Siódmy: "Closer to wrong, I'm no further from right, something's wrong with me"

           Przez parę kolejnych dni zastanawiała się nad słowami zasłyszanymi podczas wspomnianej rozmowy telefonicznej. W myślach ganiła się za niewskazanie rozmówcy jednoznacznego stanowiska, wiedziała, że teraz rozegrałaby to zupełnie inaczej… W pewnym sensie jej reakcję (lub raczej jej brak) usprawiedliwiał fakt, iż wydarzyło się to nagle, nie mogła tego przewidzieć, przygotować się. Po prostu odebrało jej mowę.

             - Hej, księżniczko! – Roger pomachał otwartą dłonią przed jej oczyma, kiedy to – najwyraźniej po raz kolejny – wyłączyła się, a ten prowadził monolog. Być może udałoby się uniknąć tej krępującej sytuacji, gdyby nie było to zagadnienie, w którym potrzebował jej opinii.

                - Przepraszam. – Spuściła wzrok, wbiła go w drogę. Pragnęła tym samym nakłonić swojego przyjaciela do naśladowania jej, aczkolwiek jego zatroskane oczy w dalszym ciągu były utkwione w jej obliczu. Nie to, że obawiała się jazdy, kiedy był rozkojarzony. Właściwie chyba nie dało wprowadzić się go w takowy stan… Lata spędzone na korcie wzmogły jego refleks. Był idealnym kierowcą. Nie chciała tylko, aby pytał o jej osobliwe zachowanie. – Kontynuuj – zachęciła go, jednakże miała świadomość, iż znajduje się na straconej pozycji.

               Wbrew jej obawom, nie odezwał się. W zasadzie to zmartwiło ją jeszcze bardziej niż „groźba” dyskusji. Przyglądała mu się badawczo, próbowała go wyczuć, ale jej wysiłki zakończyły się fiaskiem. Kiedy już zbita z pantałyku, zastanawiała jak mogłaby na nowo wkupić się w jego łaskę, zatrzymał samochód.

                - Nie sądzę, aby to był nasz cel, chyba, że się mylę…? – wyszeptała cokolwiek po to tylko, aby usłyszeć jego głos i stwierdzić czy realnie jest na nią zły tak jak to sobie wyobrażała. Lecz Pan Federer jak to on, nie potrafił znaleźć choćby najbardziej błahego powodu, aby się na nią gniewać. Poza tym jedynym razem, który był ewidentnym błędem, o którym pragnął jak najszybciej zapomnieć... Po raz drugi nie chciał tego powtarzać. Martwił się o nią, ot co. Musiał wiedzieć czym się zadręcza. Westchnęła w akcie kapitulacji. Doskonale wiedziała czego od niej oczekuje. – Myślisz, że należy wybaczać? Spróbować komuś na nowo zaufać? – dopytywała, nie zdradzając ani nawet nie sugerując kogo ma na myśli. Gdyby był tego świadomy, pewnie przedstawiłby to w innym świetle, lecz najwyraźniej nic nie podejrzewał.

                - Masz pewnie wiele wątpliwości, to bywa trudne, wiem, ale jest warte wszelkich starań, uwierz mi. Poczujesz błogość, radość… Odetchniesz pełną piersią, jak gdybyś pozbyła się jakiegoś ogromnego ciężaru. - Mówił, a ona zaczynała wierzyć, że decyzja krystalizująca się w jej głowie jest słuszna.

                - Dziękuję. – Przytuliła go. –Naprawdę mi pomogłeś. – Wtem w jej głowie pojawiła się nowa idea, która powinna uporządkować wszystko: pozbawić ją wyrzutów sumienia, zapewnić Rogerowi towarzystwo podczas jej rychłej absencji. – Skoro tak… - Udawała zastanowienie, jakoby w tym czasie próbowała odpowiednio dobrać słowa. – …Dlaczego sam się do tego nie zastosujesz? – Spojrzał na nią pytająco.

                - Chyba nie bardzo rozumiem co masz na myśli…

                - Mirka. Dlaczego się z nią nie pogodzisz?

             - To całkiem odmienna sprawa! –fuknął, lecz po chwili zreflektował się. Nie powinien wyżywać się na Rachel za swoje fatalne pomyłki oraz niepowodzenia. Jego ton głosu stał się nieporównywalnie łagodniejszy. – Nie ma sensu naprawianie czegokolwiek. Jest dobrze tak jak jest.

