Pierwszy: "Hate the mind, regrets are better left unspoken, this void will grow"

                Jego treningom zawsze przyglądało się wiele osób – zarówno tych bardzo wpływowych jak i tych znacznie mniej, zwykłych gapiów. Flesze aparatów błyskały oślepiającym światłem przy każdym jego serwisie, genialnym uderzeniu... Mężczyzna w kraciastym krawacie zdawał relację dla Dziennika Sportowego, żurnaliści sporządzali notatki do artykułów, które zatytułują pewnie „Maestro walczy o kolejne mistrzostwo” czy „Król Roger nie odpuszcza”. Właściwie zawsze śmieszyły go terminy jakim go określano. The Federer, Express, Wirtuoz... On, skromny szwajcarski tenisista był tak uwielbiany przez ludzi z całego świata. Po dziś dzień nie potrafił w to uwierzyć chociaż los podsuwał mu miliony okazji, aby się o tym przekonał.

Tym razem było inaczej. Pustka. Może ze względu na wyjątkowo wczesną porę? Na tyłach kortu powoli zbierała się obsługa turnieju, ktoś donosił mu piłki, ktoś je zbierał, inny wypisywał sprawy, które pozostały do wykonania przed Wielkim Dniem. Przetarł twarz grafitową frotką z jego nadgarstka, nabrał pokaźną ilość powietrza, odgarnął włosy z czoła i uderzył piłkę tak perfekcyjne, że jego trener nie mógł choćby musnąć jej własną rakietą. Kolejny as serwisowy.  Ewentualni widzowie z pewnością otworzyliby usta i przetarli oczy ze zdziwienia, ale ten nie spoczywał na laurach, zawsze chciał grać lepiej i lepiej.  

Usiadł na ławce pod zielonkawym parasolem. Z torby wyjął dwie butelki. Pociągnął parę łyków pomarańczowego soku, po czym popił go niegazowaną wodą jak to miał w zwyczaju. Wciąż oddychał ciężko. Jeśli już rano temperatura sięgała tylu stopniom, nie chciał nawet myśleć co będzie później... Rozejrzał się po trybunach raz jeszcze, korzystając z chwili przerwy. W jednym z dalszych rzędów siedziała brunetka, ale sprawiała wrażenie jakoby w ogóle nie zwracała na niego uwagi. On wówczas właściwie też ją zignorował. Nie zastanawiał się nad jej obecnością, nie szukał w tym głębszego sensu, drugiego dna, po prostu wrócił do ćwiczeń, które poskutkowały serią niewiarygodnie dobrych uderzeń. Jak w ogóle ktokolwiek mógł wątpić, że jego czas się skończył, że wyszedł z formy...?

- Hej, mistrzu! – Wspomniana dziewczyna z trybun krzyknęła do niego, kiedy wyczerpany schodził z kortu. W zasadzie zdążył już zapomnieć o jej „towarzystwie”... Gdyby pokusił się o taką grę podczas właściwych mistrzostw, miałby je w kieszeni, schodziłby w blasku chwały, licznych lamp błyskowych, z okrzykami uwielbienia nieodzownie z tym związanymi. Próbując pozbyć się resztek złudzeń, obserwował wychodzącą mu naprzeciw. Z gracją, bez najmniejszego problemu przeskoczyła przez barierkę, lądując ostatecznie na betonowej, błękitnej nawierzchni. Emanowały od niej pozytywne podejście do życia, śmiałość, była wiecznie uśmiechnięta. Sprawiała, że on również silił się na ten ciepły gest, ale utknął gdzieś po środku. Między tym pełnowartościowym wyrazem twarzy jaki prezentowała ona, a grymasem.

- To już nieaktualne. Będzie gdzieś drugi sezon – wyznał zamyślony, może nieco przygaszony... Pocieszał się faktem, że swoje najjaśniejsze sukcesy ma już za sobą. Piękne lata, ale co mu właściwie po tym pozostało? Wciąż był młody, zdolny, operował uderzeniami o jakich inni obawialiby się nawet śnić, ale coś było nie tak... Ze względu ciemne chmury nad jego głową, wiele razy zastanawiał się nad sportową emeryturą. Wiedział jednak, że nie mógł położyć kresu swej karierze przed trzydziestymi urodzinami. Nie znał człowieka, który pokusiłby się o coś podobnego, chyba, że z powodu kontuzji... Teoretycznie mógł zakończyć w najlepszym momencie,  kiedy jeszcze zajmował jedno z najwyższych miejsc w rankingu ATP, być legendą, o której opowiadałoby się młodszym pokoleniom zamiast nieustannie staczać się w dół, bynajmniej on rozpatrywał to w ten sposób, ale tkwiło w tym jeszcze jedno arcyważne zagadnienie: kochał tenisa, dźwięk piłki odbijanej idealnie środkiem rakiety, ten natłok emocji...

