Szósty. "Taking and breaking and hating, faking, forsaking and failing"

                Przegrany finał francuskiego turnieju Roland Garros nie był dla niego żadną porażką, wszak najważniejsze trofeum – Rachel – dzierżył w dłoniach już w przeddzień tego sportowego spotkania. Absolutnie nie traktował jej przedmiotowo, nie to miał na myśli, po prostu czuł się jak zwycięzca, a dany symbol najlepiej to obrazował.

Odzyskał swoją przyjaciółkę, czyż jakiekolwiek sukcesy na korcie mogły się temu równać? Wracając do meczu: zdążył przywyknąć, że Rafael Nadal na ceglanej mączce jest po prostu niepokonany. Czuł się tam niemalże jak ryba w wodzie, czego nie mógł powiedzieć o sobie Roger wyraźnie faworyzujący trawę. Na twardej nawierzchni także radził sobie bez zarzutu, ale „czerwony pył” było dla niego czymś zupełnie nienaturalnym. Kiedyś być może frustrowałoby go to, ale teraz… Najzwyczajniej w świecie wzruszył ramionami. Nie liczyła się nawet kontuzja, z którą się zmagał. Najistotniejszy był sukces nad Djokovicem, przerwana passa jego zwycięstw… Gazety od razu podjęły temat, został bohaterem, osiągnął coś, na co aktualnie nie było stać żadnego innego zawodnika.  

                - Następny Halle? – zapytała beztrosko Rachel, przeglądając swój podręczny kalendarz. Federer uniósł głowę znad gazety. Po wygranych starciach wyjątkowo lubił o sobie czytać... W odpowiedzi pokręcił głową przecząco.

                - Teraz zrobicie sobie przerwę. Roger ma problemy z plecami, którymi trzeba zająć się koniecznie przed Wimbledonem. Nie można tego lekceważyć. – Wtrącił jego trener siedzący nieopodal.

                - I mówicie mi to teraz? Jakieś osiem tysięcy metrów nad ziemią? – zadała pytanie wyraźnie rozeźlona. Byli w drodze do Szwajcarii. Większość teamu Federera pochodziła właśnie stamtąd, także mogli należycie wykorzystać tą sposobność, pojechać do swoich domów, odwiedzić rodziny… Tylko panna Wilson pochodziła zza oceanu. Co roku, w tym czasie, zatrzymywała się w Zurychu. W jej mniemaniu przerwa była zbyt krótka, aby odwiedzić bliskich i bezbłędnie zaplanować strategię na najbliższy turniej, ale teraz… Byłaby to idealna okazja, aby ukrócić złośliwe komentarze jej przewrażliwionej matki.

                - Wiem, że w tym momencie nieco niefortunnie to zabrzmi, ale chciałem zaprosić cię do mnie. – Niemalże sparaliżowała go wzrokiem, uświadamiając jak bardzo się spóźnił. – W ogóle nie spędzamy razem czasu poza kortem i nie będę ukrywał, że bardzo mi tego brakuje. – W jego przepięknych, głębokich oczach, tym niewinnym uśmiechu było coś elektryzującego, przekonującego. Nie umiała zmusić się do obojętności wobec niego. Tonęła w tej płynnej czekoladzie jego tęczówek… - Dziękuję – wyszeptał bezgranicznie wdzięczny, kiedy przystała na jego propozycję.

                - Mirka nie będzie miała nic przeciwko? – zapytała Rachel, upewniwszy się uprzednio, iż podmiot tej rozmowy nie usłyszy ich. Pokręcił przecząco głową, próbując nie zdradzać, że wcale nie ma w stosunku do tego stuprocentowej pewności.

***

                - Ona tutaj?! – krzyknęła oburzona Miroslava, dowiadując się o pochopnej decyzji swojego mężczyzny, którą najwyraźniej „zapomniał z nią skonsultować”, innymi słowy uznał to za całkowicie zbędne. Z resztą dlaczego niby miałby się jej tłumaczyć? Spędzili ostatnio tyle czasu razem, przerwa była potrzebna nawet w najlepszym związku, szczególnie jeśli wybranka serca wykazywała się totalnym niezrozumieniem i zaczynała konkurować z jego najlepszą przyjaciółką…

                - Przecież w tamtym roku przed Halle też była u nas, to żadna nowość.

