Trzynasty: "Fallen down but I'll rise above this, I'll mend myself before it gets me"

                Listopad zbliżał się wielkimi krokami. Napełniało ich to naprzemiennie skrajnie silnymi emocjami, każda z namiętności miała zupełnie inny wymiar. Raz promienieli szczęściem, optymizmem; kolejno natomiast pragnęli odsunąć od siebie ową odpowiedzialność jak najdalej, być może nawet złamać wszelkie złożone przyrzeczenia…? Paraliżował ich irracjonalny strach, przejęcie o wspólną przyszłość. Szczególnie Rachel doszła do wniosku, iż zaletą tej relacji jest życie w ciągłej niepewności, spotkania w nieprzewidzianych okolicznościach, zatem nie potrafiła sobie wyobrazić będzie wyglądał ich związek, kiedy stanie się bardziej rzeczywisty, wkradnie się do niego codzienność, przytłoczy ich zwykła, szara egzystencja; bez fajerwerków, napięcia… Jak obecnie odległe było jej myślenie od wyrzutów, które uprzednio czyniła tenisiście… Być może Roger uświadomi sobie, że wcale nie kocha jej a uczucia jakie ujawniały się wraz z poczuciem winy, zdradą? Tak jakby chciał osiągnąć coś pozornie niewykonalnego… Co jeśli po wspięciu się na Mount Everest swoich możliwości całkowicie odpuści? Najbardziej bolało ją to, iż swoimi wątpliwościami nie mogła się z nikim podzielić. Ostatnim czego pragnęła było zaprzątanie głowy Federera; wyśmiałby ją albo bardzo się zdenerwował zależnie od tego jakie miewał problemy, a ostatnimi czasy los nie był dla niego szczególnie łaskawy…

                - Księżniczko, nie zauważasz już swoich przyjaciół? – Rafael pomachał otwartą dłonią przed jej oczyma. W świecie żywych powitał ją swoim najradośniejszym uśmiechem. Zawsze wyzwalał w niej masę pozytywnych uczuć. Poza tym szczerze uwielbiała jego hiszpański akcent. No i co najważniejsze: jego czułość, empatię, ich bliskość, której nigdy się nie przeciwstawiał… Przytuliła się do niego bez słowa wyjaśnień, on nie pozostawał jej dłużny, jego umięśnione ramiona delikatnie obejmowały jej talię. Stali tak przez chwilę w milczeniu.

                - Dziękuję. – Kobieta spojrzała mu prosto w oczy. – Tego właśnie potrzebowałam. – Patrzył, patrzył i nie wierzył, iż jego wiecznie roześmiana koleżanka jest w takim stanie. Mógł tylko mieć nadzieję, że nie stoi za tym Szwajcar. Właściwie długi czas z nią nie rozmawiał, nie miał pojęcia jak się czuje, nie znał jej poglądów na temat rzekomego porzucenia przez Rogera. A może ta dziewczyna faktycznie żywiła do niego jakieś głębsze namiętności, które ten postanowił drastycznie ukrócić? Hiszpan wciąż nie został uświadomiony w realiach ich więzi.  

                - Podobny kalendarz, większość tych samych turniejów, a w ogóle się nie widujemy… Czy masz coś na swoje usprawiedliwienie, panno Wilson? Tylko błagam, nie tym razem: te oczka na mnie nie podziałają. – Za wszelką cenę próbował ją rozbawić i powoli kruszył dzielącą ich barierę. – Nie interesuje mnie co dzisiaj robisz i jakie masz plany, wychodzimy razem! Załatwię ci wychodne. – Wyciągnął telefon z kieszeni.

                - Myślę, że to nie będzie konieczne. – Jej usta wreszcie ułożyły się w podkówkę, co pan Nadal słusznie uznał za swój wielki sukces. – Mój szef jest bardzo wyrozumiały. – Mrugnęła do niego porozumiewawczo. To, że nie zdołowała się namyśl o nim, zwiastowało jakoby było między nimi w porządku, czym więc była zdołowana, tak zamyślona? Musiał się tego dowiedzieć.  

***

                Siedzieli w pobliskiej restauracji, rozmawiając początkowo o wszystkim i o niczym. Nie potrzebowali górnolotnych dyskusji; nawet operując tylko i wyłącznie zagadnieniem pogody, doskonale spędzali czas w swoim towarzystwie.

                - Mogę zapytać cię o coś dość osobistego? Nie mam na celu cię urazić, najwyżej nie odpowiesz mi na to pytanie. – Kiwnęła głową, położyła mu dłoń na ramieniu, błagając w międzyczasie, aby nieco się rozluźnił. – Jak ci się układa z Novakiem? W porządku? – zapytał, popijając herbatę.

