy w ten sposób dało się to załatwić? Zdecydowanie nie. Kiwnęła głową, jednakże wiedziała, że najprawdopodobniej stchórzy i nie dojdzie do wypełnienia jego prośby.

***

                - Jak lot? – zapytał Roger, kiedy wreszcie wpadła mu w ramiona. Przytulił ją mocno do siebie, a ta trwała w tym uścisku, nie zamierzała póki co odpowiadać, to w jej mniemaniu zmarnowałoby tą piękną chwilę. – Tęskniłaś za mną? – dodał rozbawiony choć była to tylko poza, chciał w ten sposób ukryć targające nim emocje.

         - Co to w ogóle za pytanie? Wątpisz w moje oddanie? – Jej wyraz twarzy cały czas był radosny, najzwyczajniej w świecie nie potrafiła inaczej reagować na jego widok. Uśmiech zbladł dopiero w momencie, kiedy zdała sobie sprawę z faktu jak rzadko Federer zaprzątał jej myśli w ostatnich dniach. Próbowała jednak nie okazywać konsternacji. – Do pracy, Mistrzu, do pracy! – wykrzyknęła energicznie.

                 - Nie wolałabyś się uprzednio nieco zrelaksować?

                - Co ty mi śmiesz w ogóle insynuować? – Roześmiał się. Taki właśnie był cel. -  Nie słyszałam o tenisie ani słowa od niemalże dwóch tygodni, nie widziałam nikogo podczas gry! Z tęsknoty aż chciałam oglądać twoje ubiegłoroczne mecze. – Puściła mu oczko. – A teraz biegiem! Na kort!

***

                Po długim, owocnym treningu oraz ostatecznej wymianie poglądów i porad na temat jego przyszłych przeciwników, siedzieli w szatni Szwajcara, usiłując spakować tenisową torbę przed jutrzejszym meczem, który rozpoczynał jego występ w Wimbledonie.

                - Rakiety, spodenki, koszulki, buty. To na pewno jest. – Zajrzała jeszcze raz do wnętrza, aby się upewnić. – Okey. – Odhaczyła wymienione rzeczy z pliku notatek.– Frotki i bandany. – Odpowiedź Rogera była twierdząca. – Szampon. – Skinął głową. – Miętowy? – dopytywała na co ten się uśmiechnął i natychmiast potwierdził jej domysły. Wiadomo, że tenisista nie akceptował żadnego innego zapachu. – Białe owijki…

                W pewnym momencie ktoś zapukał do drzwi. Federer natychmiast ruszył w stronę wejścia. Zatrzymała go, a jej wyraz twarzy wskazywał, iż nie znosi sprzeciwu.

                - Co to to nie. – oznajmiła. – Najpierw obowiązki – wyjaśniła, a mężczyzna posłusznie wrócił na swoje miejsce. – Minutka! – krzyknęła do przybyłego gościa. Wiedziała kim on jest. Chwilę wcześniej dostała od niego wiadomość i właściwie trudno było jej powstrzymać się, aby nie wpaść w jego ramiona od razu. On na dźwięk jej głosu także poczuł się zupełnie inaczej niż jeszcze parę minut temu. Z niecierpliwością oczekiwał ich czułego powitania, spędzonego razem czasu…

                - Dobrze, to by było na tyle – stwierdziła kilka minut później. – Wieczorem będę do twojej dyspozycji, jeśli będziesz miał jakieś wątpliwości, pytania... –Podsumowała, zbierając swoje rzeczy.

                - To teraz gdzieś wychodzisz?

                -Tak. – „Jak uchylisz drzwi to się przekonasz” chciała powiedzieć, ale w ostatniej chwili ugryzła się w język. Nie miała pojęcia jak zareaguje Federer. Mogła mieć tylko nadzieję, że nie będzie tak źle. Nie skomentował w żaden sposób jej planów, ponieważ przypomniało mu się o osobie oczekującej przed drzwiami. Wstrzymała oddech. Przed oczami miała najróżniejsze scenariusze.

                - Cześć, Roger. Jest Rachel? – Ton jego głosu był bardzo łagodny. Oczywiście znał odpowiedź, ale musiał zainicjować pogawędkę w sposób jak najmniej pretensjonalny. Nie miał pojęcia co mogło być lepsze. O tenisie, sprawach służbowych nie mogli rozmawiać. Pogoda także nie była najbardziej adekwatną tematyką. Może powinien wpierw zaimponować mu? Kupić kwiaty i czekoladki? Jego rozmyślania wyraźnie abstrahowały od rzeczywistości. Bardzo się denerwował, błądził.

            - Cześć, Novak. Tak, pewnie. – Dzięki swojemu opanowaniu, kulturalnemu zachowaniu, cieniowi uśmiechu budził podziw pozostałej dwójki. Pewnie, gdyby się nie pilnowali, otworzyliby szeroko usta w akcie zdziwienia. – Rach, twój przyjaciel. – Nie ironizował, nie był uszczypliwy, zaczepny; zwykły, twierdzący ton z pozytywną nutką, która zjednywała mu towarzystwo.