            - Jest jeden szczegół, który przeoczyłeś. Pozwól, że ci o nim przypomnę. Nie grasz w Halle! Będzie tutaj siedzieć do samego Wimbledonu? – Włożyła w tą wypowiedź tyle jadu, ile tylko zdołała z siebie wykrzesać.

            - Pozwól, że ja o tym zadecyduję, gdyż o ile wiem to mój dom, moje życie i moja kariera! – uniósł się co zdarzało się niezwykle rzadko w ich stosunkach, zazwyczaj był oazą spokoju… Zabolało ją to i on także czuł, iż popełnił błąd, oddzielając ich sprawy grubą kreską. Trochę prywatności…? Może faktycznie brakowało mu tego bardziej niż kiedykolwiek. Ich związek przybierał coraz to poważniejszy charakter, być może kobiecie było rychło do sformalizowania ich więzi, ale jemu nie przeszło to nawet przez myśl,tym bardziej przez usta…

                - Jadę do rodziców. – Czy chciała coś tym osiągnąć? Prawdopodobnie sądziła, że ten pobiegnie za nią, będzie starał się ją powstrzymać albo teraz zostawi to tak jak jest, ale później przyjedzie do niej, padnie na kolana, stwierdzi, że nie potrafi bez niej żyć…

            - Szerokiej drogi! – To tak jakby na jej płonne nadzieje wylać wiadro zimnej wody… Trzasnął drzwiami, zostawiając ją w osłupieniu.

           Rachel chciała nie podsłuchiwać, naprawdę, parę razy odchodziła, aby ziścić ten zamiar. Jednakże za każdym razem uparcie powracała. Pluła sobie w brodę, przeklinała samą siebie, ale to nie zmusiło jej do zaprzestania. Biła się z myślami. Martwiła się o Rogera, była ciekawa co Vavrinec ma do powiedzenia na jej temat i czy Federer będzie jej bronił… Chwilami Mirka irytowała ją do granic możliwości, ale nigdy nie życzyła im rozstania, to byłoby tragiczne dla jej przyjaciela. Miała swoistego rodzaju wyrzuty sumienia. Właściwie powinna być ich pozbawiona, wcale się tutaj nie pchała, to tenisista ją zaprosił.

                - To z mojego powodu – szepnęła sama do siebie podłamana.

                Usłyszała podniesiony głos mężczyzny, zbliżał się „punkt kulminacyjny” ich konwersacji zatem sprawnie ulotniła się. Idealnie w czasie… Chwilę później po manifestacyjnym zamknięciu drzwi zrezygnowany usiadł na fotelu w salonie, kącikiem oka dostrzegła jego twarz ukrytą w dłoniach. Nie miała zielonego pojęcia jak się zachować. Udawać głupią czy wyłożyć wszystko tak jak jest? Potrąciła szafkę, zrobiła parę nazbyt głośnych kroków, chciała, aby dostrzegł jej obecność, byłoby prościej. Zdawał się jej nie zauważać.

                - Roger! – Nieznacznie podniósł głowę. – Jeśli myślisz, że pozwolę wam się kłócić z mojego powodu to jesteś w wielkim błędzie.Wyjeżdżam, a wy to sobie poukładajcie…

                - To nie tak, to nie o ciebie… - Mówił coś, ale nie lokowała tego w swojej pamięci, tym razem był za mało przekonywujący. Popatrzyła na niego karcącym wzrokiem. – Dobrze, myśl co chcesz – wyszeptał miękko. - …Ale, proszę, nie zostawiaj mnie.

                Usiadła na brzegu i przytuliła go. Nie potrzebował niczego więcej.