                - A skąd to wiesz? – Była co najwyżej zdziwiona, nie zirytowana.  

                - Djoko chwali się każdemu napotkanemu, jest cały w skowronkach… W sumie wcale się mu nie dziwię, jesteś wspaniałą dziewczyną. Jesteś piękna, inteligentna, znasz się na tenisie lepiej niż nie jeden sportowiec, o kobietach w ogóle nie wspominam… Zawsze świetnie się z tobą bawię, miło nam się rozmawia. – Rumieniła się, a w myślach błagała, aby ktoś powstrzymał potok komplementów z ust Nadala. Nie chodziło nawet stricte o skrępowanie; prosiła, aby nie dostarczano jej kolejnych problemów. Serb i Szwajcar idealnie się w tym dopełniali, Hiszpan był zbędny w tym doborowym towarzystwie.

                - Rafa, masz dziewczynę – napomniała go.

                - Spokojnie, ona jest takiego samego zdania. – Odetchnęła. Mogła się tego spodziewać. Jacqueline była żywym złotem. – Gratuluję, Rach. Nole jest miłym chłopakiem, z całą pewnością będziecie idealną parą. – Robił to poniekąd trochę po to, aby ją sprowokować i najwyraźniej wszystko szło po jego myśli.

                - Nie zamierzam jeszcze za niego wychodzić. – Potrząsnęła głową z lekkim uśmiechem. – Wyobrażasz sobie nas razem na całe życie, forever and ever? – dopytywała rozbawiona. – Oboje jesteśmy zbyt szaleni. Nie mam pewności czy dwa tak silne charaktery wytrzymają ze sobą na dłuższą metę.

                - Faktycznie. Może potrzeba ci większej stabilizacji, nieco spokoju, kogoś, kto byłby w stanie zrównoważyć twój temperament? Kogoś jak Roger? – Rzucił jej porozumiewawcze spojrzenie znad swojego talerza. Spanikowała.

                - Dlaczego akurat jego podajesz za przykład? – Głos drżał jej potwornie. Natomiast jej towarzysz wzruszył ramionami; silił się na beztroski ton:

                - Zawsze mi do siebie pasowaliście.

                - On ma Mirkę – zaprotestowała.

           - Czyli nie wykluczasz takiej opcji – wyszeptał wyraźnie twierdzącym tonem, nie było sensu nad tym dyskutować, rozprawiać, prawda była następująca. – A ty Novaka. Co powiedziałabyś na zamianę? Djokovic & Vavrinec, Federer & Wilson? - Uderzyła go w ramię.

                -Jesteś chory. – Nie potrafiła przestać się śmiać. Postanowił dalej nie drążyć tematu, ale widział dla nich zarodek nadziei. Poprzysiągł sobie, że nie pozwoli im zmarnować tej szansy. Kobieta w dalszym ciągu kręciła głową z politowaniem. – Ona jest po trzydziestce, on ma dwadzieścia dwa lata. – Chichotała.

                - Dobra, ta pierwsza para to totalna abstrakcja, ale drugiej jak najbardziej kibicuję. – Zajął się swoim lunchem, a Rachel spoglądała na niego z niedowierzaniem, na jej twarz wkradał się uśmiech. Może miał rację?

***

                Wróciła do hotelu z zupełnie innym nastawieniem niż w momencie, kiedy z niego wychodziła. Przepełniona była energią, ochotą do działania, ukierunkowana na jeden, szczególny cel, nieskończenie wdzięczna Rafaelowi za wskazanie jej tego, co najważniejsze…

                - Rach, mam dla ciebie gorące ploteczki! – krzyknął Chris z drugiego końca korytarza. Był młodym chłopakiem, przeciwieństwem wielu sztywniackich członków teamu, pewnie dlatego dobrze się z nim dogadywała. W razie potrzeby potrafił dowiedzieć się wszystkiego i najwyraźniej tym razem także nic nie uszło jego uwadze.

                - Skoro są takie gorące to może warto utrzymywać je w tajemnicy…? – stwierdziła, kiedy zbliżył się do niej. Natychmiast się zreflektował, nie tracąc przy tym swojej wrodzonej wesołości. – Kogo tym razem zamierzasz obsmarować? Kessler? – Uśmiechnęła się z nadzieją na usłyszenie ciekawych newsów na temat tak nielubianej przez nią kobiety… Pokręcił przecząco głową.

                - Nie uwierzysz… - Zatracał się w relacjach, a na jej twarz wstępowało coraz to poważniejsze zdziwienie, przejęcie aż w końcu ogromna satysfakcja oraz wzruszenie.