- A to dlaczego? Technikę masz przednią!

Faktycznie, patrząc na dzisiejszą sesję nie można mu było niczego zarzucić. Tak jakby piłka się go słuchała, wykonywała wszystkie jego polecenia, a rakieta na stałe przyrosła do jego ręki, skutkując tym, że posługiwał się nią tak sprawnie jakoby była jego prawowitą kończyną... Grał dokładnie gdzie chciał, jak chciał, z taką siłą jaką sobie życzył.

- Tak mawiają... – Westchnął. – Zatem pytam dlaczego ostatnimi czasy psuję wszystkie ważne mecze...? – Nie miał w zwyczaju otwierać się przed ledwie poznaną osobą, ale teraz to nie było najistotniejsze. Sądził, że nigdy więcej jej nie zobaczy, więc wykluczył opcję, że go wyśmieje albo że on sam nie odważy się więcej spojrzeć w jej oczy. Zdradzenie komuś swoich lęków, choćby w delikatny, subtelny sposób, mogło mieć dla jego przeciążonej psychiki niejako kojący wpływ.

Pokręciła głową, ale nie było w tym kpiny czy politowania. Po prostu wiedziała, że jego obawy nijak mają się do prezentowanej formy.

- W rzeczywistości tenis wcale nie jest takim prostym sportem. Potrzeba wiele siły i determinacji, trzeźwego myślenia... Ludzie mają na ten temat nieco inne poglądy. Przez wiele lat byłeś tak rewelacyjny, że wyglądało to wręcz na zabawę. Wchodziłeś na kort i dosłownie zmiatałeś swych przeciwników. Na własne życzenie stworzyłeś „potwora, który przyzwyczaił wszystkich do wygrywania” – Zacytowała jego własne słowa, w związku z czym wykrzesał z siebie nieco optymizmu. Przed wypowiedzeniem ostatnich wyrazów spojrzała prosto w jego czekoladowe oczy, może nieco nachalnie, ale nie miał jej tego za złe. – Niczego ci nie brakuje! Poza wiarą w siebie. – Kiwnął, udawał, że rozumie, ale nie odzwierciedlało to faktycznego stanu jego duszy. Zdawał sobie sprawę z tego, że nabranie ufności do samego siebie, mimo tak licznych sukcesów, tytułów, rekordów wiązało się z cudem. Nie wiedział czy wynikało to z jego skromności czy braku dostatecznej roztropności. W każdym wypadku wniosek pozostawał taki sam: „Ja nie dam rady”.

Zapanowała między nimi dość niezręczna cisza. A może w pewnym sensie i uspokajająca? Szczególnie dla Rogera. Nie musiał tłumaczyć co dzieje się w jego umyśle, udawać, że jej interwencja przyniosła spodziewane rezultaty, a chwilę później mógł najzwyczajniej w świecie pożegnać się i jak najszybciej oddalić, nie pozwalając wcześniej na przyparcie się do ściany i krępujące wyznania. Nawet jeśli była osobą, której nie dało się tak szybko spławić, miał swoje patenty. A to ważny wywiad, sesja zdjęciowa, konferencja prasowa, impreza, masaż... Wszystko byle nie trwać pod jej baczną obserwacją.

Zdecydowanym, szybkim ruchem nadgarstka rozsunęła suwak w swej torebce, ze środka wyjęła żółtą teczkę. Znał już te scenariusze, czekał tylko na długopis. Kilka kresek i będzie po wszystkim. Miał nadzieję, że autograf sprosta jej oczekiwaniom, a on będzie mógł się niewinnie ulotnić. Kiedy miał zapytać ją o imię, obmyślając najbardziej adekwatną dedykację, powiedziała:

- Ja widzę to tak. – Przed oczami przewinęły mu się dwie kartki z potocznie nazywaną „drabinką”. Tenisiści losowo rozstawieni, kolejne etapy turnieju... Cały graf wypełniony był przez dziewczynę wyjątkowo starannie jakoby każde nazwisko wpisywane było z należytą mu czcią. Chwycił je w swoje dłonie i przeglądał uważnie. Ona cierpliwie czekała na jego werdykt, śledząc twarz mężczyzny, która jak do tej chwili nie przejawiała nic szczególnego.