                Kobieta wyłoniła się zza rogu. W jej głowie kłębiło się mnóstwo sprzeczności. Miała ochotę powitać swego ukochanego w sposób mu przysługujący, ale z drugiej strony Federer nie wiedział nic o ich bliskiej relacji. Nie warto było go uświadamiać w tak drastyczny sposób. Ale jak przedstawić coś zakochanemu facetowi bez użycia słów, a wyłącznie niepozornych gestów? No właśnie, to raczej niemożliwe…Djokovic przejął inicjatywę i zrobił to, za czym tak tęsknił przez ostatnie dni.

                - Jesteście razem? – zapytał rozkojarzony Szwajcar.

***

                - Zraniliśmy go. – Panna Wilson usiadła na pobliskiej ławce, ukrywając twarz w dłoniach, bijąc się z myślami... – Nie powinniśmy byli rozegrać tego w ten sposób. To nie było fair w stosunku do niego. Może trzeba go było jakoś przygotować…?

                 - O czym ty bredzisz? Jak można kogoś ranić własnym szczęściem? Jesteśmy razem, kochamy się, czy to taka wielka zbrodnia? – Klęknął przy niej. Ujął jej dłonie w swoje, próbował spojrzeć jej w oczy, jednakże ona była na tyle rozbita, że aktualnie więcej uwagi poświęcała swoim sportowym butom aniżeli pocieszającemu ją mężczyźnie. – Czy on tłumaczy ci się ze swojego związku z Mirką, poddaje twojej opinii każde działanie? Pewnego dnia się jej oświadczy i najprawdopodobniej nie będziesz nic o tym wiedzieć. Tak to już jest. Nawet przyjaciele nie zawsze dzielą się szczegółami swoich związków. - Nie wiedzieć czemu perspektywa ślubu Rogera i Miroslavy jeszcze bardziej ją zasmuciła. – Uśmiechnij się, słońce, głowa do góry. Między wami wszystko się ułoży, potrzeba wam nieco czasu.

                - Ja i Rog zawsze byliśmy nierozłączni, idealnie zgodni. Coś się miedzy nami popsuło… Nie chcę tego. Nie przeżyję jeśli jeszcze bardziej się od siebie oddalimy. – Z jej oczu popłynęły łzy, które usilnie próbowała zatrzymać z marnym efektem. Przegrała tą walkę, rozkleiła się. Djokovic momentalnie znalazł się na ławce obok niej. Bez trudu posadził ją sobie na kolanach, przytulił mocno i szeptał oklepane, lecz tak potrzebne jej, frazesy póki się nie uspokoiła.

***

                Wkroczyła nieśmiało do pokoju Federera, spodziewając się, że tam go zastanie. Nie miała zamiaru pukać, tym samym ofiarować mu czasu do namysłu albo możności niewpuszczenia jej do środka. Spontanicznie – to jedyna ewentualność, która mogła zakończyć się powodzeniem. Patrzył w okno, jednakże nie pochłaniało go to doszczętnie, nie było mowy, aby choć najcichsze skrzypnięcie drzwi umknęło jedno uwadze. Odwrócił się natychmiast, długo wzajemnie mierzyli siebie wzrokiem.

            - Przepraszam – wyszeptali jednocześnie. Uśmiechnęli się, zniknęła presja, to ich ośmieliło. Długo wyjaśniali sobie to zajście. Zapewnił, że nie ma nic przeciwko ich związkowi, że cieszy się jej radością… Szkoda, że była to tylko kurtuazja…

***

                Na początku turnieju Roger radził sobie wręcz idealnie. Jego ulubiona nawierzchnia sprzyjała poruszaniu się po korcie. Przynajmniej jemu, reszta była niepewna, roztrzęsiona, nie mogła zaaklimatyzować się w specyficznych warunkach. Grał w swoim najlepszym stylu, pokonywał rywali jak za pstryknięciem palców, zdawało się, że nie męczy się wcale, że nie sprawia mu to jakichkolwiek trudności… Tylko on wiedział co naprawdę działo się w jego wnętrzu. Szalała tam burza, jednak energię, którą wydzielała, pożytkował w odpowiedni sposób. Nauczył się panować nad gniewem, wykorzystywać go przeciwko pozostałym tenisistom w sposób wyjątkowo elegancki, niesprowadzający się do bezsensownej agresji, po prostu grał nieco nieregularnie, zmieniał tempo poszczególnych akcji, co wcześniej było mu obce. Tego nikt się nie spodziewał.