***

                Następnego dnia wstała bardzo wcześnie. Nie miało to odniesienia w ostatnich zdarzeniach, po prostu nie potrafiła na nowo zasnąć. Poprzedniego wieczora Roger oświadczył jej, że jeśli ta obudzi się, ma „obowiązek” bezzwłocznie udać się do jego sypialni. Oczywiście powiedział to ze swoim najpiękniejszym uśmiechem, przez co nabrało całkowicie odmiennego wyrazu… Mimo jego prośby nie chciała go budzić. Kontuzja może nie była na tyle poważna, aby nie mógł ruszyć się z łóżka, ale pragnęła, aby należycie wypoczął po trudach turnieju, problemach, które właściwie sama mu przyniosła i nie miała na myśli tylko i wyłącznie Mirki… Ale i Novaka. Czy wszystko czego tylko się dotknęła skazane było na legnięcie w gruzach? Poza tenisową strategią. Może temu powinna się całkowicie poświęcić, żyć jak robot, wyłączyć emocje, uczucia, zrezygnować z planów na przyszłość…?

                Zeszła do kuchni, odganiając czarne chmury znad swojej głowy. Kolejna prośba jej przyjaciela: „Czuj się jak u siebie w domu”. Postanowiła przygotować mu śniadanie i nie obarczać go gotowaniem, które niestety nie przychodziło mu tak łatwo jak wygrywanie turniejów. Uśmiechnęła się na wspomnienie jego najsłynniejszych kulinarnych eksperymentów.

                - Mistrzu, wstajemy! – Wkroczyła do jego pokoju parę minut po godzinie dziesiątej. Uchylił powieki, ukazując jej swoje czekoladowe tęczówki, uśmiechnął się delikatnie na jej widok, brak Mirki po drugiej stronie łóżka wcale mu nie przeszkadzał. – Dzień dobry, panie Federer. Na śniadanie serwujemy… - mówiła z precyzją, używając wykwintnych nazw potraw. Do podtrzymywania tacy wystarczyła jej jedynie jedna ręka. Zbliżała się do niego z gracją, szerokim uśmiechem. Wyglądało to dokładnie tak jak w hotelach, w których razem bywali. Zaśmiał się, lecz po chwili się zreflektował, był nadzwyczaj poważny.

                - Rachel, umowa była inna! – oznajmił mężczyzna, naśladując urażony ton. – Po pierwsze: miałaś mnie obudzić. – Zerknął na zegarek. – Jakieś dwie godziny temu! Po drugie: na śniadanie mieliśmy wyskoczyć do miasta aniżeli cię fatygować. Coś trudno nam się dogadać. – Pokręcił głową rozbawiony. – Jutro obudzę się pierwszy. Będę budził się co dziesięć minut i sprawdzać czy nie robisz czegoś wbrew założeniom. – Puścił jej oczko. Próbowała powstrzymać śmiech.

                - A gdzie w całym Zurychu znalazłbyś takie tosty? – Podsunęła bliżej talerz, a ich aromat pieścił jego narządy węchu.

                - Słuszna uwaga.

                - Jeszcze jedno: od dzisiaj rządzę ja, wiem, że jeśli ktoś cię nie dopilnuje, nie posłuchasz zaleceń ani lekarza, ani fizjoterapeuty.– Uśmiechnęła się tryumfalnie, zaczął się buntować dla zasady, ale wbrew owej pozie bardzo podobał mu się taki układ.

***

                Odwiozła Rogera na masaż. Oczywiście początkowo nie pozwalał na to, utrzymywał, że poradzi sobie sam, jednakże w momencie, w którym pozwoliła mu w zamian ułożyć plany na wieczór, przystał na jej propozycję. Podczas oczekiwania na zakończenie zabiegu usiadła w kawiarni, zamówiła orzechową kawę i przeglądała gazetę. Wtem rozdzwonił się jej telefon, nerwowo przeszukiwała torebkę, udało się jej odebrać go w ostatniej chwili.

                - Rach? – wyszeptał z nadzieją. Ten głos poznałaby na końcu świata nawet pomimo wyjątkowo krótkiego „stażu” ich relacji. Skąd miał jej numer? Był na tyle wpływowy, że najwyraźniej załatwić coś takiego nie stanowiło dla niego żadnego problemu. Chciała się rozłączyć, ale tego nie zrobiła i natychmiast pożałowała. Swoimi słowami skutecznie kruszył lód, którym spowite było jej serce. Stopniowo mu wybaczała.