- Jesteś tego pewna? – dopytywał, ale nie był niegrzeczny, ot co najwyżej zdziwiony. – Karlovic wyeliminuje Gasqueta? Berdych polegnie z Tipsarevicem? Monfils z Fererro? Stephanek z Monako? – Ale na koniec czekało go największe zaskoczenie... – Ja w półfinałach?! – Nie to, że cenił siebie wyżej, wręcz przeciwnie, nie sądził, że utrzyma się aż do tego momentu, jednakże ona najwidoczniej nie do końca zrozumiała intencję jego wypowiedzi, była wyraźnie zakłopotana swoją nadmierną śmiałością. Być może powinna była rozegrać to inaczej albo w ogóle dać sobie spokój? Czasem wydawało jej się, że najpierw coś robi, a później dopiero myśli, kiedy konsekwencje pochopnego działania są o krok od niej samej.

- Przepraszam, że umieściłam cię dopiero tam, ale jak widzisz nie zdążyłam dalej wypełnić... – tłumaczyła się zawzięcie, wskazując na pustą, prawą stronę wykresu. – Nie chciałam stracić cię z oczu... – Właściwie nieco rozbawiła go jej reakcja. Dlaczego miałby się na nią złościć? A nawet jeśli uważałby inaczej to tylko jej subiektywna opinia.

- Spokojnie. Miałem na myśli to, że nie dotrwam do rzeczonej jednej drugiej – sprostował, nie mogąc patrzeć jak jego rozmówczyni męczy się, próbując wyłożyć mu temat jak najlepiej i oczyścić siebie z "zarzutów", które nie miały swojego podłoża.  

Wtem rozdzwonił się jej telefon. Wystąpiła z zamiarem natychmiastowego wyciszenia sygnału, ale kiedy ujrzała pewne nazwisko na wyświetlaczu, wolała nie ryzykować utraty swojej ukochanej pracy. Spojrzała na niego skruszona, zrozumiał co ma na myśli. Wyciągnął zapiski z powrotem w jej stronę. Zaprotestowała nie ostro, ale jednak z nutką stanowczości w głosie.

- Zatrzymaj je i przekonaj się, że tak właśnie będzie. I co jeszcze ważniejsze: uśmiechnij się! - Ruszyła w odpowiednią stronę, spoglądając na niego raz po raz.

- A co jeśli nie mam ku temu żadnych powodów? – zapytał. Może nawet nieco żartobliwie? Przynajmniej taki miał zamiar. W jakiś niewytłumaczalny sposób ta zupełnie obca dziewczyna poprawiła mu nastrój, troszeczkę, ale nie pozostawało to całkiem bez znaczenia.

- Zawsze znajdą się jakieś, nawet najbardziej błahe, trzeba tylko umieć szukać! – odkrzyknęła mu z dość pokaźnej odległości, jaką zdołała przebyć od czasu poprzednio wypowiedzianego przez nią zdania. Słysząc jej słowa, uśmiechnął się pod nosem. W sposób tak delikatny, że ktoś inny nie nazwałby tego pewnie grymasem, ale brakiem jakiegokolwiek wyrazu,  ale ona była szalenie wyczulona na tego typu obrazy. Próbował, a i chęci były istotne.

- Znacznie lepiej! I takiego właśnie chcę zobaczyć cię na korcie! – Tak brzmiało jej swoiste pożegnanie. Spojrzała na niego po raz ostatni dzisiejszego dnia i zniknęła z pola widzenia. W dłoniach trzymał kurczowo podarowane mu zapiski, jeszcze raz w nie spojrzał, podsumowując wszystko jednym wielkim „To niemożliwe!”. Nie mówił już nawet o sobie... Na myśli miał pozostałych zawodników, wątpliwości jakie podał już podczas rozmowy z niezwykłą pocieszycielką. Skierował się do szatni, gdzie oczekiwał ojciec. Po standardowej relacji odnośnie treningu, samopoczucia i zdrowia, zechciał zasięgnąć jego opinii:

- Co o tym myślisz?– spytał Roberta, podając mu „drabinkę”. Nie dało się ukryć, że nie był on ekspertem od białego sportu, to było stuprocentowo pewne, ale przez lata kibicowania synowi poznał nieco specyfikę tej dyscypliny. 

- Twoje typy? – Zmarszczył swoje krzaczaste brwi.

- Nie – odpowiedział zgodnie z prawdą, wszak nigdy się tym nie zajmował i teraz też nie zamierzał. Po co było nadmiernie stresować się przed zawodami? Wolał poznawać swoich przeciwników z dnia na dzień aniżeli czynić nierealne domysły. Jego tata pokręcił głową, krzywiąc się nieznacznie. To nie miało prawa bytu i oboje byli tego pewni. Wyobrażenia dziewczyny były totalnie odrealnione. – Tak myślałem. – Mimo wszystko nie wyrzucił owych kartek, a wepchnął je niedbale do bocznej kieszeni tenisowej torby z logiem Wilson. Nie to, żeby wierzył albo chciał robić sobie zbędną nadzieję, ale coś nakazywało mu zachować te notatki...