                - Tak ci się tylko wydaje.Czasem mam wrażenie, że tworzysz między wami barierę, odgradzasz się od niej rękami i nogami. – Miała rację i nieśmiało przyznał się do tego przed samym sobą, ale z nią nie zamierzał dzielić się z kimkolwiek owymi wnioskami. – Nie, nie, nie i jeszcze raz nie – potwierdził swoją nieustępliwość, jednakże chwilę później umknęła gdzieś jego upartość i pewność siebie, dziewczyna przekonywała go, tylko dlaczego tak bardzo jej na tym zależało?

***

                Miała pełną świadomość, iż zachowuje się zupełnie irracjonalnie, jakoby była co najmniej skrajnie nieodpowiedzialna, zdesperowana, niezrównoważana psychicznie, ale jakimś dziwnym trafem wcale jej to nie przeszkadzało. Zawsze słuchała głosu serca; uczucia, namiętności odgrywały ważną rolę w jej istnieniu. Rozum, owszem, w ten sposób na przykład przewidywała wyniki meczów, ale czy byłaby w tym równie dobra gdyby nie bezgraniczna miłość do Białego Sportu?  

                Nie miała zielonego pojęcia czego winna była spodziewać się w Monte Carlo. Wiedziała tylko jedno: chciała być przy nim, wybaczyć mu wszelkie przewinienia, porozmawiać o czymkolwiek, poczuć się wyjątkowo w jego obecności… Z Rogerem także uwielbiała spędzać czas. Zostawiła go przez własne fanaberie co nie znaczyło, że miała go dość, wręcz przeciwnie, jednakże być może to była jedyna szansa na przywrócenie dawnych stosunków z serbskim kolegą…? I nie chciała jej zmarnować!

                Novak zobaczył ją na lotnisku ze znacznej odległości. Nie mógł przeoczyć tej kobiety. Wypatrywał jej przez dłuższy czas. Jego zatrwożoną twarz rozjaśnił uśmiech. Musiało być dobrze…Uwierzył w to całym sercem.

                - Witaj – szepnął jej do ucha, kiedy zbliżyła się do niego na dostateczną odległość. Nie czekał na jej odpowiedź, część dalszą oficjalnych powitań. Porwał ją w swoje ramiona, aczkolwiek po chwili dostrzegł, że być może nie była to najroztropniejsza reakcja. Powinien oszczędzić im pochopnych, nieprzemyślanych gestów, wyczuć sytuację. Postawił ją na ziemi. – Przepraszam.

                Rachel jednak ani myślała o rozplątaniu dłoni zaciśniętych na jego szyi.

                - To w porządku. Tak bardzo za tobą tęskniłam…

***

                Pozwolił jej, bo i jak miał zabronić…? Nie powstrzymał się jednak od mało subtelnego okazania swojego niezadowolenia. „I dobrze! Niech wie.” – stwierdził, kiedy to ona nieumiejętnie tłumaczyła mu się ze swoich decyzji. Cóż, nie miał serca z kamienia, nie mógł patrzeć na jej udrękę, poszukiwanie adekwatnych słów.

                - Ustalmy pewne zasady – zaproponował, kiedy nieco ochłonął.

                Od razu przystała na jego propozycję.

       - Żadnych służbowych rozmów, nie mówisz nic o pracy, nie mówisz nic o mnie… - wymienił parę podstawowych wymagań.

                - Dziękuję, Roger, dziękuję. – Rzuciła mu się na szyję.

                - I jeszcze jedno!

                - Tak? – Spojrzała na niego z niejaką obawą.

         - Przyrzeknij, że nigdy nie odstawisz mnie dla niego na boczny tor, że zawsze będzie między nami przynajmniej tak dobrze jak teraz, że bez względu na wszystko będziesz dla mnie pracować, jeździć ze mną w trasy… Jesteś najbliższą mi osobą w całym świecie.

                Miękło jej serce. Przez chwilę myślała czy nie zostać w Zurychu.

                - Widzimy się w Londynie. – Pocałowała go w policzek i ulotniła się zanim zdążyła zmienić zdanie.

          Żałował, nawet bardzo… Cholernie za nią tęsknił. Brak Mirki czy jej obecność – nie robiło mu to żadnej różnicy. Nikt nie mógł zastąpić Rachel.