                Z takim nastawieniem mógłby wygrać ten turniej lub chociażby zajść naprawdę daleko i ewentualnie polec w pięknym stylu, aczkolwiek w pewnym momencie stało się najgorsze. Wszystko wymknęło mu się spod kontroli, kiedy myślał, że losy meczu są przesądzone, oczywiście z korzyścią dla niego. Jego myśli nie wiedzieć czemu poczęły wędrować w stronę świeżo upieczonej pary. Był rozkojarzony, zły na siebie i na cały świat. Tonął. Gdyby ktoś wyciągnął w jego stronę chociażby brzytwę z pewnością by się jej chwycił, ale nikt nie był na tyle łaskawy, a już na pewno nie jego przeciwnik, Jo-Wilfred Tsonga, który znalazł patent na legendę Wimbledonu. Nie wypuścił tej szansy z rąk.

                - Rog, nie przejmuj się tym. – Zero odzewu. Rachel była bardzo przejęta stanem swojego przyjaciela. – Chcesz o tym porozmawiać czy może wolisz pomilczeć? – Usiadła obok niego, próbując wybadać stan jego ducha. Westchnął. Czuł się beznadziejnie. Jeszcze gorzej niż w chwili, kiedy dowiedział się, ze panna Wilson ma kogoś. To był pierwszy gwóźdź do trumny. Przegranie dzisiejszego meczu to drugi. Teraz czas na opinie gazet i najważniejszych sportowych ikon – kolejne. Pragnął zapaść się pod ziemię, zapomnieć o tym, tylko jak? Oczywiście obrał najprostszy, najbardziej powszechny sposób i niestety bardzo krótkotrwały, który tak naprawdę nie przynosił wytchnienia.

                - Chodźmy. – Pociągnął dziewczynę za rękę. Po drodze wielokrotnie dopytywała o cel ich spaceru, próbowała wyciągnąć z niego resztę istotnych informacji, jednak ten póki co nie zamierzał ich udzielać. Oczekiwał substancji, która rozplącze mu język.

                Wkroczyli do baru. Nie była to najbardziej wykwintna knajpa w okolicy, nie odpowiadała standardom Fedrera, ale może właśnie dlatego ją wybrał? Chciał odmiany. Totalnej. Całkowitej. I to właśnie dostał. Nie sądził, że parę kieliszków doprowadzi do tak poważnych okoliczności… Ale od początku:

                - Przecież ty nie pijesz – powiedziała na wejściu. Zdjął jej płaszcz i odwiesił na pobliski wieszak. Minęło parę sekund zanim przemówił.

                - Owszem, nie piję, szczególnie podczas turniejów, lecz zauważ, że moje uczestnictwo w Wimbledonie dobiegło końca. Dwa razy whisky. – Zlecił zamówienie przechodzącemu obok kelnerowi.

                - I zamierzasz topić smutki w alkoholu? – dodała oskarżycielskim tonem. Wzruszył ramionami z wypisaną na twarzy obojętnością. Uległa mu. – Dobrze. Zrobię wszystko, aby cię dzisiaj nieco rozweselić. Może mi się to uda…? – stwierdziła, podążając za nim, kiedy ten poszukiwał wolnego stolika. Wreszcie. Rozmawiali o wszystkim: o muzyce, o zbliżających się wakacjach, o zakupach, o pogodzie i innych błahych tematach, które najwyraźniej poruszali tylko po to, aby nie kierować swych myśli ku Mirce czy Novaku. W międzyczasie wypili kilka drinków. Tenisista był nieskończenie wdzięczny swojej przyjaciółce za towarzystwo, za rozmowy, za skuteczne odciąganie go od zagadnienia dzisiejszego sportowego starcia.

                Dziewczyna zerknęła przelotnie na srebrną tarczę jego roleksa. Dochodziła czwarta nad ranem. Nalegała, aby pojechali do hotelu. Siedzieli w milczeniu podczas, gdy taksówka przemierzała parę przecznic. Każde patrzyło przez okno po swojej stronie, jednakże w pewnym momencie samochód podskoczył na jakimś wyboju i Rachel wylądowała pośrodku tylnego siedzenia, muskając kolanem nogę Rogera. Wtedy nie wiedzieć czemu on zaczął ją całować albo to ona całowała jego. W każdym razie jakimś cudem się całowali. Dotarli do ich tymczasowego miejsca zamieszkania. Mężczyzna wyciągnął z portfela banknot, szybko opuścili samochód, nie oczekując reszty.

                - Mirka – szepnęła kobieta, pragnąc przypomnieć o niechcianym towarzystwie w jego sypialni. Miała dziwną, chorą nadzieję, iż imię jego ukochanej nie zmusi go do zastanawiania się jaką krzywdę jej uczynił, nie sprawi, że przekreśli to wszystko…

              - Chodźmy do ciebie. – Panna Wilson z niemałym trudem otworzyła drzwi od swojego pokoju, przekręcając uprzednio kluczyk w zupełnie odwrotną stronę. Pieszczoty Federera cholernie ją rozpraszały. Swoimi ustami muskał jej szyję. Potykając się, znaleźli się w końcu w łóżku. A potem stało się coś niewiarogodnego…

Jak inne wydaje się to od dotychczasowych scen tego rodzaju – Vavrinec, Djokovic – jedno łączy te sytuacje. Nie żałują. Przynajmniej dopóki alkohol działa…